Het begin van hopelijk iets moois

Het begin van hopelijk iets moois

De vakantie nu bijna echt voorbij. Het is over. De liefde voor de vakantie is nog lang niet voorbij maar de datum van 6 september begint nu wel met rassé schreden dichterbij te komen. Nog maar een paar nachten en ik ben veroordeeld tot 32uur stage en daarnaast nog een aantal uren werk bij Bizztravel per wek. Voor elf maanden sta ik onder contract bij Verslavingszorg Noord Nederland. Toen ik de opleiding maatschappelijk werk en dienstverlening ging doen wist ik dat een stage onderdeel was. In vorige opleidingen heb ik met plezier stage gelopen en dat zal dan nu anders zijn. Althans zo dacht ik. Wat hopelijk niet anders zal zijn is het plezier dat ik heb in mijn stage. Wat wel anders is? Het gevoel vooraf. Al een paar weken ben ik mij mentaal aan het voorbereiden. Er spoken vragen in me hoofd die associëren met het vooroordeel dat ik van verslaafden heb. Voorbeeld: stinken alcoholisten echt zo erg? Zijn ze vervelend als ze gebruiken en niet gebruiken? Hoe zien ze eruit? Waar wonen ze? leven ze op straat? Maar ook vragen die weldegelijk zin hebben: Hoe zal ik reageren? Hoe is de instelling? Hoe is de begeleiding? Kan ik het überhaupt? Maar tegelijkertijd bedenk ik dan ook: Ach, van alle sollicitanten ben ik wel aangenomen, stagiairs worden aangenomen om fouten te mogen maken en ik heb de tijd om alles te leren. Het duurt toch elf maand. In twee jaar opleiding heb ik geleerd dat op de Hanze Hogeschool voornamelijk vrouwvriendelijk les word gegeven bij mijn opleiding. Ik heb geleerd dat het ene me een stuk gemakkelijk afgaat dan het anderen, ik heb geleerd dat samen oefenen voor gespreksvoering haast geen overeenkomst heeft met wat je in de praktijk zou tegen komen. Ik heb geleerd dat ik daar (daar= gespreksvoering) ...

Meer lezen

Sportief doen?

Sportief doen?

Net als bij elk memorabel moment, ging het leven ook na Camping Bergzicht ook weer door. Nu ben ik ruim een week verder en ben ik al helemaal omgeschakeld naar het huidige dagelijkse leven: Vakantie vieren, voor zo lang als het nog mag duren, & werken. Waar werken voor de mijn weekje Bergzicht nog core-business was, zijn de rollen nu omgedraaid. Deze week hoef ik beduidend minder te werken. Wel lekker, want ik ben al een paar maand bezig om een website over Friesland te maken. Deze klus heb ik een paar maand geleden aangenomen en ik heb mezelf het doel gesteld om deze week het ontwerp in photoshop af te hebben. De pagina waarop je komt als je friesesteden.nl, want zo heet de website, intypt, is zo goed als klaar. Het ontwerp ligt er. De komende dagen ga ik me dan ook richten op de diepere lagen in de website, contact pagina, pagina's over accommodaties, restaurantjes en wat er dan ook maar op komt te staan. Gewoon lekker digitaal knutselen. Maar wat natuurlijk ook leuk is om te weten is wat ik de afgelopen dagen zoal heb gedaan. Nou, sinds ik van de camping kom (jawel de camping heeft voor een ommekeer gezorgd) ben ik sportief geworden. Zoals bij wel meer dingen in mijn leven ging dit niet van de een op de andere dag. Nee in mei kocht ik skates. echte dure goede skates. Met goed weer zou ik gaan skaten, maar bij twee keer skaten en het goede voornemen bleef het tot ik terug van Bergzicht. De afgelopen weken ben ik fanatiek bezig geweest met als resultaat dat ik er inmiddels meer dan 85 kilometer erop zitten. Gisteren ben ik nog met Anne weggeweest en hebben we een rondje gemaakt van 30,75 kilometer. Het is heerlijk om te ...

