Hier zit ik dan, na een dag lekker vervelen, in de wetenschap dat ondanks dat de stress niet ervaren werd hij er zowel lichamelijk als geestelijk wel was. Afgelopen dinsdag (de dag na het inleveren van het rapport) werd ik geveild door een after-stress-ziekte. Toen ik om half acht voor het eerst wakker werd merkte ik dat ik enorme hoofdpijn had, stekende migraine achtige hoofdpijn. Nog geen half uur later kwamen daar buikgriep-achtige-krampen bij. Ik was gezegend, de stress die niet aanwezig was had als de man met de hamer toegeslagen. Ik was kapot, ziek. Alleen om de porseleinen pot te knuffelen kwam ik mijn bed uit. De rest van de tijd sliep ik hopende dat het daar beter van werd. Gelukkig werd ik rond het avondeten goed verzorgd door Niels en kon ik later die avond nog even rustig op pad. Gisteren had ik nog een beetje last van naweeën, maar vandaag was ik weer topfit.

En nu zit ik hier nog, zonder doel of deadline. Ja, ik heb mij vandaag verveeld en nee, dat is niet erg. Ik ervaar dit als een zwart gat waar ik van mag genieten, ook al is het vandaag soms best saai. Ik kom tot rust en dat is fijn. 29 mei krijgen we uiterlijk de uitslag van onze scriptie. Gemakshalve gaan we er vanuit dat we daarna mogen zwoegen om het op 11 juni zo in te leveren dat het helemaal voldoende is. Maar voor het zover is ga ik genieten en dat begint komend weekend met een bezoek aan Nijmegen.

Terminaal, net als de gasten van het Gasthuis waar ik mijn afstudeeronderzoek doe. (naar de vrijwilligerstevredenheid). Maar net als het overlijden van mensen, die wij vanavond mogen gedenken, was het overlijden van mijn harde schijf ook niet een goede grap. Zaterdagochtend bracht ik hem weg. Hij was inderdaad overleden, vrijdag werd mij verteld dat het binnen drie werkdagen wel verholpen kon zijn. Dus dat zou dan donderdag zijn. Veel te lang en op het verkeerde moment zei ik nog in de winkel zaterdag. Mijn afstudeeronderzoek moet over twee weken ingeleverd (inmiddels over tien dagen) worden en ik heb mijn mac daar echt bij nodig. Vandaag is het vrijdag, bijna een week later. Mijn mac is niet in mijn bezit. Woensdag is mijn mac ‘in behandeling genomen’. Gisteren ging ik uit nieuwsgierigheid naar de winkel of er al duidelijk was en wanneer ik een offerte kon verwachten. Wat ik al dacht, bleek het geval te zijn. Mijn harde schijf was kapot en moest vervangen worden. Optioneel was het vervangen van het toetsenbord omdat die een beetje plakte. Ik zou gisteren of vandaag een offerte krijgen, zo was het verdict. Met een beetje hoop zou ik hem dan zaterdag ophalen dacht ik. Zeker als de harde schijf op voorraad was zoals mij die week ervoor was verteld.

Nog geen half uur geleden belde ik nog maar eens, is de offerte al onderweg naar mijn email? – Ik schrik de hele dag al op van vreugde en spanning als ik een mail krijg – maar nee, dat zou zaterdag worden, als ik dan gelijk zou antwoorden, moest het onderdeel nog besteld worden, dan zou hij maandag bezorgt worden en zou ik dinsdag mijn mac op kunnen halen. Dat was het antwoord. Ze hadden in elk geval geleerd slecht nieuws in een keer te brengen.

Mijn eerste gedachte was. Gostronokkes (en dan druk ik mij nog behoorlijk zacht uit). Juist in de twee belangrijkste weken van de afgelopen vier jaar is mijn laptop naar de zak en doet Icentre er tien dagen over om te zorgen dat hij klaar is. Een dag staat hij niets te doen op het kantoor, een dag voor onderzoek, drie dagen om een offerte te sturen.. Wat een gezeik zeg. Hoe moeilijk is het om een offerte te sturen? De reparatieservice kan in elk geval versnelt worden, dat is wel duidelijk. Ik ga de komende twee uur even chagrijnig zijn. Dan relativeer ik het wel weer door te zeggen. Ik kan er ook niets aan doen. Verrekte overmacht.

