Een verslaving hebben is gevaarlijk, Je gaat eerder dood van roken, alcohol maakt meer kapot dan je lief is en seksverslaving is niet echt bevorderlijk voor je relaties.  Maar zijn er ook goede verslavingen? Ik herken bij mij een aantal kortdurende verslavingen en een aantal die telkens terug komen. Maar ben ik nu al zo verslaafd dat ik niet het vermoeden heb dat het slecht is? Bedenk ik net als rokers en drinkers, smoesjes als, we gaan toch dood of als ik niet drink dan is het niet gezellig?

Verslaving is een toestand waarin een persoon fysiek en/of mentaal van een gewoonte of stof afhankelijk is, zodanig dat hij/zij deze gewoonte of stof niet, of heel moeilijk los kan laten. Het gedrag van de persoon is voornamelijk gericht op het verkrijgen en innemen van het middel, of het handelen naar de gewoonte, ten koste van de meeste andere activiteiten. Als het lichaam deze stof of gewoonte dan moet loslaten kunnen er ernstige ontwenningsverschijnselen optreden bij deze persoon.

Nu stel ik me de vraag of ik wel echt verslaafd ben. Al tien jaar kan ik niet zonder camping Bergzicht. Ik geef er meer geld uit dan mij lief is. Maar bovenal heb ik het jaar in jaar uit nodig. Er gaat geen zomer voorbij of ik ben minimaal vijf dagen op de camping te vinden. Wanneer ik er niet ben heb ik altijd contact met mensen die er wel zijn. Wanneer ik wel op de camping ben, gebeuren er altijd dingen. Zo schreef ik al dat Linda ons een onvergetelijke avond gaf en dat ik met Anne gewandeld had langs de Regge.

Zo waren Dommel en ik er afgelopen week weer. Dinsdag en woensdag wel te verstaan. Dinsdag ging Stef met ons mee. Stef is onze stuntpiloot en maakt meer kapot dan je lief is. Zo zaten wij, met ons allen vier spelers, waar onder ik. De dames dronken rode wodka en Dommel en ik kozen voor de Sambuca. Gewoon omdat het kan maar vooral omdat het hoort op de camping. Op een gegeven moment kwam de campingbaas ook even kijken, misschien hadden we wat geluid of vond hij het gezellig.

Op dat zelfde moment besloten we verstoppertje te spelen, nog voordat ik kon gaan telen waren er al een aantal verdwenen. Het werd tijd om te zoeken. Ik speelde het met drie dames. Nog nooit had ik verstoppertje gedaan met drie dames dus dit voelde natuurlijk uiterst goed. De eerste twee waren zo gevonden. Echter de derde bleek zich wel erg goed te verstoppen. We probeerden alles, we belden met onze mobiele telefoon maar hoorden alleen geritsel, we zochten met zaklantarens maar helaas niets leek te helpen. Tot ik op een gegeven moment het verlossende telefoontje kreeg. Ze was gevonden en ik zocht blijkbaar niet heel goed want ik was haar voorbij gerend. Zonder dat ze moeite deed om niet op te vallen. Ze gebruikte om een nog onduidelijke reden de hele weg. Ik denk zelf dat alcohol er iets mee te maken had. Diezelfde avond nam ik nog een kijkje in het bos. Dommel had zich al met Ronald gevoegd bij de Bosjesmannen en Takkewijven. Dommel hield zich, achterop bij Ronald vast, als een klein kind zich vast houd aan zijn vader. Dommel besloot niet veel te drinken omdat dit wellicht niet goed zou vallen op een lege maag. Een lief ander meisje had, diezelfde avond, ook het zelfde idee maar ging wel op bed.

Woensdag ochtend beloofden we om te gaan kijken bij de ochtendgymnastiek, wie wel eens op een Nederlandse camping is geweest kent vast de Eendenclub en hun liedjes.. (Theo, Theo, wat raar; Jij haalt de letters, de letters door elkaar; Zeg een woord met een A,; Tralala tralala tralala) En het ergste is dat het liedje de hele dag in je hoofd blijft afspelen.

Nu hoorde ik vandaag via een betrouwbare bron dat er in mijn afwezigheid weer geouwehoer is geweest met Alcohol. Dus ik ga morgen weer naar de camping om te kijken wat ik kan ontfutselen.

Hoe ga je een groep lezers uitleggen dat je een weekend plezier kunt hebben met vrachtwagenchauffeurs waartegen die zelfde groep lezers doorgaans alleen maar scheldt in het verkeer? Deze vraag stelde ik mij vandaag op mijn werk. Het is namelijk zo dat ik soms hele dagen kan nadenken over hoe ik in Joost zijn naam ik kort en bondig mijn belevenissen vertel.

