Toen de onderbuurman, de vermeende drugsdealer, alcoholist en lawaaischopper afgelopen zondag aanbelde, schrok ik een beetje. Want waarom zou hij nu juist bij ons aanbellen? Ik deed,met mijn laptop nog in mijn hand, open. Toen de deur open stond, realiseerde ik me dat ik mijn laptop nog vast had, legde ik deze even weg. Ik zei, “momentje hoor, ik kom zo bij u terug.” Hij vroeg me of ik hem wou mee helpen met iets aansluiten. Ik verstond hem niet erg goed. Maar besloot met hem mee te gaan. Wat kon mij gebeuren? Doemsenario’s daar dacht ik toen nog niet aan. Wel vroeg hij of ik mijn sleutel mee had (dat verstond ik wel direct). Ik ging mee omdat dit voor mij de kans was om meer van onze “drugsdealer anno alcoholist” te weten te komen. Waren de roddels waar? Klopte het wat de vrouw zei? Of waren het weer allemaal fabeltjes die ouderen in de wereld brengen. Ik zou er gauw achter komen, de gedachten vlogen voor de lift door mijn hoofd.

Het was maar een verdieping veel tijd had ik niet om na te denken. Daar stond ik, naast een oudere, slecht lopend, ongeschoren, slecht verzorgde man. Ik kon toen al niet geloven dat het waar zou zijn. Deze man kon geen drugsdealer zijn! Ik weet dat een eerste indruk gemaakt word in de eerste dertig seconden dat je iets nieuws ziet. Een nieuw persoon een nieuw huis. Ik schuifelde achter de man aan de woonkamer in. Telkens in een nieuwe ruimte nam ik de eerste dertig seconden de tijd om de ruimte op me in te werken. Ik liep een typisch huis in alsof je in een verzorgingstehuis een kamer in zou lopen. Alles is oud.

Mijn onderbuurman vertelde dat hij heel veel had overgenomen van de vorige bewoner. De vorige bewoner was een rare vrouw, ze was overleden. Hij had alles van een dode vrouw overgenomen. De gordijnen, het pluizende dekentje die op de tafel lag vol van stof. De tv die duidelijk wel nieuw. Er was een oud zetje boxen die in elkaar geknoopt waren, draden waren aan elkaar gekoppeld, en aansluitingen waren er aan gesoldeerd. Het was een bende. Zijn vraag was om deze oude rommel aan de tv aan te sluiten. Daar zat ik, op hoogpolig tapijt. Na lang proberen lukte het om geluid via de boxjes te krijgen.

De onderbuurman was geen alcoholist, geen drugsdealer. Ik vroeg hem nog of hij vaak bezoek kreeg. Dat was wel zo vertelde hij. Elke dag had hij wel bezoek. Er zou ook iemand uit Amsterdam komen. Toen ik bij de buurman weg ging zei ik nog tegen hem mocht hij ooit nog hulp nodig hebben. Mocht hij altijd aanbellen.

Toen ik thuis kwam stonden Tineke en Henk klaar. Was je bij de onderbuurman? Hoe was het? Is hij een drugdealer? Waarom moest je heen. Ik deed mijn verhaal en vertelde tot slot. Als hij ergens aan verslaafd is dan is het shag. Zo zie je maar weer dat je geen vooroordelen moet hebben over anderen wanneer je ze helemaal niet kent. Want onze onderbuurman is een gezellig man op zijn niveau.

Gelukkig hebben we de foto’s nog is veel een gebruikte zin op zondagochtend. Na alweer een legendarische stapavond, wat voor sommigen betekend dat ze zich weinig kunnen herinneren, zeggen we tegen elkaar: “Gelukkig hebben we de foto’s nog”. Vaak kijk ik dan samen met Dommel de foto’s terug en  herbeleven we de nacht ervoor nog eens.

Foto’s zijn van onschatbare waarde. Vaak is de emotionele waarde van een foto groter dan de financiële waarde (Alhoewel het dan ook uit maakt of je ze bij de Hema besteld of bij de fotograaf, maar dat terzijde). Gisteren was ik bij mijn ouders thuis op zoek naar een foto waarop ik minder mooi was dan ik nu ben. Ik zocht deze foto niet om nu te kunnen laten zien dat het goed met me is gekomen. Nee, ik zocht de foto om te laten zien hoeveel last ik van Acne heb gehad in mijn jeugdige jaren. De foto die ik zocht is gemaakt toen ik tussen de zestien en achttien was. Acne was alleenheerser op mijn hoofd en won alle veldslagen van clearasil en andere middeltjes.