Had ik al gezegd dat ik waarschijnlijk al mijn 14000 foto´s en nog meer muziek kwijt ben (omdat ik niet backup)?

Afgelopen weekend ben ik weggeweest met de jongens uit Leek. Jongens waarbij ik in de klas zat tijdens mijn tijd op het Menso Alting College (wat nu ‘ROC Menso Alting’ heet). Het idee kwam over de mail ergens in januari, plannen werden gesmeed, een plek werd gevonden en geboekt. Vandaag mag ik terug kijken op een geslaagd weekend. Een weekend weg met vooral bier, hamburgers, goede slechte grappen en een houten penis als meer dan alleen een flessenopener. Na verloop van tijd (en alcohol) hoefden er niet eens meer grappen gemaakt te worden, er werd toch wel gelachen.

Zaterdag gingen we mountainbiken; zoiets waar we ons als (alfa)mannen alweer konden bewijzen. Alhoewel vooraf was het wel duidelijk welke mensen vooraan zouden schitteren en wie zou schitteren in afwezigheid. De helden van de vorige avond zouden strijden om de rode lantaren en de sportieve types met conditie en rankgebouwde lichamen zouden vechten om de eerste plek. We zochten een mountainbikeroute en vonden deze na een bijzonder artistieke val van ondergetekende en een bezoek aan de Hubo om mijn zadelpen weer vast in het frame te krijgen. Met pijn en een paar schrammen kon ik mijn weg vervolgen. Met een zadel op oncomfortabele hoogte wist ik de eerste kilometers mijn plek rond de derde en vierde plek te houden. Pas toen mijn conditie het echt van de wilskracht verloor zakte ik naar achteren en kwam ik op mijn voorbestemde plaats. Het peloton werd aan gort gereden door degene met conditie en in drie willekeurige subgroepen vonden we onze weg over de route en uiteindelijk terug naar de fietsenverhuur. We mochten onszelf opnieuw belonen met alcohol, Stef stuntpiloot, met vanavond nieuwe piloten en films. Een nieuwe held verloor en had permissie om die avond vroeg op bed te gaan. Na verloop van verschillende zitplaatsen, flessen bier en een nieuwe portie hamburgers ging ik als een van de laatsten ook slapen. Die avond alleen omdat de held van vrijdag de weg naar zijn eigen bed had gevonden.

Gelijk mijn laatste avond alleen. Want toen ik zondag middag opgevouwen in bad lag kwam Abel ons verblijden met zijn logeerbezoek. De pokertafel kwam op tafel en ik mocht zelfs een paar goede handen spelen. Nog voor het eten wist ik mijn stack te verspelen en was ik geëxcuseerd. Een laatste avond drinken als krijgers drinken en een vroege wekker maakte niet alleen een eind aan het mooie weekend maar verstoorde ook de morgenstond waardoor ik niet door mijn ochtendhumeur heen kon slapen. We onszelf aan elkaar bewezen en ik weet weer waarom ik zo graag met deze boys omga. Het was een mooie tijd!

Paudwina, want daar gaat het om, leerde ik kennen via Niels. Hij had al intensief contact met haar en vertelde over wat het contact tussen hen voor hem betekende. Wat Niels mij, over haar, vertelde maakte mij nieuwsgierig, ik dacht; dit moest wel een bijzonder iemand zijn. Dat bleek een rechtvaardige gedachte toen ik haar persoonlijk leerde kennen. Niels nam haar mee voor een eetdate. Ik leerde haar, die avond, kennen als een energieke jonge ambitieuze vrouw die zin in het leven had. Niet lang nadat ze binnen waren gekomen leerde ik haar voorliefde voor sinaasappelranja kennen. Ik vroeg; ‘Paudwina wil je iets drinken? Ik heb Taxi, dubbelfris, sinaasappelsap, cola light, thee, rose, rode wijn,…’ en nog voordat ik was uitgesproken zei ze.. ‘heb je ook ranja?’. Gelukkig had ik het in huis. Want mevrouw drinkt het liefst de hele dag niets anders dan sinaasappelranja. Ze vind het heerlijk! Dat is maar een van de dingen die er voor zorgen dat ze een mooi mens is! Omdat ook haar te illustreren twitterde ik nog diezelfde avond het volgende (wetende dat mensen dat verkeerd zouden kunnen interpreteren): “Wat een mooie avond; wat is het ontmoeten van een potentiële ‘vriendin’ soms toch verrijkend.”. (reken maar dat ik vragen kreeg)