Meer lezen

Bergzicht Anno 2010 (2/2)

Bergzicht Anno 2010 (2/2)

In mijn vorige blog over mijn weekje vakantie zijn niet alle aspecten naar voren gekomen. Wat wel naar voren is gekomen dat ik prachtige moment heb mee gemaakt. Alleen niet wat dat dan precies was. In deze tweede blog, die vooraf al aangekondigd was, wil ik het meer hebben over die momenten die ik  leuk vond en wat die precies waren. In willekeur zal ik een aantal momenten beschrijven waarop ik mij uiterst geamuseerd heb. Het eerste moment is eigenlijk al gelijk mijn eerste volle dag op de camping. Zoals eerder genoemd kwam ik op 29 juli aan, dat was een donderdagavond. Vrijdag kwam er veel bezoek. Jurjen en karen, Wietske, Margreet en Mattijn waren allemaal op bezoek. De een voor een dagje, de andere voor een langer verblijf. We gingen barbecueën of beter gezegd buiten vlees braden, want er kwam geen houtskool of briket aan te pas. Desondanks was het mooi. Gezellig was het en het eten was lekker. 's avonds was een soos avond. Met als thema "Goed fout". Omdat ik al insiders had op de camping kon ik voordat ik op vakantie ging me al goed voorbereiden. Een pruik mee, bijpassende bril en nog even shoppen voor een te fout trainingsjasje en een te grote nepketting. Voor Mattijn kocht ik nog een hemd en bretels hij ging al de bolle van schone schijn. Toen we de kantine van de mooie camping binnenkwamen zagen we, maar ook de andere massaal toegestroomde publiek dat wij als enige ons best hadden gedaan. Niet geheel ongemakkelijk liepen we naar de bar en bestelde ons biertje. Want, dat paste wel goed bij ons verkleedpartijtje. Later die werd ik als best verkleedde gezien met het mooiste outfit en mocht ik de eerste prijs komen ophalen. Een prijs, waar later tijdens mijn vakantie mijn nichtje ...

Meer lezen

Bergzicht Anno 2010 (1/2)

Bergzicht Anno 2010 (1/2)

Daar waar ik vorige week donderdagavond direct uit mijn werk ontvangen werd, werd van vanmiddag liefdevol uitgezwaaid. Het station in Ommen. Een week vakantie op camping Bergzicht schoot voorbij. Nu blijf ik achter met goede herinneringen, goede gedachten, hopelijk nieuwe vriendinnen en jawel, een niet voor te stellen melancholisch gevoel. Vanavond moest ik werken, daarom ging ik weer terug naar Groningen. Van het werk direct naar de vakantie en van de vakantie direct naar het werk. (Als je het zo leest lijkt het net alsof ik het druk heb) Mooi was het, sommige momenten was het fantastisch en de anders wel geniaal. Toen mijn ouders bij het afscheid zeiden dat ze benieuwd waren naar mijn blog, dacht ik, pff of voor Nicoline, brr waar moet ik beginnen. Ik begin bij iets nieuws. Want door wat ongelukkige omstandigheden kwam Mieke gelukkig bij ons logeren. Mieke is, voor wie haar niet kennen, ex-recreatielid en over haar schreef ik vorig jaar het stuk: "Hoe linda de mol ons avondje inkleurde". Dat was vorig jaar.  Omdat het haar leuk en gezellig leek, wilde ze graag nog logeren. Iedereen kan praktisch gezien bij familie Janssen logeren dus waarom Mieke niet? Het kon, Mieke wilde wel en zo was het geregeld. Wat Mieke niet wist, dat ik heel vervelend kan zijn op de camping is dat geen uitzondering. Adrem als ik ben grap ik links en rechts. Mieke kon dat, op haar manier, niet goed een plekje geven. Dit resulteerde in lachbuien die meer dan eens een kwartier (of langer) duurde. Als ware een opgevoerde brommer, die opschakelt, lacht zijn gedurende hele dag. Omdat ik door deze positieve feedback, want zo zie ik dat dan maar, blijer wordt en meer adrem, grapte ik er vrolijk op door. Het zal me niets verbazen dat Mieke de komende dagen spierpijn ...

