Het einde van het jaar is aanstaande. En dat betekend mij toch stiekem even terug kijken naar het afgelopen jaar. Dus wat deed ik? Ik ging kijken wat ik vorig jaar schreef rond deze tijd. Ik mijn laatste blog van 2008 schreef ik over wat niet meer kon en wat juist wel kon in 2009.  Blijkbaar barstte ik niet echt van inspiratie want veel gedachtespinsels had ik niet. Een simpel dom lijstje.

Wat dacht ik bijvoorbeeld dat niet meer kon in 2009. Maar die er nog altijd zijn. Wishful thinking was;

• Vrouwen die zonder geld op stap gaan. Ze bestaan nog! Blijf dan thuis!
• Popstars, Idols, Korenslag en dergelijke programma’s. Ze blijven kijkers trekken.
• De toppers. Ze hebben alweer uitverkochte stadions en wisselen vaker van samenstelling dan hier de wc rollen wisselen.
• Mee doen aan het eurovisie songfestival. Nu gaat vader Abraham het volgende mislukte liedje maken.
• Pepernoten in September. Nee, ze waren er zelfs eerder.

Zo kan ik nog wel even door gaan, maar zie hier de hele lijst en oordeel zelf. Dit jaar wil ik het anders doen, ik wil het jaar als ware op een andere manier afsluiten. Laat ik beginnen met bedanken. Familie, vrienden, bedankt dat jullie er zijn. Ik hoop dat jullie ook zullen blijven. Bedankt voor het bouwen van mijn bed, Patrick en Johannes. PVT medewerkers van het NetNieuws bedankt voor de hulp en gezelligheid. Camping Bergzicht bedankt, evenals het recreatieteam. Ik heb veel lol met jullie gehad. Bedankt klasgenoten voor de gezelligheid en het met mij willen samenwerken. Vader en Moeder, bedankt voor het lenen van geld al die keren! Bedankt bedankt bedankt. Ik kan iedereen niet evenveel bedanken. Bedankt voor het lezen van mijn blog aan iedereen die deze, anoniem of niet, leest. Bedankt voor alle reacties van dit jaar.

In een vorige blog schreef ik iets over goede voornemens. Nu ben ik niet op mijn gedachten terug te komen. Maar over het onderwerp wil ik nog iets kwijt. Zus Margreet begon namelijk op eerste of tweede kerstdag over het rookgedrag van mijn ouders. Ik zal het eerst inleiden:

Mijn vader en moeder roken al zo lang als ik ze ken. Mijn vader begon op zijn viertiende met roken. Het was toen, vroeger, normaal om te roken. Mijn opa kocht voor hem zijn eerste pakje shag. Teken dat hij een man was geworden denk ik. Vervolgens jaren jaren later kreeg mijn vader telkens meer last van zijn keel. Dit bleek later kanker te zijn. De dokter kon niet zeggen of deze kanker veroorzaakt was door het roken maar adviseerde toch met klem om te stoppen met roken. Dat lukte mijn ouders, mijn moeder stopte van de ene op de andere dag. Voor mijn vader was dit een stuk moeilijker. Maar het lukte. Anderhalf jaar later toen mijn vader zijn bestralingen had gehad en genezen was verklaard. Vroeg hij om een eerste sigaret. Een werd twee en twee werd drie en later resulteerde dit in het eerste pakje. En zo ging het volgens de wet van de communistische vaten van kwaad tot erger. Mijn ouders rookten weer volop.

Nu dan terug naar de kerstdagen. Zus en ik probeerden nogmaals hen te overtuigen om te stoppen. “Is een nieuw jaar en een speciaal jaar want zo mogen we 2010 wel noemen geen goede gelegenheid om te stoppen? Is dat niet de beste goede voornemen?” Wat mijn vader toen deed was de woorden citeren zoals ik ze had beschreven in een vorige blog: “met het oog op het nieuwe jaar 2010 heb ik om de teleurstelling voor het nieuwe jaar te voorkomen heb ik besloten om geen goede voornemens voor het nieuwe jaar te verzinnen. Want (a) je doet heel erg je best om goede voornemens te bedenken en dat kost veel tijd, (b) Ik houd mijn goede voornemens toch niet en (c) ik kan toch niets verzinnen.”

Dit wil ik dan nu bij deze nuanceren. Er is geen beter voornemen dan te stoppen met roken. Het scheelt namelijk een hoop geld (a). (b) je hoeft minder vaak de verven in huis omdat de muren niet geel worden. De kleren van gasten ruiken niet naar rook als ze weer thuis komen (c). Margreet is minder vaak verkouden (d). (e) je houd tijd over want een sigaret kost al gauw 5 minuten qua tijd. Daarom een vraag aan jullie. Dat iedereen kan en mag lezen:

Zouden jullie willen stoppen met roken?

Zodat ik volgend jaar deze blog teruglezen en met een goed gevoel het jaar 2010 afsluiten. Met een beter gevoel als ik nu het jaar afsluit. Want als jullie zouden stoppen zouden daar heel veel mensen blij van worden.

Tenslotte nog een oproep voor alle lezers. Zouden jullie de poll links in het menu willen invullen? Dan kan ik over twee weken mijn haar er eventueel afhalen!

Vrijdagochtend 8.02; 25 december 2009. Het is kerst, ik zit in de trein met me Macbook op schoot. Buiten regent het nog, mijn benen zijn nu door de kou en de regen net ijspegels. Om deze ijspegels tegen te gaan heb ik een trui over mijn benen heen gelegd. Ik ben onderweg naar huis. I am driving home for christmas. Om dit koude, alleen zitten in de trein op de vroege kerstochtend met de regen, die de witte kerst toch ook dit jaar weer doet verdwijnen, toch wat dragelijk te maken, luister ik: “driving home for christmas”. Stiekem hoop ik ondertussen ook dat de laptop door mijn gebruik opwarmt en mij opwarmt. Een laptop en draagbare verwarming in een zeg maar.