Ik leerde ook een andere kant kennen. Laten ik zeggen; de kant die we nu allemaal hebben kunnen zien. Want Paudwina heeft net als 700.000 anderen (cbs.nl, 2005) last van een burn-out en vertelt daarvan in het programma Jong. Samen met Niels heb ik programma gezien, in deze blog mijn gedachten daarover.

Allereerst vind ik het ontzettend dapper dat ze met het programma heeft meegedaan. Als ik in haar schoenen zou staan dan zou ik het niet durven om op de nationale televisie het diepste van mijn ziel te laten zien en mij zo (letterlijk en figuurlijk) bloot te geven. Bewonderingswaardig vind ik het! Tegelijk was het gek om haar te zien op de televisie. Nog geen anderhalf maand daarvoor had ze in de stoel gezeten waarin toen zat te kijken. Na het programma bleef ik met een ziek onderbuik gevoel zitten, dat gevoel kan ik het beste omschrijven als het gevoel dat je trek in eten of drinken wegneemt.

In het programma werd het duidelijk welk doel ze voor ogen had. Een goede carrière, een huis met drie verdiepingen, een Q7 bij twee kinderen en slechts een ton per jaar salaris. Met andere woorden, succesvol worden en ze zou er alles aan doen om dat doel te halen. ’s Ochtends vroeg uit bed, naar school, haast direct door naar het werk om daarna weer naar bed te gaan. Een ritme waar ik al gauw gek van zou worden, voor haar het leven om haar doel te realiseren. Alles in het teken van het doel.

Nu heeft ze anderhalf jaar last van de gevolgen van een burn-out. In het programma geeft ze aan dat ze antidepressiva slikt. Het moest van de huisarts, verteld ze, Waarom? Om haar hoofd boven de grond uit te kunnen steken en te zien dat de zon nog wel schijnt. Later word ze door Klaas (programmamaker/interviewer) geconfronteerd met het feit of ze naar haar ex-werkplek wil gaan (Een plek die ze vanwege haar paniekgevoelens al anderhalf jaar heeft gemeden). Op het moment dat gezegd wordt: ‘Als ik er nu heen rijd’, zag en hoorde ik iets veranderen in haar mimiek en stem. De paniek kwam zichtbaar en hoorbaar terug en ze klapte, voor mijn gevoel, dicht.

Toen realiseerde ik me, nog meer als toen ze het vertelde bij mij thuis, hoe diep de burn-out zit en in hoeverre een burn-out je leven overneemt. Ik vond het moeilijk om te zien hoe moeilijk ze het heeft, dat resulteerde in het vechten tegen een overvloed van vocht in mijn traanbuisjes. Hoe graag ik het ook zou willen, ik kan geen draaglast overnemen of wat van mijn draagkracht geven. Ik hoop en bid alleen voor haar en anderen die er last van hebben dat ze er bovenop komen. Dat ze het voelbaar diepe dal kunnen overwinnen en er sterker uit komen.

Jawel, je las het goed, ‘en anderen’. Want ik heb nog twee vrienden die het de afgelopen periode en het ook niet gemakkelijk hebben gehad en soms nog moeten vechten tegen de burn-outverschijnselen. Alle drie zijn het, één voor één mooie mensen die ik zoveel meer gun dan deze ellende.

Een ding wil ik ze beloven, Ik zal, waar ik kan, jullie ondersteunen en helpen.