Meer lezen

Put your hands up in the Air

Put your hands up in the Air

Het aftellen is begonnen hoor. Stiekem tel ik al af vanaf afgelopen vrijdag. Ik zette bij alle dagen al een streepje, niet op mijn muur, deur of bureau, nee alleen in gedachte. Want nu de mensen, waarmee ik vorig jaar zoveel plezier had, weer op de camping zijn, gaat het bij mij toch wel behoorlijk kriebelen hoor. Ach, vandaag geen melancholie, zo lang is het ook niet meer. Nog twaalf uur werken. Wanneer je niet denkt aan iets waar je zin in hebt, dan gaat de tijd sneller voorbij, zo gaat dat bij het wachten op het weerzien van een vriend of vriendinnetje, zo gaat het evenzo bij het wachten op de welverdiende vakantie. Daarom gaat deze blog niet helemaal over mijn vakantie (dat komt in de volgende twee blogs wel). Nee, waar ik het met jullie over wil hebben is een gedeelte van mijn afgelopen zondag. In het uur dat mijn blog online kwam zondag zat ik in de kerk. Ja, deze blog gaat over mijn kerkgang. Nu niet gelijk allemaal wegklikken! Probeer door te lezen, want misschien vind je het zelfs wel grappig, ik wel althans. Ik zat niet in zomaar een kerk, nee, ik zat in de -put your hands up, all people put your hands up, put your hands up in the air, put your hand up for the LORD- kerk. Althans zo noemde ik dit via twitter afgelopen zondag. Van huis uit ben ik als gereformeerd vrijgemaakte opgevoed (Artikel 31 zeg maar). Ik bespaar je de geschiedenis en mijn geloofsovertuigingen op dit moment. Afgelopen zondag ging ik naar de Vrije Baptisten Gemeente in Groningen. De baptisten zijn even een ander slag volk dan de vrijgemaakten. Gechargeerd gezegd is het grote verschil is het zichtbare verschil dat bij de Baptisten alles kan wat bij de vrijgemaakten niet kan. ...

Meer lezen


Polletje.
  • Gertjan met:

    • Bril (67%, 4 Votes)

    • Lenzen (33%, 2 Votes)

    Total Voters: 6

    Loading ... Loading ...

De vakantie nu bijna echt voorbij. Het is over. De liefde voor de vakantie is nog lang niet voorbij maar de datum van 6 september begint nu wel met rassé schreden dichterbij te komen. Nog maar een paar nachten en ik ben veroordeeld tot 32uur stage en daarnaast nog een aantal uren werk bij Bizztravel per wek. Voor elf maanden sta ik onder contract bij Verslavingszorg Noord Nederland.

Toen ik de opleiding maatschappelijk werk en dienstverlening ging doen wist ik dat een stage onderdeel was. In vorige opleidingen heb ik met plezier stage gelopen en dat zal dan nu anders zijn. Althans zo dacht ik. Wat hopelijk niet anders zal zijn is het plezier dat ik heb in mijn stage. Wat wel anders is? Het gevoel vooraf. Al een paar weken ben ik mij mentaal aan het voorbereiden. Er spoken vragen in me hoofd die associëren met het vooroordeel dat ik van verslaafden heb. Voorbeeld: stinken alcoholisten echt zo erg? Zijn ze vervelend als ze gebruiken en niet gebruiken? Hoe zien ze eruit? Waar wonen ze? leven ze op straat? Maar ook vragen die weldegelijk zin hebben: Hoe zal ik reageren? Hoe is de instelling? Hoe is de begeleiding? Kan ik het überhaupt? Maar tegelijkertijd bedenk ik dan ook: Ach, van alle sollicitanten ben ik wel aangenomen, stagiairs worden aangenomen om fouten te mogen maken en ik heb de tijd om alles te leren. Het duurt toch elf maand.

