Och de haven komt telkens dichterbij. Maar met mijn hoofd ben ik nog toe aan school. Nou, stiekem ook een beetje wel, ik heb wel iets meer regelmaat nodig. Ik merk aan mezelf dat ik sommige dagen erg moe ben en andere dagen bruisend van energie ben. De ene dag slaap ik tot twaalf of een uur en andere dagen ben ik om negen uur klaar wakker. Het gevoel van vakantie weerhoudt me van alles waarover ik me enigszins druk kan maken, ik heb immers nog vakantie. Druk maken kan ik straks nog wel doen.

Waar ik me voornamelijk mee bezig houd is sparen en besparen. Al het geld wat ik momenteel over heb leg ik opzij voor mijn nieuwe laptop. Nou laptop? Ik leerde woensdag in de trein dat ik het geen laptop mag noemen. Het is immers een Macbook, een uit de Pro serie. Over twee maand maar ik hoop over een maand ben ik in bezig van een Macbook pro 2.8ghz. En daar ben ik dan beretrots op.

Dit is het laatste weekend voor mijn  vakantie over is. Dinsdag moet ik mij voor het eerst melden op school, om het rooster op te halen van het tweede jaar.  Het rooster dat eigenlijk ook al beschikbaar is op Blackboard dus waarom zou ik eigenlijk gaan? Dit weekend is nog veel meer. Dit is het eerst weekend nadat Dommel, Vader en Broer Jurjen jarig zijn geweest, gefeliciteerd. Dit is het weekend dat Groningen ontzet is geweest en daar gisteren een groot Bommen Berend feest is gevierd. Dit is ook het weekend dat Mattijn zijn verjaardagsfeestje vier en ik een grandioos cadeau voor hem heb. Maar dit is ook het weekend dat de Spaanse wielerronde in Drenthe is. Dankzij Relis ter Beek (helaas overleden) heeft de La Vuelta, Assen gekozen om te starten.

Ik was gisteren voor de tweede maal naar Assen afgereisd. Want ik had een verjaardag van Dommel, een etensdate met Nicoline en Ilse de Lange zou nog een liedje komen zingen. En zo heb je het weekend al gauw weer vol gepland.

Gisteren was de etensdate erg gezellig. We hebben gegeten als brugmannen. De ene na de andere lasagne schaal gingen leeg. Daar deden we met ons 6en erg ons best voor want naast Nicoline en ik waren ook Dommel, mijn ouders en Margreet present. Daarna gingen we naar de stad. Daar even een pintje drinken want Ilse de Lange zou haar opwachting maken. Toen zij haar bekende liedjes had gezongen en wegging zochten wij ons onderkomen in de Pimpelaer een plek waar we tot die tijd alleen tijdens PVT of TT kwamen.  Als ene laatste stop waren de Bitterballen, aan de tafel die gelukkig niet kan praten*, goed te smaken. De laatste stop was het bed waar we dan ook tevreden indoken.

Vandaag is alles een verrassing, net uit bed gekomen zien we wel wat we gaan doen. Sanne daar zal ik straks contact mee leggen en dan gaan we ergens heen. Voetbal kijken in Vochteloo (of all places) of naar LTC. Andere opties zijn er nog niet voorgekomen. Vanavond frietjes en daarna kijken hoe Dommel het cadeau vindt. Ik zal hem morgen in deze post updaten. Vanavond zal de ene laatste stop wellicht de stad zijn. Maar dat zien we wel.

(*= mijn ouders  zeggen altijd, als deze tafel kon praten.. Onze picknicktafel in de keuken is al meer dan 30 jaar de tafel waaraan alles besproken word. Het is daarom maar goed dat deze niet kan praten)

Wanneer heimwee verlangen word is het tijd om je te richten op andere dingen. Zoals Eline al zei is het leukste aan de vakantie, dat het tijdelijk is. Vakantie komt en vakantie gaat. Ik richtte mij ook op andere dingen. Ik richtte mij op kleren, dus ik ging shirtjes shoppen. Maar omdat ik niet veel meer in de stad kon vinden dan een fout roze shirt met een blauw konijn besloot ik online te shoppen.

Door mijn huisgenote Tineke richtte ik me ook tot het shoppen in de Ikea. Dit keer niet alleen kijken, kijken en niet kopen. Nee, dit keer kocht ik ook echt iets, de minimale betaling moest zestig euro zijn anders kon ik niet gebruik maken van een kortingskaart van achttien euro. Daarop liepen wij door de Ikea en deden net alsof wij ook een pas samenwonend stel of pasgetrouwd stel waren die met zijn/haar partner hun inventaris in de Ikea bij elkaar zoekt. En veel van deze stelletjes zijn eigenlijk altijd wel te vinden. Elk hun eigen smaak en elk hun eigen invloeden in willen brengen. Veel van deze mannen hebben nog niet door wat ik in mijn vorige Ikea blog schreef namelijk dat vrouwen de baas zijn in de Ikea. Gevolg hiervan waren uiterst vermakelijke echtelijke ruzies.

Tineke en ik hadden de rolverdeling een stuk gemakkelijker. Ik moest zorgen dat ik bij de kassa meer moest betalen dan zestig euro, Tineke was mijn chauffeur en we hebben elk onze eigen kamer. We konden naar hartenlust onze eigen smaak en ideeën kwijt. Zo kocht ik een kastje, een prullenbak, twee witte opbergers en klerenhangers. Accenten waren natuurlijk zwart-bruin wit en rood. Het enige wat niet past bij deze kleuren is mijn sokkenzak. Want dat is een enorm groot uitgevallen boodschappentas in de kleur Oranje. Om SOG over drie weken te verkomen heb ik tevens nu al mijn kamer gespiegeld. Nee, niet FIFO zoals in de supermarkt maar wel mijn bank op de plek van mijn tv gezet en visa versa. Vanaf deze plek kan ik namelijk en lekker tv kijken en tegelijk mijn deur volgeplakt met foto’s bekijken. Wat wens je dan nog meer?