^{Heb je het programma nog niet gezien? Dan raad ik je aan om te kijken. Het is aangrijpend, ook het verhaal van Rinze (die niet genoemd is in deze blog), maar tegelijk ook leerzaam. Je kan het kijken op uitzendinggemist}

In deze blog neem ik je terug naar afgelopen donderdag, de trouwdag van een gewaardeerde vriendin van mij. We leerden elkaar kennen omdat ze mij een berichtje stuurde via Hyves over het NetNieuws die we maken tijdens het PVT. Zij had terechte op en aanmerkingen over de taalvaardigheid van het redactieteam. Zo leerden we elkaar kennen en kwam ze het jaar erop ons team versterken. Zo zijn we goede vrienden geworden die elkaar helaas te weinig zien. Zo was dat jaren geleden en nu is mevrouw getrouwd met een goede man!

Met Niels sprak ik af op station Zwolle, de stad waar de kerkelijke inzegening en het feest was. Afgekleed in een pak mocht ik, omdat hij zijn trein had gemist, rond dartelen op het station in Zwolle. Nadat we elkaar hadden gevonden (‘van achter een pilaar verscheen..’) gingen we gauw een hapje eten bij Bella Napoli om vervolgens als een van de eersten bij de kerk aan te komen. Het was een mooie dienst waarin veel gebruikte trouwteksten werden voorgelezen en waarbij een persoonlijk woord van het bruidspaar, voorafgaand aan de dienst en tijdens de dienst in de geloften, mij troffen. Ja, het was een goede dienst. Ik weet dat Annalien en Gerben (want zo heten ze) er ook van genoten hebben. Na de dienst was er een receptie waar ik de kans kreeg om bij te praten met andere vrienden en vriendinnen. Het feest daarna was op een andere locatie en daar liepen we met alle feestgangers naar toe. De locatie was één waar ik al eerder eens met Annalien en haar zusje had thee had gedronken. Een prachtig pand met hoge plafons en die avond decor voor een intiem en knus trouwfeest.

Nadat het feest rond twaalven was afgelopen gingen Niels, Jolte (waar we die nacht logeerden) en ik op zoek naar de ‘sociëteit’ van de Navigators Zwolle, we waren quasi uitgenodigd door een kennis van Niels en wilden de nacht niet voorbij laten gaan voordat we ook het nachtleven van Zwolle hadden geproefd. Dit leek even verstoord te worden door een lange rij bij het vliegende paard (dat schijnt niet gek te zijn op een donderdagavond). Maar, met al mijn charme in mijn pak, die ik nog aan had, en lijf liep ik naar de portier toe en vroeg hem of we als bezoekers van de NSZ ook in de rij moesten staan. Hij zei dat dit in verband met de drukte wel het geval was. Na een woordenwisseling waarin ik aangaf dat ik dat jammer vond en hij vertelde dat hij er weinig aan kon doen kwam Eliene als reddende engel naar buiten. “Hee wat doe jij hier?” en een knuffel was genoeg voor de portier om ons voor iedereen langs te laten gaan naar binnen. Even was ik de held.

Na een paar biertjes bij de NSZ, waar we nog huisgenoten van de bruid tegenkwamen, gingen ze al dicht. Het was erg rustig geweest die avond en het was niet rendabel om voor ons open te blijven. Wie we waren dat deerden ze volgens mij niet.
Een betere ervaringen kregen we bij Absens Carens (AC), want die bleken boven in het pand te zitten, dus met onze stoute schoenen nog aan gingen we van de kelder naar de zolder om daar het feest door te zetten. Na enkele minuten bleken we niet genoeg te hebben aan de rode das, die ik net als een aantal andere mannen (die wel lid waren) droeg. Wie we waren en wat we daar kwamen doen was de vraag. We vertelden met ‘knikkende knieën’ wie we kenden van AC en dat we ook stiekem van de PVT redactie waren. Het toernooi waar zij al twee jaar achter elkaar kampioen waren geworden. Dat moesten ze goed rekenen en we mochten blijven. We praten wat, dronken wat, lachten veel, en probeerden zelfs wat danspasjes.

