Om met een goed gevoel een weekendje weg te gaan besloot ik eerder deze week om op donderdagavond naar huis te gaan. Later, deze week, besloot ik om met Sanne (die tapkoning) donderdagavond nog even wat boodschappen te doen, voor de lange rit die vrijdag (lees: morgen) ons te wachten stond. Twee auto’s vertrekken morgen naar Duitsland voor een heerlijk weekendje weg.

Toen ik besloot om donderdagavond boodschappen te doen met Sanne, wist ik niet dat ik met zweetdruppels door mijn haren over mijn nek (gelukkig regent het buiten) in de trein zou zitten om op tijd te komen voor de boodschappendate. Wat een dag was het vandaag. Ik heb geen moment rustig stil gezeten, eigenlijk heb ik de hele week niet echt stil gezeten maar vandaag was het het ergst.

Eigenlijk begon de onheil vandaag al vroeg. Ik moest vroeg naar school. Althans voor mijn begrippen vroeg. (side-step; ik lees namelijk wel eens op twitter dan mensen de wekker om 5.55 of 6.55 moeten zetten. Voor mij is vroeg om 9.30, alles daarvoor is nacht.) Mijn wekker ging al om half tien en ik wilde gelijk gaan douchen. Alleen daar bleef het eerst bij, mijn huisgenoot draaide namelijk op het moment dat ik de klink vast pakte de douchekraan open. Ze was net iets eerder.

Later dan gepland stond ik onder de douche. Het eerste conflict met mijn autisme was geboren. Later douchen betekende minder tijd na het douche. Dit betekende haast, haast betekend, dingen vergeten. Zo vergat ik waar ik les had, wat voor les ik had en waarom ik eigenlijk naar school ging. Haastig deed ik mijn haar in de plooi. Wat met deze wind betekend dat het vijf minuten goed zit. De wind speelt met mijn haar waardoor het voor geen meter zit na amper twee meter fietsen. De dag op school duurde ook langer dan gepland.

Conflict twee met mijn autisme kwam om de hoek kijken. Ik dacht om half drie klaar te zijn voor vandaag, maar niets was minder waar. Ik moest nog langer met de autobiografie. Dat nam nodige tijd in beslag dat ik amper thuis was voordat ik moest gaan fitnessen. Ik kwam thuis op het tijdstip dat ik al tien minuten zou moeten fitnessen. Snel tas  gepakt, omgekleed en wederom tegen de wind in naar de fitness.

Het derde conflict met mijn autisme kwam uit de mouw toen ik mij vergist had in de tijd dat we uit de fitnesszaal zouden komen. Ik dacht namelijk rond vijf uur, half zes klaar te zijn. Ook in deze vergiste ik me hevig. Toen ik thuis kwam had ik nog precies anderhalf uur om samen met Alie te eten, te douche, mijn was van de lijn af te halen, tas in te pakken en niets te vergeten. Het eten met Alie was kort maar krachtig, Maar omdat er uitgebreid gekookt werd duurde dit iets langer dan gepland.

Vervolgens moest ik als een malle mijn tas inpakken. En als ik dat haastig doe, vergeet ik altijd iets. Conflict vier was daar voordat ik het zelf door had. Ik heb wat vergeten. Medicijnen, eigenlijk ben ik de hele week al medicijnen vergeten. Maar in mijn haast van de hele dag, de conflicten die daarbij hoorde maakte de dag zoals ze waren. Op tijd ging ik op weg naar de fiets om de weg naar het station voor de zoveelste keer te fietsen. Maar voordat ik beneden was had ik de eerste niet geplande vertraging. Wat bleek, ik had vertraging, er moesten meer mensen mee in de lift.

Op de fiets had ik een nieuw conflict met mijn autisme. Nummer vijf was daar zonder dat ik het door had. Ik kreeg mijn tas niet goed op mijn bagagedrager waardoor ik een stuk harder moest fietsen dan gepland. Met als resultaat dat ik met een bezweet hoofd en klotsende oksels in de trein zat.

Hoe wel ik van me ouders niet meer over drank mag schrijven,  ik denk dat ik onder de plak zit, denk ik toch dat het grote succes van zaterdag te maken had met het tapwedstrijd van vrijdag avond. LTC had een tapwedstrijd uitgeschreven voor het barpersoneel. Dommel en ik waren vooraf de betitelde kandidaten om de wedstrijd te winnen. We verloren, Dommel kwam niet eens in de finale. Nee, er waren mensen bij die nooit hadden getapt of überhaupt geen bier lusten.

Omdat Drenten niet zuinig zijn, maar het Grolsch dat we tapten uit een gebied staan waar ze meer zuinig zijn dan wij Drenten maakte een plus een twee en mochten we het opdrinken. Met acht man sterk was het gevecht tegen de bierkraan begonnen.
Kort samengevat: Het een hele beleving. Gezelligheid alom met een terechte winnaar met een uitstekende vorm van beginnersgeluk. Sanne won, Harry was dronken, Dommel werd, zo bleek zaterdag, een laffe borrellaar.

