Spanning en sensatie lijken deze week niet weg te denken uit mijn leven. Nadat ik eerder deze week mijn portemonnee kwijt was en de daarmee mijn 50 spannends minuten beleefde van mijn 24ste levensjaar. Werd ik vandaag op een vreemde manier wakker. Ik lag niet in een verkeerd bed, niet andersom in bed of naast het bed. Nee, ik werd ongewoon wakker. Er werd aangebeld, niet op de beneden bel, om de flat in te komen.

Nee, bij onze voordeur. In gedachten liep ik slaapdronken in mijn boxershort heen om de deur te openen. Een verkoper probeerde mij iets te verkopen! Met die gedachte besloot ik in bed te blijven liggen.

Uiteindelijk kwam het toch zover dat ik, door het aanbellen of niet, toch wakker werd. Terwijl ik mij uit bed wurmde hoorde ik stemmen op de galerij, nu gebeurd dat wel vaker maar deze stemmen trokken mijn bijzondere aandacht. Het waren niet zomaar stemmen. Ik deed mijn gordijnen open, maar zag niets. Misschien droomde ik nog wel. Dat ik niet droomde bleek toen ik onder de douche kwam. In mijn boxershort liep ik mijn kamer in. Daar stond een mevrouw, een agente, ze ontdeed zich van haar blauwe latex handschoenen.  Ze keek, ik zwaaide. Ze gaf geen krimp, Blijkbaar vond ze het niet raar dat ze mijn blote bovenlichaam zag. Gelukkig heb ik plakplastic, waardoor mevrouw de agente alle ruimte kreeg om te fantaseren over de rest van mijn lichaam (Misschien maar beter ook). Enigszins nieuwsgierig deed ik mijn kleren aan, deed ik mijn raam open, om zo te horen wat ze zeiden.

Huishoudhulp: “Ja, ze doet al een paar dagen niet open.”
Agent: “Het ziet er ook uit alsof ze overhaast weg is gegaan”
Huishoudhulp: “Ik weet het ook niet hoor”

Ondertussen dacht ik eerst aan het ergste. Is ze dood?, Zullen ze haar vinden?, Roofmoord?, Stiekeme wietplantage? Plotseling op vakantie gegaan zonder haar portemonnee?, Moet ik zo gelijk alles wat ik tot op heden geleerd heb op school gaat uitoefenen als maatschappelijk werker? Traumaverwerking? Deze gedachten werden minder en ik besloot dat ik maar zou afwachten. Nadat ik mij opgemaakt had, broodjes aan het eten was, mijzelf verzorgde van muziek. Waren ze er nog.

Toch blijven de gedachten bij de buurvrouw, hoe zou het met haar gaan? Ze zal toch niet dood zijn? Ze zag er nog goed vitaal uit. Ik was al bezig met stap één van het verwerkingsproces (ontkenning). Het zal hier in de flat niet gebeuren. Terwijl ik bezig was met het nieuws te lezen op internet zette ik mijn gedachten op een rij. Tegelijk, hoorde ik het glas rinkelen. De politie is aan het inbreken en zal snel meer hierover weten. Niet veel later hoorde ik de agent tegen de inmiddels aangekomen man zeggen: “Ik loop wel even mee naar beneden.”, opnieuw ging ik van het ergste uit. Ik wilde al bijna op staan om te gaan kijken. Maar het leek me verstandiger af te wachten.

De anderhalf uur dat het al duurde waren omgevlogen, ik moest gaan. De agente stond bij de deur. Zonder er bij na te denken vroeg ik:

Ik: “De buurvrouw deed niet open en toen besloten jullie maar legaal in te breken?”,
Agente: “Je weet natuurlijk nooit en je wilt geen risico’s lopen”,
Ik: “Dat is waar, maar hoe is het nu?”,
Agente: “Ze ligt in het ziekenhuis, daarom deed ze niet open”,
Ik: “Gelukkig dan maar”

Met een goed gevoel verliet ik de flat, ik groette bij de uitgang nog de politieagent en ging naar mijn verkooptraining.

“Zonder geluk vaart niemand” is een bekend spreekwoord die tot de verbeelding spreekt. Je kunt het je goed visualiseren, je kunt er een goed beeld bij maken. Een goed gezegde dat daar, wat mij betreft, goed bijpast is: “er zit/zat een engeltje op mijn/zijn/haar schouder”. Ik had er vandaag zeker op beide schouders één zitten. Wat gebeurde er?

De maandag begon vanmorgen net als veel andere maandagen. Ik moest naar mijn idee alweer te vroeg uit bed om mij te melden op school, eerst snoozen alvorens echt uit bed te gaan. Snel douchen omdat je te lang in bed ligt en gauw uit huis gaan om op tijd op school te komen. Allemaal het zelfde.