In twee jaar opleiding heb ik geleerd dat op de Hanze Hogeschool voornamelijk vrouwvriendelijk les word gegeven bij mijn opleiding. Ik heb geleerd dat het ene me een stuk gemakkelijk afgaat dan het anderen, ik heb geleerd dat samen oefenen voor gespreksvoering haast geen overeenkomst heeft met wat je in de praktijk zou tegen komen. Ik heb geleerd dat ik daar (daar= gespreksvoering) flierefluiten door heen kwam. Dat mijn tentamens me een stuk moeilijker afgingen en dat projecten best goed te doen waren. Dat ik wel veel meer moet doen dan ik in mijn hele leven heb gedaan qua schoolwerk, maar in het mentaal voorbereiden of misschien beter gezegd piekeren, blijft de vraag: is het genoeg? Want dit is het moment dat het moet gebeuren. Dit is het moment dat je laat zien dat je kunt veter strikken, zwemdiploma wel verdiend, een apenkooi diploma haalt, je naar het voortgezet onderwijs mag, MBO of HAVO diploma moet halen, Dit is het moment om mijzelf te bewijzen. En Ja ik kan het. Maar oh oh oh wat is het soms eng.

Ja, het is spannend en ja, dat zal het ook blijven. maar om mij optimaal te kunnen voorbereiden heb ik volgende week een week vrij genomen. Zeg maar een week vakantie voor mijzelf. Lekker thuis, niets anders doen dan mijzelf te legen, prikken voor mij stage halen, genieten van goede muziek, lekker te eten, film te kijken, boek lezen en mijn mentaal voorbereiden op stage.

Ja, ik heb er zin in. Zin om mijn kennis in praktijk te brengen. De Maatschappelijk werker in mij los te laten. Ik ben er klaar voor. Het echte werk mag stiekem ook wel beginnen (maar nu nog even  niet). Laat het het begin zijn van iets moois.

Want het duurt niet lang meer en dan is het 6 september, dan is de vakantie afgelopen, echt voorbij. Maar de liefde voor de vakantie zal altijd in mijn hart blijven.

Net als bij elk memorabel moment, ging het leven ook na Camping Bergzicht ook weer door. Nu ben ik ruim een week verder en ben ik al helemaal omgeschakeld naar het huidige dagelijkse leven: Vakantie vieren, voor zo lang als het nog mag duren, & werken. Waar werken voor de mijn weekje Bergzicht nog core-business was, zijn de rollen nu omgedraaid. Deze week hoef ik beduidend minder te werken. Wel lekker, want ik ben al een paar maand bezig om een website over Friesland te maken. Deze klus heb ik een paar maand geleden aangenomen en ik heb mezelf het doel gesteld om deze week het ontwerp in photoshop af te hebben. De pagina waarop je komt als je friesesteden.nl, want zo heet de website, intypt, is zo goed als klaar. Het ontwerp ligt er. De komende dagen ga ik me dan ook richten op de diepere lagen in de website, contact pagina, pagina’s over accommodaties, restaurantjes en wat er dan ook maar op komt te staan. Gewoon lekker digitaal knutselen.

Maar wat natuurlijk ook leuk is om te weten is wat ik de afgelopen dagen zoal heb gedaan. Nou, sinds ik van de camping kom (jawel de camping heeft voor een ommekeer gezorgd) ben ik sportief geworden. Zoals bij wel meer dingen in mijn leven ging dit niet van de een op de andere dag. Nee in mei kocht ik skates. echte dure goede skates. Met goed weer zou ik gaan skaten, maar bij twee keer skaten en het goede voornemen bleef het tot ik terug van Bergzicht. De afgelopen weken ben ik fanatiek bezig geweest met als resultaat dat ik er inmiddels meer dan 85 kilometer erop zitten. Gisteren ben ik nog met Anne weggeweest en hebben we een rondje gemaakt van 30,75 kilometer. Het is heerlijk om te doen, ik gebruik spieren waarvan ik tot voor kort geen bestaan van wist en ik merk dat ik meer energie heb. Afgelopen woensdag heb ik ook voor het eerst weer eens getraind. Ik trok de stoute voetbalschoenen aan en ging meetrainen. Dat voetbal een heel andere tak van sport is kwam ik na een kwartier op het voetbalveld achter. Hoewel ik de training volledig heb “meegedaan” heb ik het gevoel dat ik het laatste uur van de anderhalf uur ben wezen uitlopen. Het ging domweg niet. Maar een doorzetter geeft niet zomaar op en dat is nou juist de reden waarom ik er morgen weer sta.