Vaak lukt dit niet. Maar nochtans zal ik mijn best doen. Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik het eigenlijk nog niet echt weet hoe ik het moet gaan vertellen. Een weekend lang plezier met truckers. Truckers zijn die mensen die zorgen voor ons eten, ze leveren groente tot de chemicaliën die gebruikt word door coca cola. Wanneer alle chauffeurs twee weken zouden staken zouden wij niet meer kunnen eten en ligt de economie dus stil.

Daarnaast zijn chauffeurs die irritante mannen en vrouwen (die vaak ook “man” zijn), die elkaar inhalen omdat ze een kilometer harder rijden. Waardoor ze op de snelweg een file veroorzaken van drie kilometer toeterende auto’s. Ook zijn het de chauffeurs die op autowegen 80 rijden terwijl jullie automobilisten het liefst 110 rijden. Vertraging dus. Eigenlijk hebben wij Nederlanders een rothekel aan chauffeurs van vrachtauto’s.

Maar dan is er een keer per jaar een weekend waarin wij Nederlanders onze ogen uit kijken want dan zijn deze trucks, deze bedrijven, deze mannen en “vrouwen” middelpunt van de aandacht. In Assen de stad van de TT, Vuelta, Superbike en nog meer grote evenementen. Daar kamperen ontelbaar veel chauffeurs op het circuit dat er tijdens de dagen uit ziet als een grote zandbak.  Dat weekend, wat afgelopen weekend was, zijn chauffeurs volkshelden. Trots staan ze bij hun pas gepoetste bolide, ze lachen wanneer de zoveelste fotograaf graag een foto maakt, ze drinken om te vieren dat ze samen eindelijk eens in een positief spotlicht staan.

Bij dit grootse evenement mag ik al drie jaar deelnemen. Ik zou er nooit komen als ik mijn maat Dommel niet had. Drie jaar geleden sleepte hij mij mee, we zeiden het afgelopen weekend nog tegen elkaar, ik was net terug van de camping. Hij wilde heen en ik besloot na lang aandringen van Dommel, toch maar mee te gaan. Gek klinkt het misschien dat ik nu standaard in het pakket zit. Vorig jaar logeerde ik bij hem. Dit jaar logerende we bij Ter wal. Vrijdag avond was het verzamelen bij Ronald in Beilen. Ik was net op tijd om de taxi van Dommel net niet te missen. Samen in een volgepakte auto zaten Chris, Dommel, Hilleke, Lotte en ik in de Toyota. Omdat bier drinken en Truckstar hand in hand gaan, besloten we goed te beginnen en hadden we ons eerste biertje op voordat de truck gestart was. Toen we merkten dat het bier op raakte namen we een snellere weg om de baan op te komen. We kwamen naast een truck te staan waar de muziek hard stond, de jongens Heineken dronken en we vroegen en kregen.

Met wat geluk kregen we de ruimte om de zaterdag vijf vrachtwagens van Ter Wal te ontvangen. En we dronken gezellig door. Hilleke richtte zich vol overgave aan een fles J.P. Chenet, terwijl de rest zich stortte op de bier kratten. Heineken was ons vocht en we hadden het nodig. De een na de andere dronken we leeg. Het werd later en ook tijd om te slapen. Maar voordat we echt gingen slapen was het eerst tijd voor hoopjes, hoopjes mensen op een bepaald persoon. Of ik populair was weet ik niet, maar ik belande vaak onderop. Toen ik later kans zag om Chris te bedelven op een hoopje. Ik sprong we deden wat en er lag plotsklaps een balk op mijn voorhoofd. Het bleef een lange minuut stil. Ik sprak de woorden aaaaauuuww, eigenlijk kreunde ik de woorden, ik was nog half verdoofd door de schrik en half door de alcohol waar ik me eerder die avond volledig op stortte. De bult was groot genoeg en Dommel wist het zeker, nu had ik echt een rotkop. Toen gingen we slapen. Eerst koelen met een flesje Heineken, want een zak ijs, daar was niet aan gedacht.

Dat ging goed, tot het luchtbed die lek werd mee genomen echt leeg was. Ik was om half zeven wakker en besloot eruit te gaan. De dag begon rustig, op een kratje die ik op de laadklep had gezet zat ik rustig te genieten van de rust. Niet veel later werd die verstoord door de harde muziek. Ter Wal kwam niet veel later met vier vrachtwagens. Vakkundig werden ze op hun plek gezet. Banken, picknicktafels, twee dixi’s, barbecues en veel boxen en muziek werden uitgeladen. Van pallets werden trappen gemaakt naar de koeler en slaapzaal/trailer. Ook ik besloot samen met Chris om ons met de zelfde overgave aan het bier te wagen dan dezelfde avond. Het ontbijt was op, een rondje was gelopen. De muziek ging harder en harder. We stonden haast in de kroeg, en de dagjes mensen liepen hun ronde en maakten foto’s. Voor ons was de tijd voor een zoveelste biertje en een korte wandeling naar de dixi. Het vocht moet toch ergens heen.