Toen onze euro’s op waren en de bonnetjes ingeleverd was het tijd om huiswaarts te gaan. Buiten aangekomen zagen we de barman van die avond in het rook gedeelte staan en we besloten unaniem nog een serieus gesprek te beginnen. Zoals mannen dat zo goed kunnen na een avond feesten. Het ging over een brand in Zwolle die het weekend daarvoor was geweest waar we van waren geschrokken. We deelden onze gedachten en ervaringen en het was een goede afsluiting van de avond.

Na een wandeling van het centrum naar Jolte’s huis hebben we opnieuw veel gelachen en gepraat om vervolgens goed in slaap te kunnen vallen in een heerlijk logeerbed die klaar stond. Ja, het was een geslaagd logeerfeestje in Zwolle.

Ik heb een goed leven.

Imko kwam mij in zijn schitterende auto ophalen vanaf station Ede-Wageningen. Wat heet schitterend, De Citroën Dyana waarin ik vervoerd werd was een twee cilinder en maakte ontzettend veel herrie, maar oh oh wat was dat mooi! Mijn tas paste niet in de laadruimte omdat die vol lag met gereedschap voor het geval dat de auto onderweg ermee zou ophouden.

Diezelfde avond maakte ik kennis met Wageningers. Tenminste Wageningers? Het was een bont gezelschap van importwageningers, Uit Groningen, Brabant, Drenthe en niet te vergeten diegene die het feest gaf. Zij had voor een Wageninger een behoorlijk Rotterdams accent. De sapjes gingen die avond sneller dan de koelkast kon koelen en was daarom al op voordat de avond was aflopen. De avond werd afgesloten met een kennismaking met het matras waar ik het weekend een innige relatie mee kreeg.

Zaterdag stond in het teken van shoppen, Imko’s huisgenoot zocht nog een aantal ‘t shirts en wij mochten mee. Uiteraard deden we dat voor onze advies kunsten en eigenlijk had ook wel zin in zo’n Vietnamese loempia die je in principe op elke straathoek kunt vinden. Probeer dat maar eens in Arnhem, ik weet niet of afgelopen zaterdag er een staking was van alle Vietnamezen in Arnhem, maar waar we ook zochten en keken (en geloof me, dat deden we) er was geen enkele Vietnamees te vinden. Geen één. Uit nood hebben we bij een visboer kibbeling gegeten. Diep bedroefd gingen we terug naar Wageningen, maar niet voordat we nog mooie plaatsen bezochten op de rand van de Veluwe. Voor wie Frankrijk in Nederland wil beleven moet zeker naar het plaatsje Heveadorp gaan. Wat een prachtig dorp is dat!

Thuis werd er ge-eetdate met vrienden die ik vrijdagavond ontmoette. De pasta die te lang op stond zorgde voor een plakkerige maaltijd, maar gelukkig maakte het stoofpotje en de kaarsjes veel goed. De discussie om film te kijken of nog een borrel te halen in Wageningen werd die avond gewonnen door de filmstemmers. de ‘Gladiator’ werd gekeken, een film die niet vaak genoeg gezien kan worden.

Met de fantastische quote: “My name is Maximus Decimus Meridius, Commander of the Armies of the North, General of the Felix Legions, loyal servant to the true emperor, Marcus Aurelius. Father to a murdered son, husband to a murdered wife. And I will have my vengeance, in this life or the next.”

Na de film gingen Imko en ik toch even naar de stad om af te pilsen. Binnengekomen in ‘cafe the doctor’ zag ik een toegestroomd publiek die symbool zou kunnen staan voor de Nederlandse maatschappij. Dik, dun, autochtoon, allochtoon, Nederlands, buitenlands, blank, negroïde, kak, met pet op, dronken, nuchter, groot, klein. Het was zelf zo divers dat er niet echt een overheersende stijl te vinden was, zoals dat in Groningen wel is. Dat was goed te horen aan de muziek, zulke kroegen moeten geen verzoeknummers draaien, vind ik. Ze draaiden daardoor ik-laat-mijn-bier-staan-en-ga-weg-zo-slechte-muziek tot redelijk acceptabele en goede muziek. Maar het liefst door elkaar heen. Jammer wel.