Verder durf ik me nog niet echt te richten op school. Over twee weken is het al zover en moet ik mij melden voor de introductie van het tweede jaar Maatschappelijk werk en dienstverlening. Met nog één hertentamen van het eerste jaar ben ik redelijk op koers om mijn opleiding in vier jaren te halen. Iets wat mijn streven is in verband met een geringe periode van studiefinanciering. Ik heb nog geen boeken gekocht, maar ik geestelijk wel bezig met de gedachte dat het straks weer moet gebeuren. Terwijl ik vanmorgen met Tineke sprak over het naar school gaan, zei ik uit het niets dat ik eigenlijk wel genoeg vakantie heb gehad. Ik vind het langzamerhand wel weer tijd worden voor een iets meer geregeld leven. Terwijl ik dat ook zei besefte ik dat ik het er dan de periode dat ik nog niet naar school ga er van moet nemen. Dat ga ik ook doen. Hoe? Is voor jullie en mij nog een vraag, maar ik heb er vertrouwen in dat het goed komt. Met de haven in zicht ga ik nog uiterst genieten van het laatste wat mijn vakantie te bieden heeft.

Guus Meeuwis zong een lied over heimwee naar een tijd die hij niet kende. Guus Meeuwis zong een lied over een tijd die wij allemaal niet kennen. Hij wil draven door de velden, Wil meedoen met de helden, Wil wonen op een groot en machtig slot.

Heimwee kennen we allemaal wel, vroeger had je misschien heimwee naar huis als je uit logeren was bij een vriendinnetje of een vriendje. Vandaag bestaat heimwee nog. Ik hoor het de laatste tijd veel om me heen. Een aantal weken geleden begon het, een vriendin van mij kwam terug uit Griekenland. Ze was op vakantie geweest. Ze vertrouwde me toe dat ze heimwee had. Ze wilde zelfs gaan emigreren. Want zo vertelde ze, de cultuur is daar zoveel beter. En het is zo leuk daar. Door een roze bril vertelde ze mij hoe geweldig haar vakantie wel niet was. Ze wilde terug, kortom ze had heimwee. En owja ze was verliefd op een Griek.

Met een andere vriendin sprak ik over onze vakanties ze vertelde dat ze terug wilde. Gewoon weg uit Nederland en terug naar vakantieland, ze zei: “konden we allemaal maar op vakantie blijven. Zouden mijn vakantie vrienden maar mij echte vrienden worden. Ik hoef niet zo nodig terug van vakantie. Ik wil wel werk vinden in Frankrijk want dat is zo’n mooi land.”

In tegenstelling tot Guus heb ik heimwee naar een tijd die ik wel ken. Heimwee naar vorige week, liefst zou ik de zaterdag tot donderdag keer op keer opnieuw beleven. Vrijdag zou ik dan thuis tot rust komen om zaterdag tot donderdag weer naar de camping te gaan. Het bos, het zwembad, de ochtend-beat, het nare mannetje maar vooral de mensen waarmee ik dag in dag uit mee om ging. Nicoline vertrouwd me toe dat ze nooit last heeft gehad van heimwee, behalve nu. Want ze wil terug naar de camping. En ik? Ik ook.

Vandaag ben ik alweer vijf dagen terug in Groningen. Ik heb drie dagen gewerkt maar Bergzicht blijft aan me trekken. Krampachtig houd ik mij vast aan alles wat mij doet denken aan Bergzicht. Ik onderhoud contact met Nicoline, het recrateam, kijk foto’s van de mooie tijd daar en sms me suf met Mieke en Nicoline. En samen met hen fantaseer ik me tussen de campinggasten en over hoe gezellig het was. Konden we maar terug. En hoeveel nachtjes is het nog slapen wanneer we weer gaan? Wanneer gaan we voor het eerst een reünie houden? Zullen we dan gelijk uit eten?

Eigenlijk slaat het nergens op. Stel je voor dat iedereen zou blijven of iedereen zou terug gaan naar hun vakantie bestemming. Stel dat je terug zou gaan naar je vakantiebestemming. De anderen waarmee je omging gaan ook terug, zou het dan gegarandeerd succes zijn en zou het na zes maanden nog even leuk zijn? Zou je je vermaken of met hangende pootjes terug komen naar Nederland? Groningen zou leeg lopen, mijn vrienden zouden naar Italië, Spanje, Griekenland, Kroatië, Polen en dergelijke gaan. Mijn familie moet ik opzoeken in Denemarken, Zeeland, Engeland, Italië of in Ommen. Iedereen zou werk moeten zoeken op hun vakantieadres en er zou geen eens genoeg plek zijn. Want je bent niet de enige die het appartement of hotel heeft geboekt.

Ach; hoewel het allemaal niet mogelijk is blijf ik op gewoon denken hoe fijn het was. En dat ik gewoon terug wil! Volgend jaar ga ik pas weer naar Bergzicht. Het is mooi geweest! En toch blijf ik de polonaise lopen met me campingvriendjes, we houden niet op, we gaan door met zingen.

Dit is het einde, dat doet de deur dicht,
Er zijn geen woorden voor, ja dat is tra la la la,
ja dat is tra la la la