Soms heb je van die dagen dat je ’s avonds in je bed ligt en denkt; wauw! Van die dagen heb ik vaak gehad. Het zijn van die dagen die ik graag over doe. Zo’n dag had ik afgelopen vrijdag niet.  Nee, zo’n dag als ik vrijdag had zou ik graag overslaan.

Mijn dag begon al vroeg. Want hoewel ik weer in Groningen woon heb ik nog wel wat te zoeken in Leiden. Voor mijn minor had ik vier tentamens. Afgelopen vrijdag twee en aanstaande vrijdag mag ik de laatste twee maken. Mijn eerste tentamen had ik om half negen in de ochtend. Voor zelf-respecterende studenten is dat geen tijd. Maar als je net als ik eerst drie uur moet reizen omdat je aan de andere kant van het land woont, moet je ontzettend vroeg het bed uit. Zo ging mijn wekker om tien voor vier. Om vier uur stond ik onder de douche en een uur later zat ik in de trein. Voor ik de trein in mocht moest ik eerst mijn OV laten scannen. Waarschijnlijk had dat te maken met lastige, stappende studenten en scholieren die hun donderdagavond en nacht beter besteedden dan ik. In de hoop dat ik geen last zou hebben van de naar-drank-ruikende, lawaai makende, stinkende stappers liep ik helemaal naar voren en koos mijn plaats in een stilte coupe. Dapper pakte in mijn samenvattingen van het eerste tentamen erbij en begon met leren. Wist ik veel dat jongeren daar tegenwoordig geen rekening meer mee houden. Het duurde nog geen vijf minuten voordat ik de eerste met bier gevulde jongeren voorbij zag zwalken. Even later volgden andere jongens. Ze praatten wel, maar het volume van mijn muziek kon nog altijd iets harder. Lang duurde dit niet. Want twee meisjes, met vuurrode lippenstift, maakte een einde aan mijn rust in de stilte coupe. Het waren niet direct de meisjes zelf, maar meer de laatste beetjes testosteron die door de lijfjes van de jongens gierde. Dit was, voor hen, misschien de laatste kans om een nummer te scoren. Hoewel het volume de muziek maximaal door de koptelefoon heen zond waren de nog bierdrinkende, chips etende jongeren luidruchtiger. Na een half uur besloot ik dat het studeren zo ook wel wat had. (Verder lezen…)

En zo ben ik weer in Groningen, thuis aan het logeren bij Bert. Vrijdagavond was er een hospiteeravond in Leiden. Het moment daarna leek mij geschikt om mijn afscheid te vieren. Toen ik mijn huisgenoot hoorde bellen met de kandidaat die uitverkoren was haalde ik koude pils en liep ik de fusie in. We vierden mijn afscheid in een klein gezelschap. Dat afscheid zorgde voor een onbestemd gevoel. Ik realiseerde me – niet voor het eerst – dat ik Leiden ging missen. De rust, de stad en mijn huisgenoten en alles waar ik de vorige keer eigenlijk ook al over schreef. Het afscheid was mooi. De huisgenoten die ik het vaakst tegen kwam waren er. Ze genoten zicht- en hoorbaar van het bier. De mooiste reactie was wel van een huisgenote van me, het was zoiets als: “Normaal vind ik Heineken niet zo lekker, maar dit is wel erg lekker”. Het gevoel wat ik net beschreef knalde vooral binnen toen ik mijn kamer – in Leiden – weer in liep. Vrijdagmiddag had ik mijn tassen al ingepakt. Mijn kamer was daardoor al leeg. Het enige wat er nog stond was mijn laptop. Het overviel me onaangekondigd. BAM! Mijn tijd in Leiden is voorbij, klaar!. (Verder lezen…)

Toen mijn vader mij gisteren naar het station in Assen bracht – zodat ik voor mijn laatste week naar Leiden kon reizen – zei hij iets in de trant van: “Volgens mij vind je het helemaal niet zo erg”, waarmee hij doelde op het feit dat ik het niet erg vond om weer terug naar Groningen te verhuizen aanstaande zaterdag. En hoewel hij daar gelijk in heeft kwam het op mij toch anders over. Het kwam over alsof hij dacht dat ik van mening was dat ik een verkeerde keus had gemaakt om naar Leiden te gaan. Dat is niet zo. Leiden heeft mij veel gebracht. Afgelopen vrijdag schreef ik over wat de studie mij bracht, vandaag vertel ik graag de ‘rest’. (Verder lezen…)

Het geeft een gek en dubbel gevoel; Momenteel zit voor het laatst, als inwoner van Leiden, in de trein naar het noorden. Enerzijds zie ik er naar uit om weer in Groningen te wonen en af te studeren. Anderzijds is Leiden een leuke gezellige stad in een leuke omgeving. Ik heb het idee dat ik nog zoveel meer had kunnen beleven in Leiden en omstreken.