Zondag sloten we het weekend af met een uitvoering van de Mattheus Passion die a capella word gezongen in een prachtige kerk. Helaas had ik het na tien minuten al gehoord. Het was zaai, monotoon en ik miste de instrumenten. Volgend jaar maar naar een echte uitvoering.

Het weekend een daverend succes (en voor herhaling vatbaar). Door het niveau en de grappen waarin Imko en ik elkaar naadloos aanvulden werden sommige mensen haast gek, anderen moesten er keer op keer om lachen. Persoonlijk hoogtepunt, was voor mij, de afwasdate op zondag met Elly en Rikkert zo hard aan dat vrienden van Imko, twee verdiepingen lager, het konden horen.

Om de balans Yin en Yang te houden sport ik iets meer dan ik gewend ben. Zondag en maandag heb ik geskate en heb ontspannen mijn rondjes gedaan. Naja ontspannen, het was in die twee dagen ruim 45 km. Vandaag had ik, omwille van mijn onderrug, een rustdag ingepland. Morgen ga ik weer sporten. Of ga skaten, zoals ik al eerder heb gedaan, of ik trek de stoute voetbalschoenen aan en ga met het team van mijn huisgenoot voetbal trainen.

Waar ik meer uithaal zijn sociale activiteiten. Daar ben ik ook beter in. Afgelopen vrijdag de verjaardag van mijn moeder, wat ontzettend gezellig was! (Waar ook de bijgevoegde foto gemaakt is, die het overigens goed doet op de FunkyFish site) zaterdag hebben we met onze vriendengroep geborreld in de Time-Out (Poelestraat, Groningen). Met een mannetje of dertien dronken we wat en spraken we wat. Koetjes kafjes, relaties, de nadelen van het zwanger zijn, zoals oom of tante zijn etc etc. Mijn aanwezigheid op de datingsite kwam ook nog ter sprake. De ‘waarom zit je daarop’ en ‘stiekem vind je het wel leuk’ rolden over de tafel mijn kant op. Gelukkig kreeg ik, hoe ongemakkelijk soms ook, een beetje ruimte om mij verdedigen. Zo goed en kwaad als het ging probeerde ik mij als Brugman eronderuit te lullen, wat deels goed lukte moet ik zeggen. Maar ik moest toegeven er best leuke kanten aan zitten.

De aandacht, de complimenten die ik werken als een beloningsysteem. Meer complimenten en leuke berichten staat gelijk aan meer tijd besteden op de website. (kan mijn ego misschien toch nog groeien?).
Tegelijk vind ik het leerzaam. Niet iedereen op de site is wanhopig op zoek naar een man of vrouw van zijn of haar leven. En natuurlijk meldt je je niet zomaar aan op een dergelijke site, maar de gevoelsmatige lading is anders dan ik had verwacht. Vooroordelen die ik had, zijn deels niet gegrond gebleken. Tegelijk wil ik het op te nemen voor datingsites, iedereen mag zelf weten wat hij of zij er van vind. Ik vind zelf het volgende: Ik het als een uitdaging om nieuwe mensen te leren kennen en wie weet… niet als een doel op zich. Iets in mij zegt nu dat ik er over een maand wel op uitgekeken ben. In dat geval zal ik het laten weten

Om gelijk met de deur in huis te vallen: Ik sta op FunkyFish (een christelijke datingsite en community ineen). Ik ben namelijk ‘over datum’ en nog altijd vrijgezel aldus de initiatiefneemster. Nadat ik eerst dat wekenlang mocht aanhoren heeft Floortje mij aangemeld, een foto uitgezocht en mijn profieltekst geschreven. Nu is het mijn beurt en moet ik de volgende stappen zetten. Dat is op de site ‘flessenpost gooien’ en ‘vissen’ naar vrouwen. Maar om nu te zeggen dat ik er blij mee ben? Mhoah, ik sta er ambivalent in. Misschien ook wel door het 13jarige gehalte die de site uitstraalt en de gebruikte metaforen zoals ‘flessenpost’ en ‘onlijn’. Wie weet dat in dit schrikkeljaar een vrouw het initiatief neemt en een hengeltje uitgooit, dan hap ik natuurlijk als een echte vis. Tegelijk kan het prima dienen als SOG-middel om niet mijn scriptie/afstudeeronderzoek bezig te hoeven.