Afgelopen zaterdag was het inhaal dag en bekervoetbal voor de zaterdagamateuren. Zoals ik gewend ben ga ik wanneer ik kan kijken bij het eerste elftal van LTC. Zaterdag was van het zelfde laken een pak, LTC was in de knock-out fase gekomen van de beker en had Urk geloot. We reisden af naar Urk en klommen op Urk, want zo heet dat. Nu weet ik weinig meer van de wedstrijd en zo interessant was dat niet om hier te beschrijven. Nee, ik heb genoten van de sfeer om het veld. Voornamelijk uit uitpubliek (wijzelf) was uitermate gezellig.

Urk is een visdorp puur zang. Hoewel wij niet origineel genoeg waren en onze grappen waarschijnlijk veel vaker werden gemaakt op Urk, vonden we het toch nodig om alles wat met vis te maken had te noemen. Dus de keeper viste achter het net, wanneer een bal weggetrapt werd zei ik roei, de taal die men daar sprak was niet te verstaan dus was vistaal, wij voelde ons als een vis op het droge, over de liefde ging het over dat er meer vissen in de zee waren. En zo wisten we toch al gauw drie uur vol te praten met slechte woordgrappen en vis gerelateerde spreekwoorden.

Dit zelfde niveau wisten dommel en ik met speels gemak de hele zaterdag vol te houden. Wat betekende dat het geplande overleg van zaterdagavond helemaal niets werd. Volgend weekend ga ik namelijk met vrienden naar CenterParks in Duitsland. We zouden gaan overleggen om afspraken te maken. Door onze vasthoudendheid aan het niveau werd het een avond vol grappen en grollen. De buikspieren zijn weer getraind. Dit beloofd wat voor komend weekend. Ik heb er zin in.

De avond van gisteren resulteerde toch notulen waarin Dommel duidelijke afspraken heeft genoteerd. Dingen die we uberhaupt niet besproken hebben. Het was ons idee, blijkbaar hadden we nog heimwee aan het slechte niveau van gisteren. Duidelijk was in elk geval dat ik in vorm was en dat ik de meeste foute slechte grappen maakte.

In het rooster van blok twee van dit jaar staat voor mij het vak functionele autobiografie. Ik had van dit vak al in jaar een gehoord waar ik een korte autobiografie mocht schrijven. Dit deed ik met overgave. Ik vertel graag, maar over mijzelf vertel ik het liefste. Ik vind het ook gemakkelijk om over mijzelf te schrijven. Ik wil ook later als ik iets ouder ben en gesetteld ben een boek schrijven over mijzelf. Vorig jaar had ik erg veel moeite met de criteria die gesteld werden aan de autobiografie. Want zo stond er in de studiehandleiding beschreven. Het product mocht niet meer dan vier pagina’s zijn.

Op een avond begon ik te schrijven. De eerste zinnen waren als volgt:

“Het was eind December, mijn ouders hadden een romantisch avond gehad, en besloten die avond vroeg onder de wol te kruipen, en lekker dicht tegen elkaar aan te gaan liggen. Niemand had durven dromen dat negen maanden later een wolk van een jongen ter wereld kwam. Met 3980gram en 53centimeter was hij de 7de telg van de familie, maar daarmee ook de grootst geboren kind van de familie. Apetrots waren mijn beide ouders toen ik geboren was. Geboren op het bed midden in de woonkamer. Nu jaren later ben ik volwassen”

Met informatie die ik in twee zinnen zou kunnen stoppen had ik al negen regels tekst. Diep in gedachte typte ik verder tot ik bemerkte dat ik, in mijn autobiografie, pas twaalf jaar was en acht pagina’s verder was.

In dit tweede jaar, die ik overigens goed ben begonnen (trots!), hebben we het vak functionele autobiografie. In een groep, die op aanraden van de docent alleen uit mannen bestaat, moeten we over ons leven vertellen. Gistermiddag stond op het programma de leeftijdsfase van 0-12 jaar. Ik ben inmiddels iets ouder en had moeite om herinneringen op te halen van deze tijd. Maar toen mijn klasgenoten hadden verteld over hun leven kwamen er ook herinneringen bij mij op. Zo bleek dat ik toch nog wel herinneringen had over mijn jeugd, over hoe ik met Christiaan tussen de middag vaak bij ons thuis geroosterde broodjes met boter en suiker aten. Om daarna weer terug te fietsen naar school. Of dat als ik ’s middags thuis kwam er altijd een koek of iets dergelijks ranja en de zwemtas klaarstond. Ik kwam de zijdeur in at, dronk en pakte mijn tas om via de achterdeur (anderhalf meter daarnaast) naar het zwembad te lopen. We hadden toen namelijk een abonnement op het zwembad de Timp. Of dat ik samen met vriendjes vanaf een hoge bult zand, voor mijn gevoel toen 25 meter hoog afsprong om zo mijn enkel te verstuiten dat mijn moeder mij ophaalde omdat het zoveel pijn deed.  Zo bleek het toch dat ik meer wist dan ik had gedacht, natuurlijk helpen de oude foto’s van mijn ouders negatieven ook mee. Zo heb je al eerder herinneringen die je beter kunt onthouden door de beelden. Want gelukkig hadden we de foto’s nog.

Volgende week gaan we het hebben over onze pubertijd. We gaan dan in dezelfde groep terugblikken op onze leeftijd twaalf tot ik meen twintig jaar. Als voorbereiding zal ik mijn ouders nog eens vragen wat ze zich kunnen herinneren over of ik vervelend was en of ze nog erg veel last van me hadden. Met andere woorden was ik een K&@ puber of een lieve. Wat denken jullie?