Echter het was anders, want vandaag een tentamen in plaats van een hoorcollege, een tentamen die 35 minuten later begon dan normaal, een tentamen waarbij geen officiële surveillanten waren, een tentamen waar alles aan mankeerde. Althans het tentamen was wel goed, maar alles eromheen niet. Dit was even wennen, want in plaats van rustig wakker worden bij de hoorcollege was het direct alert zijn tentamen maken. Ik heb het tentamen niet goed gemaakt. Mede door de omstandigheden maar vooral door het niet goed leren. Dus ik hoop dat we gecompenseerd worden. Geen idee hoe maar dit is iets waar we mee bezig zijn.

De dag verliep verder goed, net als alle andere maandagen. Maar toen ik op de fiets zat om weg te gaan met mijn klasgenoten, voldaan van een goede dag. Waarin ik geregeld heb dat ik in een andere groep kom voor Praktijkgericht onderzoek. Schoot alles om. Ik dacht, ik moet nog even langs de supermarkt omdat ik geen drinken meer heb. Op dat zelfde moment voelde ik aan mijn tas of ik alles wel bij me had. Daar gebeurde het.

Mijn hart pompte drie keer zo hard als daarvoor, mijn ogen spreiden zich wijd open, waar is mijn portemonnee? Broekzakken voelen, jaszakken, tas en alles nog drie keer na voelen. Hij is weg! KUT mijn portemonnee is weg. Snel mijn fiets weer geparkeerd. Wat moet ik doen?  Allerlei gedachten spoken door je hoofd, eerst klasgenoten die wachten bellen dat ze alvast kunnen gaan. Langs de Receptie, de winkel. “Nee, sorry niets gevonden”, En telkens de gedachte in je hoofd, hij is weg.  Waar ben je geweest, je denkt overal aan. Alles lijkt ineens zo relatief, plannen die je had voor de middag en avond vallen uit een. Stress, adrenaline spuit door je lichaam.

Ik moet me portemonnee vinden. Langs de kantine, “Hebben Julie een bruine portemonnee gevonden?” “Ja die ligt bij de kassa.” Vet blij liep ik triomfantelijk naar de kassa, maar stiekem dacht ik, hij ligt er niet, maar je hoopt het tegenovergestelde.  Ze laat de portemonnee zien en ik  realiseer me dat ik hem echt kwijt bent. “Lokalen waar je geweest bent. Daar moet je heen gaan”, iedereen negerend liep ik naar het laatste lokaal. Helemaal leeg, snel naar de plek waar ik zat, niets, erom heen… niets te zien wat er ook maar een beetje op lijkt. De moed zakte me in de schoenen, eerst de Rabobank maar bellen,  pas blokkeren. Pas geblokkeerd, wat nu? Het vorige lokaal. Helemaal vol, kloppen, deur open, verbaasde gezichten, hijgende rood aangelopen stelde ik de vraag met eigenlijk het antwoord al in je gedachte. “Nee, we hebben niets gezien maar we zullen rond kijken, succes”.

Ik ben hem echt kwijt.. Ik loop naar andere klasgenoten die nog wel les hebben. “Had je er nog veel geld in zitten?” “Ja 45 euro”, ik zag je er  nog mee lopen, ja ik ook. Ja toen je bij SLB het lokaal in liep na de korte pauze had je hem nog in je hand, daar moet hij dus zijn. Romy, Maudy, David, Gerrie en Sanne ze dachten allemaal mee. Later nog anderen. IK begin me te realiseren dat ik hem echt kwijt bent en dat ik kosten moet gaan maken. Mijn Macbook Pro plannen voor eind oktober konden door de toilet gespoeld worden omdat ik veel te veel geld zou kwijt zijn aan een nieuw ID, OV, studentenpas, Verzekeringspas, nieuwe pasfoto’s nieuwe portemonnee en de rest.

En ineens kreeg ik een klein beetje hoop. David herinnerde zich een portemonnee bij de computer in het SLB lokaal, “was het een bruine met een rood lipje?” “Ja dat is hem”. Dan moet hij daar nog bij de computer liggen. Vol stress, verdriet en adrenaline loop ik nog één keer naar het lokaal. Dit is mijn laatste kans dacht ik. Lokaal leeg, ik ren, spring en vlieg over de tafels maar er lag niets. Ik ging zelfs zover dat ik in de prullenbak ging zoeken. Hij is echt kwijt.