Dit sportieve leven heeft naast het sportief bezig zijn ook nog een andere kant. Vooral bij het skaten. Want dames en heren, je ziet nog eens wat. In mijn rondje vorige week vrijdag bijvoorbeeld besloot ik naar Haren te gaan. Toen ik op de weg terug langs het paterswoldsemeer ging en ik amper acht kilometer van Groningen vandaan was. Had ik het gevoel dat ik in een natuurreservaat te zijn in de middle of nowwhere. Ik genoot met volle tuigen van het weer, het was strak blauw, de bomen vol in de bloei, de waterrecreatie, oude bejaarde stelletjes op fietsen met elektrische trapondersteuning, de molen bij het molenpad, de spelende honden op de hondenuitlaatplek, de gezelligheid als ware het een klein dorp was. De bankjes vol met mensen die even hard genoten van de prachtige omgeving als ik.

Groningen is een mooie stad om haar studentes en haar studentenleven. De huidige Keiweek, die nog nooit beter bezocht was als dit jaar, is daar getuige van. Maar Groningen is ook mooi vanwege haar natuur, de uitgestrekte weilanden die praktisch achter mijn flat staan en het natuurgebied om het Hoornsemeer en Paterswoldsemeer, stadspark, Noorderplantsoen en al het andere schitterende natuur.

In mijn vorige blog over mijn weekje vakantie zijn niet alle aspecten naar voren gekomen. Wat wel naar voren is gekomen dat ik prachtige moment heb mee gemaakt. Alleen niet wat dat dan precies was. In deze tweede blog, die vooraf al aangekondigd was, wil ik het meer hebben over die momenten die ik  leuk vond en wat die precies waren. In willekeur zal ik een aantal momenten beschrijven waarop ik mij uiterst geamuseerd heb. Het eerste moment is eigenlijk al gelijk mijn eerste volle dag op de camping. Zoals eerder genoemd kwam ik op 29 juli aan, dat was een donderdagavond. Vrijdag kwam er veel bezoek. Jurjen en karen, Wietske, Margreet en Mattijn waren allemaal op bezoek. De een voor een dagje, de andere voor een langer verblijf. We gingen barbecueën of beter gezegd buiten vlees braden, want er kwam geen houtskool of briket aan te pas. Desondanks was het mooi. Gezellig was het en het eten was lekker.

‘s avonds was een soos avond. Met als thema “Goed fout”. Omdat ik al insiders had op de camping kon ik voordat ik op vakantie ging me al goed voorbereiden. Een pruik mee, bijpassende bril en nog even shoppen voor een te fout trainingsjasje en een te grote nepketting. Voor Mattijn kocht ik nog een hemd en bretels hij ging al de bolle van schone schijn. Toen we de kantine van de mooie camping binnenkwamen zagen we, maar ook de andere massaal toegestroomde publiek dat wij als enige ons best hadden gedaan. Niet geheel ongemakkelijk liepen we naar de bar en bestelde ons biertje. Want, dat paste wel goed bij ons verkleedpartijtje. Later die werd ik als best verkleedde gezien met het mooiste outfit en mocht ik de eerste prijs komen ophalen. Een prijs, waar later tijdens mijn vakantie mijn nichtje van vier ontzettend blij mee was, een prinsessensetje. Later op de avond werden er vragen gesteld over foute liedjes. Wat bleek dat wij de meeste kennis en technische middelen hadden om de meeste antwoorden goed te hebben. Als een goed georganiseerde groep wonnen we deze prijs. Dus hoewel ik nog maar 24uur op de camping was had ik al twee prijzen in de wacht gesleept.