Wat mij tegelijk brengt bij het volgende onderwerp, mijn afstudeerscriptie. Vorige week kwam ik erachter dat de derde en tevens laatste inlevermogelijkheid van het rapport in het nieuwe studiejaar is. Voor mij zou dat het zesde studiejaar zijn. Dat betekent dat ik langstudeerder ben en ruim vier en half duizend euro college geld moet betalen. Op zich zou dat geen probleem zijn als ik en mijn afstudeermaatje op schema zouden zijn. Edoch, niets is minder waar. We zijn namelijk net begonnen met het onderzoeksontwerp en moeten dus nog een hoop werk inhalen.

We gaan onderzoek doen bij Hospice Gasthuis Groningen. Het Hospice ‘Gasthuis Groningen’ biedt 24-uurs zorg aan mensen met een terminale ziekte. In het Gasthuis kunnen mensen in een huiselijke en veilige omgeving in alle rust afscheid nemen van dierbaren en van het leven.

Binnen dit gasthuis gaan we een tevredenheidsonderzoek doen onder de vrijwilligers. Aan enthousiaste ontbreekt het niet. Ik heb zin om te beginnen met de interviews, maar er moet nog veel heel veel gebeuren voor we zover zijn. Met andere woorden.. Stress!

We hebben tot veertien mei om het eerste rapport af te schrijven en in te leveren. Dat is erg kort, dus ik zou wel stress moeten hebben, maar ik heb dat nog niet echt. Plan de campagne is dat ik komende week veel, heel veel ga schrijven en literatuuronderzoek ga doen.

Goed schoolnieuws tussendoor (om toch even af te wisselen). Ik heb al mijn minorpunten gehaald! Ik hoef daarvoor dus niet meer terug naar Leiden. Tegelijk ga ik een feest geven hier in Groningen omdat ik beloofd had aan mijn klasgenoten dat ik een feest zou geven in Groningen als ik al mijn punten van het tweede blok in één keer zou halen. Dat is gelukt.

Vooruit, om af te sluiten nog een kort zeurderig stukje.  Het afstudeeronderzoek is niet het enige wat gedaan moet worden. Nee, de Hanze Hogeschool heeft bedacht dat we naast ons afstudeeronderzoek nog voldoende tijd hadden om vier vakken te volgen in twintig week. Dus dat doen we er verplicht naast. Zestien punten voor het onderzoek en veertien voor nog meer schrijfwerk en gespreksvoering, ach soms is het leven echt volkomen…

Zoals haast elk jaar valt het afscheid zwaar. Hoe kan het ook als je zoveel en zo lang met elkaar optrekt. In mijn vorige blog schreef ik dat het moeilijk te omschrijven is hoe het PVT gevoel voelt, wat het inhoud en hoe je het aan niet PVT’ers kan uitleggen. Ik zou het mensen vragen, maar eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik dit niet heb gedaan. Ik weet haast zeker dat men het niet goed kan uitleggen.

Toch wil ik je als lezer niet met lege handen ‘naar huis sturen’. Ik wil uitleggen hoe het gemis voelt, de PVT-kater. Deze kater is goed te onderscheiden van de kater die we vast allemaal kennen van de drank. Ik heb in een gesprek de afgelopen week de PVT-kater omschreven als iets wat het beste valt te vergelijken met liefdesverdriet. Iemand zo intens missen dat het je trek ontneemt, je er hoofdpijn van krijgt, je onderbuik-gevoel stom voelt en dat je elk moment dat je hebt denkt aan die persoon. Zo ervoer ik het de eerste dagen na PVT ook (en soms nog). Ik mis de communicatie, de mensen om mij heen, het elke moment iemand tegenkomen en waarmee je herinneringen deelt en koestert. Ik mis het lawaai uit de redactie en het telkens horen van mijn naam. Ik mis het mensen kunnen helpen. Ik mis de mensen die zo dichtbij waren en nu weer zo ver weg. Rotterdam, Zwolle, Meppel, Nijkerk, iedereen op zijn eigen plaats met zijn eigen PVT-kater. Ik mis het PVT gevoel en het knuffelen nog het meest, want wat is dat toch fijn!.