De barbecue werd aangeslingerd, mijn derde en vierde lintworm werden wakker en ik bleek een van de laatste te zijn die bleef eten. De vrachtwagenchauffeurs, dronken ook de hele dag stevig door. De muziek die ik niet dagelijks hoorde begon ik zelfs mee te zingen. Ik hoorde liedjes langskomen waarvan ik dacht, dat dit kan. Maar het kon blijkbaar en het gebeurde ook. Verbaast heb ik gekeken naar gedrochten. Mensen die gewoon aartslelijk waren. Maar ook kom je genoeg mooie mensen tegen. Mensen die hoog opgeleid zijn en die gewoon vrachtwagenchauffeur willen zijn. Je wordt geboren als chauffeur is me verteld.

Na ons zoveelste biertje liepen naar het paddock, daar waar we al meerdere malen de ouders van Chris en Hilleke hadden gezien, waar we genoten van het lekkere eten en drinken. Fastfood, Hamburgers en Patat. Want groente verkopen ze niet op Truckstar. Op het midden terrein waren er artiesten, Drie J’s, Lucas en Gea, Gebroeders Ko, Frans Duijts en het feestteam. Een voor een vermaakten ze het makke publiek. Het publiek was het moeilijkste niet, alles met ritme was mooi want ja ze hadden waarschijnlijk toch wel een kratje pils per man op.

Zondag was een mindere dag voor de meeste, maar truckers en ervaren als ze waren dronken de niet chauffeurs kalm door en zorgden we ervoor dat de laatste stukken barbecuevlees op gingen. Op ging bijna alles, We hadden niet goed ons best gedaan. Want van de 35 kratten bier bleken er 2,5 niet op te gaan. Maar een fantastisch weekend was het weer. Ik heb genoten weer met volle teugen (zowel letterlijk als figuurlijk). Een ervaring die ik toch wil mee maken elk jaar, zonder blikken of blozen heb ik me dan ook opgegeven om volgend jaar weer mee te gaan.

De uittocht was zondag het mooiste, nog nooit had ik zoveel mensen langs de weg zien zitten. Van Assen tot Beilen stonden er langs de hele weg mensen, sommige met campers en barbecues. Wij mochten zwaaien als de koningin, en mochten het laatste stuk zelf achter in de trailer. Met de deuren dicht. Zodat we alleen het geluid hoorden van alle toeterende vrachtwagens en schreeuwende mensen die afscheid van hun helden van één weekend namen. En vandaag waren ze weer de klootzakken die hun ophielden op de weg.

Sinds een aantal jaren schrijf ik stukjes. Stukjes werden verhaaltjes van gebeurtenissen die ik in mijn leven mee maakte. Verhaaltjes werden vervolgens blogs en Gertjan werd ineens Blogger. Blogger klinkt alsof ik een vies oud mannetje ben die zijn dagen vult met fantasieën. Niets is minder waar want bloggers werden veel sneller in de maatschappij geaccepteerd dan ieder ander. Bloggers behoorden niet tot een cult. Nee, bloggen kon gewoon naast alle het andere waar je bij hoorde. Mijn persoonlijk geschreven dagboekje werd een blog en ineens mag iedereen het lezen.

Mijn blog word gelezen door mensen om mij heen, zo hoor ik zo nu en dan dat mijn blog gelezen word door mensen van mijn werk. Een vrouwelijke collega van mij vertelde vandaag dat ze zocht naar het nummer van Bizztravel maar toen kwam ze op mijn site terecht. Een andere collega kwam via google alerts op mijn website terecht. Dit omdat ik over Beachmasters schreef. Een meisje dat ik een aantal jaren geleden leerde kennen op camping Bergzicht krabbelde me op Hyves dat ze tijdens een onderzoek voor school op mijn website terecht kwam.

Nu heeft dit ook een keerzijde, ik schreef over Anne, over onze wandeling. Er waren er een aantal die dat gelezen hadden waaronder mijn ouders, familie en het recreatieteam. Afgelopen dagen ben ik op de camping geweest. Gewoon omdat het kan, omdat het gezellig is en omdat ik verslaafd raak aan de camping. Ontwenningsverschijnselen doen zich voor wanneer ik een jaar niet ga.  Nu was het hetzelfde recreatieteam dat bang werd, want stel je voor dat zij ook genoemd zouden worden. Zou ik inbreuk maken op hun privacy? Hoe serieus moet ik aantijgingen nemen? Het ging zelfs zo ver dat er gedreigd werd met ontsluiting van de camping. Nu dan, zal ik dan maar stoppen met bloggen? Straks durft niemand meer met me om te gaan omdat ik blog. Word ik kluizenaar?