Zaterdag is net als woensdag, wanneer het Ommerbissingh is, tijd om uit te gaan. Maar omdat op de zaterdag Ommen nog minder gezellig is dan Assen gingen we naar Hardenberg.Voor 100 euro bracht de taxichauffeur ons heen en terug. Zo stonden we daar met ons goede gedrag, vier heren en ik. Elk ons eigen identiteit en waarden. Mieke had ik via sms uit haar bed getrommeld, hoewel ze naar eigen zeggen nog niet in bed lag, maar erop zat. Ging ze toch maar naar de zelfde uitgaanstent de Troubadour. Want het recrateam, waar ze vrijwel geen contact mee onderhield overdag, zou ook komen. Voor mij deed ze het dus niet. We hadden ons plekje aan de bar gevonden en ik kwam nog oud bekenden van camping Bergzicht tegen, waaronder Janneke die in een ver verleden nog lid was van het recrateam en Dirk die volgens mij maar twee jaar Bergzicht heeft gestaan. Toen het team van dit jaar er was kon het feestgedruis losbarsten. Dat gebeurde, maar dat gebeurde niet zomaar, nee, dat gebeurde goed. Dat gebeurde zo goed dat een aantal mensen zich zorgen maakte of Mieke wel veilig thuis zou komen. Toen ik buiten was leek er een ruzie te ontstaan en hoe gek het ook klinkt, ik was niet verbaast dat de groep jongens waarmee ik was hierbij betrokken was. Een van de heren, Bas-jan was in het water geduwd en was tot zijn heupen nat. Ter plaatse ging het verhaal  de ronde dat hij vier jaar geleden met iemand gezoend zou hebben en dat daar nu ruzie over was ontstaan. Een paar dagen later ging er een ander verhaal de ronde, maar ik was allang blij dat we de boel konden sussen voordat er echt iets gebeurde. Want ik had geen zin om met de taxi via het ziekenhuis van Hardenberg naar Ommen te gaan. Opzienbarend vind ik het wel dat mensen als de kroeg om twee uur al sluit zo dronken kunnen zijn om ruzie te maken. Complimenten overigens voor diegene die uiterst rustig bleven onder de situatie.

Toen ging het weekend voorbij en viel er een keer op zondag niet de hele dag door regen waardoor de zondag, die over het algemeen vrij dood is op een christelijke camping, best door te komen. Zondag avond maakten we plannen om de volgende dag te gaan mountainbiken. Ik wilde mountainbiken maar kon geen jongen bedenken met wie ik dit zou kunnen doen. Toen Margreet voorstelde om met haar en Mieke te gaan mountainbiken kreeg ik twijfels. Zou ik dit nou wel doen, als maar wachten, rustig aan fietsen, niet competitief. Ik besloot het te doen. Nicoline die we het hele weekend bijna niet hadden gezien laat staan gesproken kwam het haar kersverse vriend, die voor een weekend was langskomen ondanks Nicoline had gezegd dat ze dat nooit meer zou doen, bij ons op de koffie. We werden voorgesteld en het werd een gezellige avond. Nicoline ging mee en zo besloten we maandag af te spreken om half elf. Iedereen stond klaar behalve onze Nicoline, haar vriend die om tien uur zou weggaan was er nog en Nicoline had nog niet de goede kleren aan. Er werd een nieuwe afspraak gemaakt, twintig minuten later en een kop thee verder stonden we weer klaar. Uiteindelijk was mevrouw om vijf over elf zover en we konden weg.

Het beloofde die dag geen mooi weer te worden. Daarom hadden we een korte broek aan en een t-shirt. Want dan werden de lange kleren in elk geval niet nat. We vonden leuke weggetjes we fietsten als een malle en het bleek met mijn vooroordelen erg mee te vallen. Op de weg was Mieke als een stoomlocomotief die ik soms, maar met moeite, kon bijhalen. Ze ging telkens harder. Margreet bleek het bergop lastig te hebben maar had hetzelfde bloed als ik als het ging om afdalen, het maakte haar niet uit hoe gevaarlijk het ook leek, ze zou bij mij in het wiel blijven. Dat lukte meerdere malen en zo gingen we als een gek de gevaarlijke bulten af. Het was echt een te gekke middag waarin we ook nog behoorlijk nat werden. Toen we na een reis van drie uur nog een ATB route vonden van dertien kilometer op de Lemele berg besloten we deze ook nog te doen. Daar leefde we ons helemaal op uit in de stromende regen. Kletsnat maar voldaan kwamen we weer op de camping. Die dag zouden we geen van allen maar vooral Mieke niet meer warm worden.