Ik begin er niet aan om uit te leggen hoe het was en welke momenten nog legendarischer waren dan de grandioze. Het waren onbetaalbare momenten die weer lang in mijn geheugen gegrift zullen staan. Een ding wil ik er toch kort benoemen, een klein ding. Elk jaar bouw ik, op gevoel, een team van mensen die elkaar niet kent of nauwelijks kent. Nog elk jaar is er niets ‘uit de hand geëscaleerd’. Dat vind ik fantastisch. Ach en dat ik zondag, maandag en dinsdag meer last had van de doodsdrift van Freud dan van de tegenovergestelde drift en ik net als voorgaande jaren besloten heb om het het komende jaar écht rustiger aan te doen, weet ik van mijzelf dat ik me het komend jaar opnieuw tweehonderd procent zal geven.

Het was weer een fantastisch gekkenhuis dat niet valt uit te leggen als je er niet bij bent geweest. Voor diegene die er wel waren, jullie weten hopelijk precies wat ik bedoel en daarom alvast tot volgend jaar!

Voor nieuwsgierigen, de PVTFilm (waar ik ook in voor kom)

Hoe dan ook, campingsport of niet, ik heb wat met PVT en zo heb ik ook elk jaar weer een blog waarin ik schrijf dat ik weer mee ga doen, dat ik weer weinig slaap krijg, dat ik weer haast geen wedstrijd zal zien en dat ik na het toernooi in een zwart gat val vol zieligheid en heimwee. Ja, de geschiedenis herhaalt zich.

Vanaf het moment dat ik zeven/acht jaar geleden gevraagd ben om als redactielid elke dag van het toernooi mee te werken aan een snoei-verse NetNieuws ben ik elk jaar betrokken geweest en elk jaar in toenemende mate. Als groentje in het redactieteam droomde ik sporadisch dat ik het jaar daarop niet gevraagd zou worden of dat ik in een comateuze toestand mij zou verslapen en daardoor het PVT zou missen. Een aantal jaren later werd dat anders. Ik werd hoofdredacteur en ineens de touwtjes in handen (best leuk als je bedenkt dat ik dyslectisch ben). Vanaf dat moment zou ik er elk jaar bij zijn tot ik op mijn beurt het stokje zal overgeven aan mijn opvolger.

Eerder schreef ik dat ik in telkens toenemende mate betrokken ben bij het PVT. Ik begon dit jaar eerder met de voorbereidingen en vergaderde ik meer af dan de afgelopen jaren. Elk jaar meer, meer en meer. Elk jaar beter, verbeteren en vernieuwen. Dat is dit jaar weer gelukt. Dit jaar mag ik dat samen met vijftien of (als we nog een cartoonist vinden) zestien enthousiaste mede redactieleden doen. Via de nieuwe website (die vandaag online komt), via Twitter, via Facebook, via Hyves en natuurlijk via het NetNieuws doen we verslag van het toernooi dat om meer draait dan alleen de wedstrijden.

Meer dan alleen de wedstrijden? Ja, want bij het zien van de PVTfilm van 2011 valt het op dat het woord ‘gezellig’ vaak valt. Deze ‘gezelligheid’ is niet te definiëren in woorden maar is vanaf minuut één wel voelbaar. Het is haast niet uit te leggen aan niet pvt’ers, maar ruim 450 spelers, ongeveer 100 medewerkers en alle toeschouwers voelen het dit jaar weer. Volgende week zal ik vragen aan de deelnemers hoe zij het PVT-gevoel uitleggen aan mensen die het toernooi niet kennen. Misschien heb ik na het PVT dan wel een uitleg.