Tenslotte nog maar even naar mijn docent, Gert Hendriks. Vragen of hij de portemonnee heeft zien liggen toen hij de computer afsloot. Hij was degene die les zou geven aan mijn andere klasgenoten. Ik naar het lokaal. Alle hoop opgegeven, k’dacht alleen nog maar aan de kosten van een nieuwe ID kaart, OV kaart en andere kosten. Ik zei tegen mezelf, “dat zal je al met al 150 euro kosten”. Zonde, maar eigen schuld. Maar terwijl ik in de deuropening wacht, komt daar triomfantelijk met een brede lach op zijn gezicht mijn Held voor dat moment aan lopen. Een stapel papier in zijn linkerhand en mijn portemonnee in zijn rechterhand. Ik had hem terug! Ik riep hem toe: “HELD!”. Checkte nog gauw of alles erin zat, het geld, de pasjes alles was compleet. Er was een docent na ons in het lokaal geweest, zo vertelde Gert, die heeft hem gevonden en de portemonnee op mijn bureau gelegd, toen hoorde ik van Mark, ging Gert verder, dat je opzoek naar me was. Je moest wel in dit lokaal zijn, dacht ik. Dus hier heb je hem terug.

Ik heb echt twee engeltjes op mijn schouder. Want dit is niet de eerste keer dat ik mijn portemonnee verloren had. Ik ben ook wel eens gebeld door een jongeman dat hij mijn portemonnee had gevonden. Als dit mijn leven door gaat en ik op geluk blijf varen? Wat kan me dan nog gebeuren?.

Ik ben superblij!

Momenteel zit ik in een van jou treinen, ik mag toch “je” zeggen? Ik Zit momenteel oncomfortabel en alhoewel het weer er niet naar is zweet ik toch, zonder dat ik me inspan! Ik weet het ook wel, uit onderzoek is gebleken dat mannelijk zweet vooral opwindend is voor jonge vrouwen. En ok, er staan wel drie jonge vrouwen om mij heen in deze vierkante meter. Maar ik voel mij er niet prettig bij om deze vrouwen aan te spreken en misschien te versieren. Je snapt dat toch ook wel? Je hebt als mens je persoonlijke ruimte nodig. Het is niet prettig wanneer je drie jonge dames en een heer in je intieme zone hebt staan terwijl je nog niets gedronken hebt, je zweet en ze bovenal nog nooit hebt gezien? Dat snap je toch ook wel NS?

Lieve NS ik schrijf niet zomaar, nee ik ben een man en die schrijven zeer vaak met een reden. Ik zeg niet altijd, want jij en ik weten beiden dat dat niet waar kan zijn! Lieve NS ik voel me net een sardientje zo in de trein. Opeengepakt staan en zitten wij hier studenten, werknemers en scholieren en anderen. De trein is vol lieve NS. Het is eigenlijk niet meer te houden hoe warm het is.

Eigenlijk kan ik beter gaan staan want deze prullenbakjes naast de uitgang zitten niet zo lekker NS. Ik schrijf naar u met verschillende redenen. Er is al een aan bod gekomen. Ik voel me er niet prettig bij. En ik weet het wel NS, wij zijn ook studenten en reizen gratis op vrijdagmiddag. Daarom mogen we ook niet in de eerste klas. Maar NS, ik denk er wel haast aan dat ik, wanneer het volgende week niet beter is. Toch in de eerste klas ga zitten. Want NS. Daar is nog wel zat plek. Daar kan ik wel rustig zitten, zonder zweet en angst om als een bowlingkegel om te vallen als de trein een onverwachte beweging  maakt.

Verder wil ik nog kwijt dat het eigenlijk zo niet langer kan NS. Moet het dan al zover gaan dat ik, de uitnodiging van mijn moeder, moet afslaan omdat ik anders een treinen tussen twee uur ‘s middags en negen uur ‘s avonds uit Groningen  moet nemen? Dat is het ook niet alleen NS. Die angst, je weet zelf toch ook heel goed dat met die Mexicaanse griep het helemaal niet gezond is om met elkaar zo dicht bij elkaar te zijn? Hoe ziek wil je dat ik eigenlijk word? Als ik de Mexicaanse griep niet krijg dan word ik wel verkouden wanneer ik uit de trein stap. Binnen is het zo warm, je staat zo dicht op elkaar dat je je trui niet uit kunt doen. Ik zelf zou het ook niet prettig vinden om de elleboog van mijn buurman of buurvrouw in mijn gezicht te krijgen. En als ik dan uitstap dan is het een stuk kouder. Je kunt wel ziek worden.

Nee, Nederlandse Spoorwegen ik ben niet blij. Nee, ik ben heel diep teleurgesteld in je NS. Want hoe lang is Groningen al een studentenstad? Hoelang zijn de treinen al overbelast op vrijdag middag. NS, je hebt nog nooit iets extra’s voor ons gedaan. Wij zijn wel de toekomst van Nederland NS! Onthoud je dat wel? Weet je dat wel? Ik kan wel janken NS. Ik kan wel janken.

NS… Zou je iets voor mij en al die anderen willen doen? Zou je het dragelijker kunnen maken? Zou je alstublieft XXL  treinen willen inzetten? Dubbeldekkers, Lange grote dubbeldekkers? Met airco? Zodat als het heel warm word de klimaatbeheersing de tempratuur doet zaken? Dat het ook aangenaam is?

Als je dat wilt doen NS. Dan wil ik je vergeven voor de onaangename reis.