Toen hoorde ik van Roaccutane en besloot een kuur te wagen. Die sloeg uiteindelijk, na zeven maanden, aan. De acne werd rustiger en ging uiteindelijk weg. Ik stopte met de medicatie, want het was immers over. Toen ik de medicijnen kreeg was ik benieuwd naar de bijsluiter. Deze beschreef onder anderen het volgende:

“…neerslachtigheid (depressie), verergering van neerslachtigheid (depressie) of andere ernstige psychische klachten. Bijkomende verschijnselen hierbij zijn verdriet, angst, stemmingswisselingen, huilbuien, prikkelbaarheid, interesseverlies in sociale of sportieve activiteiten, te veel of te weinig slapen, gewichts- en eetlustveranderingen, afnemen van school- of werkprestaties of concentratieproblemen. Tevens is neiging tot agressief gedrag gemeld. Zeer zelden: abnormaal gedrag, ernstige geestesziekte waarbij controle over het eigen gedrag en handelen gestoord is (psychotische aandoening), zelfmoordneigingen, pogingen tot zelfmoord en zelfmoord…”

Hier hield ik maar op met lezen. Ik heb niet gemerkt dat ik erg last had van deze bijwerkingen, die overigens zelden voorkomen. Ik zocht deze foto omdat ik het broertje van Anne-Maartje heb aangeraden ook deze medicijnen te gebruiken. Ik hoorde van Anne-Maartje dat hij erg last had van Acne, vertelde over de foto en wilde hem daarom opzoeken. Om zo het verschil aan te geven.

Helaas vond ik deze foto niet. Wat ik wel vond waren andere erg leuke foto’s van vroeger. Foto’s van toen vader en moeder nog jong waren. Zelfs vond ik een museumstuk een tekening die mijn vader had gemaakt op de basisschool voor zijn oma. Deze was zo oud dat hij wel in een museum past. Het feit dat mijn  vader op zijn veertiende stopte met school had ook bedrage omdat we nooit veel stukken van vader zagen uit zijn schooltijd. Die schooltijd was er praktisch niet. Wat ik nog meer vond waren negatieven. Heel veel negatieven van foto’s uit mijn ouders kinderjaren en mijn eigen kinderjaren. Twee jaar geleden gaven wij als kinderen en aangetrouwden mijn moeder een diascanner die ook negatieven kon scannen. We begonnen zondag ochtend gelijk en kregen prachtige plaatjes.

Nu zijn we als gezin een stuk groter gegroeid en hebben we onlangs ook foto’s laten maken in een studio in Assen. Graag wil ik jullie een aantal mooie plaatjes laten zien!

Terwijl ik telkens meer tijd in het lezen van blogs, maar vooral in gertjanjanssen.nl steek. Gaat het leven gestaag door. Voordat ik het door heb is het weer weekend. Vanmiddag begon mijn weekend om een uur. Althans, van mijn werk. Thuisgekomen ligt er altijd op de vrijdag nog werk te wachten. Voornamelijk omdat ik heel goed ben in het uitstellen van werk.  Dat houd in dat ik op de vrijdagmiddag schoolwerk moet doen, want in het weekend wil je dat zeker niet. Eens in de drie weken heb ik ook corveedienst. Dan trek ik de stoute schoenen (lees: slippers) aan en begon ik als een malle met schoonmaakspullen heen er weer te gaan. Vaatdoekjes, een emmer zijn mijn wapenrusting en het strijdveld is de toilet, douche en de keuken. Zo was ik vanmiddag druk bezig met mijn wapenrusting.

Nu ik klaar ben met school en schoonmaken moet mijn vissenkom alweer wachten. Ik snap nog niet waarom ze niet in staking zijn gegaan. Als mijn leefomgeving met 50% verkleind zou zijn zou ik gaan staken. Aan de andere kant lijken mijn vissen het water wel op te drinken, want mijn miniaquarium is niet lek en toch is het water peil gehalveerd. Maandag zal ik ze echt schoon water geven en als cadeau ook nieuwe plantjes.

De dag begon vanmorgen best heel vroeg. Ik lag nog geen vier uur in bed en ik werd al wakker. Het was 5.22uur. Drie bekende stemmen stonden voor de voordeur van mijn flat. Dat terwijl maar een van de drie bestemmingen hier een bed heeft staan. Henk’s stapmaatjes waren gekomen en Majo (afgeleid van Marjolein) mocht proberen het huis te openen met een sleutel. Dat ging zo goed dat ik al bijna uit bed ging om de deur open te maken. Wat bleek, ze gebruikte de huissleutel van haar vriendin Anne-Maartje woonachtig op nummer zestien. Dat ging niet lukken. Na zes pogingen werd het de beide mannen duidelijk dat ze de verkeerde huissleutel had. Met die van Henk ging het beter. Ze hadden enorme zin in melk. Althans dat hoorde ik Henk roepen. Ik dankte hen stil, draaide me om, smste nog gauw even en verder slapen.
Eerder die avond was de pre’party bij mij geweest. Anne, Majo en Johan waren bij mij gekomen om gezellig onder genot van een biertje, rood/wit wijntje, Passoa Jus (hoe oud zijn die meisjes eigenlijk) te genieten van de muziek en elkaars aanwezigheid. De muziek was veelzijdig, door de een aangemerkt als goed door de andere verafschuwt. We werden het niet eens. Toen uiteindelijk iedereen weg was vond ik het tijd om direct te gaan slapen. Na de  nodige plasbeurt en het tandenpoetsen ging ik op weg naar dromenland.

Zoals al eerder geschreven kwam ik daar iets te vroeg weg. Maar met een intercity kon ik snel weer terug naar dromenland om door mij wekker om half acht gewekt te worden. Eerst de wijnflessen, wijnglazen, bierflesjes gegooide en omgegooide nootjes omver opruimen, daarna douche en naar me werk.