Ik besloot met harde hand terug te slaan. Spreekwoordelijk dan, want ik schrijf er gewoon over. Op de camping kwam ik woensdag, het was meteen weer gezellig en samen met het recreatieteam stonden Dommel en ik aan de bar. We dronken ons drankje en maakte de afspraak om met de taxi met ons allen naar ommen te gaan. Tijdens de Bissingh (die tijdens de bouwvak in Ommen is) is het altijd (voor Ommen’s maatstaven) druk. Hoewel het vergelijken met de TT niet eerlijk is doe ik het elk jaar graag en zeg ik dat het niets voorstelt.  We gingen, met z´n allen dansen, springen en zweten omdat het als elk jaar enorm warm is. Met natte kleding kwamen we weer buiten. Anne misschien wel geschrokken van mijn blog was minder aanwezig dan zaterdag maar de sfeer zat er goed in. Buiten beloofde de regen ons een blijvend nat pak. Vier taxibedrijven verder, besloten we te gaan lopen. Dit keer niet Anne en ik maar met twaalf personen. De keuze tussen anderhalf uur in de regen wachten op de taxi of anderhalf uur wandelen in de regenen werd het laatste. Mieke was dit keer mijn wandelpartner. Samen deden we smalltalk over alles en nog wat. Speciaal voor de gelegenheid had Mieke lage open schoenen aangedaan zo zwart van kleur als haar schoenen waren was haar stemming niet. Hoewel het ´s nachts was. Was het weer stralend en werden we kletsnat. De pret mocht er echter niet onder lijden. Toen ik haar een klein zetje gaf kon het niet anders dan dat ze natte voeten kreeg. Het water stroomde over haar schoenen naar binnen. De last van een blaar en zere voeten werd al gauw op mijn conto bijgeschreven. Het was mijn schuld.

Mieke leed er wel onder zo bleek donderdag. Dat haar wraak zoet zou zijn wist ik toen nog niet. Al gauw bleek dat ze het op ons gemunt had. De vraag was of we (Dommel en ik) mee wilden doen met het spel: ik hou van holland, spelmakers Linda, Jeroen en Beau. Mieke transformeerde in Linda maar vergat een pruik waardoor Linda zwart kort haar had. Natuurlijk wilden Dommel, Harry, Jaq, Robert en ik dit dolgraag. We wisten zoveel van Holland. Dat Linda het anders in haar hoofd had wisten we echter niet.

Achteraf gezien hadden we het wel door. Een duw was genoeg voor een verloren spel met meer dan 20 punten verschil. Bij de ronde spellen kregen wij onuitspreekbare woorden met meer dan 5 lettergrepen en moest het andere team woorden spellen als sinasappel. Bij de vragen kregen wij vragen als welk Nederlandse team won als eerste de Europacup. Nu zijn er heel veel verschillende geweest. Maar Linda wist niet welke het was. Dus we gokte fout. De andere groep kreeg de vraag. Onder welk nummer mag niet meer gespeeld worden bij Ajax. Eitje dat is namelijk 14 Johan Cruijff. Welke trainer is ook wel bekend onder de naam: de generaal. Alsof het retorische vragen waren.

Bij de liedjes, had Linda typisch Nederlandse liedjes uitgezocht van Clouseau, Leaf (dat niet Nederlands zingt), en andere Engelse liederen. Ik houd van Holland en Engelse liedjes. Wij begrepen er niets van. Toen ik samen met Dommel het goede antwoord gaf, gingen de punten toch naar het andere team omdat we niet samen mochten antwoorden. Linda was dit alleen vergeten te vertellen. Het laatste lied was van Guus Meeuwis. Maar ik had iets meer bedenktijd nodig om de titel te noemen omdat het een nieuwe cd was NW8. Maar ik kreeg geen bedenktijd.

Om nu een kort verhaal lang te maken, We verloren dus dik. Gewoon omdat het niet mogelijk was om te winnen. En tot op de dag van vandaag zal Mieke Alias Linda volhouden dat het niet express was. Ik zeg niet dat het onredelijk was of oneerlijk. Ik denk het alleen.

Maar Mieke, Ik wandel graag nog een keer met je mee door de regen en ik doe de volgende keer graag mee tijdens een nieuwe Soos. Want ik geloof best dat je het allemaal goed bedoelde.
Maandag avond of dinsdag ga ik weer naar de camping… gegarandeerd een nieuwe blog.