Vorig jaar april zat ik op het kantoor van de VNN. Ik liep stage en mijn vierde studiejaar leek ver weg. Ik dacht; eerst mijn stage halen dan zien ik wel verder. Langzaam werd het duidelijk dat ik mij bij de VNN wel op mijn plek voelde. Ik bedacht dat ik wel graag met deze doelgroep zou willen werken. Ergens vond ik deze openbaring eng. Ineens werd duidelijk wat ik met een deel van mijn leven wilde doen: Als hulpverlener ambulant aan de slag in de verslavingszorg. Tijd om daar over na te denken kon niet langer uitgesteld worden. Ik kwam erachter dat de Hanze Hogeschool al snel wilde weten wat ik wilde doen in mijn vierde jaar. Wilde ik een specialisatie/minor volgen in Groningen? of toch mijn vleugels spreiden? Surfend op het internet leerde ik dat er zowel in Zwolle als in Leiden een minor Verslavingszorg gegeven werd. Instinctief voelde ik dat Leiden een goede plaats voor mij zou zijn. Onder de rivieren, de andere kant van het land, een uitdaging en – wat geheel in het beeld van 2011 paste – buiten mijn comfortzone. Na een telefoongesprek met de coördinator kwam ik erachter dat ik binnen twee dagen de keus moest maken. Zonder er veel bij na te denken koos ik voor Leiden. Later kon ik altijd zien hoe ik het praktisch moest doen. (Verder lezen…)

Het is vandaag ‘blue monday’ en dat heb ik geweten. Vanaf het moment dat ik wakker werd tot nu ben ik er continue mee bestookt. Blue monday, het klinkt als een ziekte, maar dat is het niet. Nee, blue monday is een rekensom. En die rekensom maakt het eigenlijk allemaal heel logisch, want zo gaat dat met wiskunde. Wiskunde is logisch. De som is heel simpel… ‘[W+(D-d)] x Tq / M x Na‘. Hoewel, je moet het net even begrijpen en snappen, maar dan is het echt heel makkelijk.

Britse psycholoog Cliff Arnall heeft bedacht dat de derde maandag van het jaar een mooie dag zou zijn om depressief te worden. Daarnaast bedacht hij, in een waas van verstandsverbijstering, dat dit komt door een aantal redenen. Ik som ze graag even voor je op:

• De gemaakte voornemens zijn mislukt;
• De vakantie lijkt ver weg;
• Het veel en vaak grauw en donker in januari;
• Het is maandag. (Verder lezen…)

Een aantal dagen geleden schreef ik dat het mijn verwachting is dat de taboe op online daten zou verdwijnen. Daar sta ik nog achter. Online daten met alle gemakken die daar bij horen word meer geaccepteerd dan pakweg vijf jaar geleden. Wat ook veranderd is zijn de marketing technieken van datingsites. Ze pochen graag. Ik zie het voor me dat de makers van de datingsites samen komen op een beurs om op te scheppen over de hoogte van hun slaginspercentage. ‘Een op de drie personen heeft een directe match’ en ‘heb je binnen de eerste drie maanden nog geen partner gevonden dan krijg je van ons je geld terug’. Rondom het online daten is een hele markt ontstaan. – Radar heeft er nog een aflevering over gemaakt – Er zijn veel sites om een partner te vinden. Met soms nog creatievere slogans, voorbeelden genoeg: ‘Daten voor hoger opgeleiden’, ‘Via dating uw ware partner vinden’, ‘van flirten tot minnaar’. Die laatste is de ergste vind ik zelf. Wanneer vreemdgaan vercommercialiseerd word is – naar mijn idee – het einde zoek.  Enfin, het zou me niets verbazen als er een ‘wij-houden-er-van-om-het-flappie-lied-te-luisteren-tijdens-de-reebout-op-de-eerste-kerstsdag,-jij-ook?-datingsite’ zou zijn. Zelf date ik (nog) niet via online datingsites maar ik sluit niet uit dat het in de toekomst wel gebeurt. (Verder lezen…)

Verdwijnt met de digitalisering van de mens de taboe op de online daten?
Mijn gevoel zegt van wel.

Ik was van plan om doormiddel van deze blog een lans te breken voor online datingsites. Maar toen ik research deed op het internet kwam ik er des te meer achter dat vrijwel alle lansen voor online datingsites al waren gebroken. Wat restte was het herhalen van al bestaande feiten. Tenminste, dat dacht ik. Want toen ik beter keek bleek dat veel van de resultaten juist van datingsites waren die hard riepen dat de taboe op online daten verdwenen is. Maken ze gebruik van Self fulfilling prophecy? Voor het zover is toch maar een lans breken. (Verder lezen…)