Om het verhaal nog langer te maken nog kort twee laatste voorvallen. Woensdagavond was er Ommerbissingh wat het exact inhoud heb ik geen weet van maar ik weet wel dat er ‘s avonds bandjes optreden en dat we dan altijd naar de Break Away gaan. De plaatste uitgaanstent waar je je helemaal in het zweet kan werken door helemaal niets te doen. Want de Break Away is een kelder dat onder de Blokker is, waar zoveel mensen naar mensen naar binnen worden gedrukt en er onvoldoende afzuiging is dat adem domweg betekend dat je de geur en dampen van de mensen om je heen binnenkrijgt. Om enigszins niet uit te drogen moet je voldoende bier drinken, maar de rij bij de bar is zo groot en het personeel zo onbekwaam dat je minimaal een kwartier staat te wachten en daarom uit nood maar drie biertjes besteld per persoon. Gezellig was het gelukkig wel door de groep waarmee ik was. De terugweg was het meest spannend. Hier bleek ruzie maken uit niets helemaal de boventoon te voeren. We stonden aan de rand van het centrumpje, toen ons oog viel op een jongen die voor het raam stond boven een winkel in de winkelstraat. Ronald zag het ook en maakte wat gebaren tijdens het praten met sommige mensen om zich heen, maar dit bleek deze meneer niet te zinnen. Samen met een vriend was hij al gauw buiten op zoek naar Ronald. Dit escaleerde toen hij knapte en Ronald die gelukkig verder weg. De beide heren renden als een gek achter hem aan, schreeuwend waarom zulke mensen in Ommen komen en geen Nederlands spreken (Ronald komt uit Rotterdam). Gelukkig rende hij de verkeerde kant op en konden wij zelf ook rustig weg fietsen toen de gasten weer thuis vloekend en tierend zaten. Het enige was restte was die avond te genieten van het eten en hoe Nicoline in haar eentje de hele keuken leeg at.

De laatste volledige dag die ik had op de camping, was gezellig, ‘s avonds zouden we de bonte avond hebben in de soos. Thema was dit keer, ApreSki, Dit keer niet volledig ingelicht gingen we uit nood opzoek naar kleding, een sjaal of iets dergelijks. Niets gevonden behalve met ons drieën (Mieke, Nicoline en ik) een Bierglas, een Zwitserse koebel en een sjaal. Niet bijzonder dus. Wie verzint zo’n thema dan in de zomer. Dan zou ik eerder: stout in het oerwoud kiezen. Ik werd opgedragen mee te doen aan een spel, waarvan ik het bestaan niet wist. Ik mocht geen nee zeggen dus ik zei “joah das wel goed, denk ik”. Uiteindelijk zat ik voorin een bobslee, met vier heren en vier dames van het recra moesten we op aanwijzingen van Mieke door de bochten heen slingeren. Dat lukte, tot het moment dat we moesten remmen voor het einde. Toen kregen we allemaal heel lief scheerschuim  in ons gezicht en haar. Dat moest de sneeuw voorstellen. Geheel in shock en blij dat ik een bril op had en geen scheerschuim in mijn ogen kreeg mocht ik mijn gezicht wassen. Dit had ik niet verwacht.

Later op de avond was er tijd voor een soort Candlelight. Iedereen kreeg een nummer. Ik kreeg nummer een en zo ging het door de hele kantine. Je kon op een briefje lieve woorden of een gedicht schrijven voor een persoon die je wel zag zitten of staan. Dat deden we met verve. Samen met Nicoline vormde ik een team. We schreven een gedicht voor Robert, Matthias, Mieke, Sanne, Nadine en een voor ons totaal onbekend meisje. Helaas werden onze gedichten niet door iedereen ontvangen, maar liefdevol en mooi waren ze allemaal. Wel zag ik het voor ons totaal onbekende meisje met haar gedichtje de zaal doorzoeken wie haar deze woorden had kunnen schrijven..

Tot zover deze korte tweeluik van mijn belevingen van een weekje Bergzicht. Ik heb er van genoten en ik zie uit naar iets wat op een reünie lijkt.

Next Page »