Overal in het leven is een reden voor, aldus de wetenschap. Voor mijn vroege opstaan (6.50) is ook een reden. Gisteren had ik namelijk een kerstnachtdienstdate met Alie. Daarnaast gingen Giel, Gerard en Annemieke om 20.00 het glazen huis uit. Groninger, of voor de mensen die geloven dat je pas een Groninger, Assenaar, Amsterdammer,  mag noemen als je meer dan drie jaar woont in diezelfde stad, inwoner van Groningen. Wilde ik daar erg graag bij zijn. Mijn twee eerdere bezoeken en het luisteren naar de radio naar Serious Request en het horen van al die geldbedragen maakte mij erg nieuwschierig welk bedrag er opgehaald zou worden, of de regering nog een spreekwoordelijk duit in het zakje deed en of we meer geld hadden opgehaald dan Breda vorig jaar.

Met een astronomisch hoog bedrag van 7.113.447 euro hadden we dat met gemak gehaald. Het einde was vol show en spectakel. Helaas moest ik de leukste act van allemaal missen. Armin van Buren trad op rond half zes. Wij dachten dat hij na het verlaten van het glazen huis, door de dj’s, hij nog een keer zou draaien. Niets was minder waar. Daar stonden wij om zeven uur in de avond. Een uurtje voordat ze zouden vertrekken en zouden genieten van een appel. Kane trad op, ze kwamen het huis uit, en op het stadhuis van Groningen werd op meesterlijke wijze het bedrag bekend gemaakt nadat op dat zelfde stadhuis nog eens aandacht was voor de reden van het geld inzamelen.

Dit hebben je ook op de televisie kunnen zien. Niets nieuws onder de zon. Maar wat ook onze aandacht trok van het publiek was een groepje studenten dat naast de sociëteit van Vindicat was. Ze staken sterretjes af en dansten mee met Kane. Althans tot dat er paniek ontstond omdat het doek onder hen vlam had gevat. Binnen no time stond het vinylachtig doek in brand. Met emmertjes water en later met een waterslang werd het vuur met enige moeite gedoofd. Het publiek was door dit sukkelige voorval toch zeker even twee minuten vermaakt.

Wat er met Groningen gebeurde vond ik mooi. Door episch centrum van een goede actie op de Grote Markt bracht de inwoners van de stad dichterbij elkaar. Het glazenhuis, de sneeuw en alle goede acties zorgde ervoor dat stadjers zichtbaar verbroederde. We gaven elkaar voorrang op de weg, zowel van links of rechts, we sprongen samen bij het glazen huis, gaven elkaar voorrang bij de kassa en we waren massaal vrij. Althans zo leek dat, want overal waar ik de afgelopen dagen kwam was het druk. Serious Request creëerde een wij gevoel, die we eerder alleen bij de FC konden vinden! Fantastisch

Ja het glazenhuis was een fenomenaal schouwspel en fantastisch om mee te maken van dichtbij!

Prettige Kerstdagen voor iedereen!

Hoewel ik regelmatig het voornemen heb om vaak en vaker te schrijven met een dag ertussen merk ik dat dit voornemen nog vaker niet gehaald word. Dit is een teleurstelling. En met het oog op het nieuwe jaar 2010 heb ik om de teleurstelling voor het nieuwe jaar te voorkomen heb ik besloten om geen goede voornemens voor het nieuwe jaar te verzinnen. Want (a) je doet heel erg je best om goede voornemens te bedenken en dat kost veel tijd, (b) Ik houd mijn goede voornemens toch niet en (c) ik kan toch niets verzinnen.

Op dit moment staat het glazenhuis in Groningen. Dat is op zich al een zeer leuk gegeven. Leuker voor mij is dat ik als inwoner van Groningen dat, zonder al te veel moeite, kan zien, horen en de kou voelen. Nu voel ik me haast verplicht als Groninger een stukje te schrijven over het Glazenhuis. Want het is echt bijzonder om een zes dagen lang niet te eten en wat ik gezien heb weinig hebben geslapen.

Daar kan ik een bruggetje brengen naar het onderwerp weinig slapen. Dat brengt me eigenlijk ook weer visa versa terug naar het glazenhuis. Want daar begon het geouwehoer van het weinige geslaap namelijk. Direct uit mijn werk ging ik vrijdagavond naar de Grote Markt. Even later arriveerden andere genodigden met warm makende drankjes. Jagermeister was de eerste stroperige substantie die ons verwarmde. Waarna bij gebrek aan Jagermeister, later rond een uur of tien Berenburg werd toegevoegd. We hadden teveel vrienden of te weinig drank. Toen ik om half twee thuis aankwam was dat niet omdat ik laat was vertrokken, maar meer om mijn fietskwaliteiten en honger naar het maken van engeltjes in de berm. De volgende ochtend begon mijn wekker rond half negen vervelend te worden door af te gaan. Tijd om te gaan werken. Gelukkig waren mijn collega’s ook brak.

Zaterdagmiddag ging ik direct uit mijn werk naar Assen. Annelief en Mieke kwamen naar Assen om een rondje mee te vliegen met Stef de stuntpiloot. Dat moest uitgebreid gevierd worden. Bij LTC was daarom en ter promotie van de plaatselijke vuurwerkhandel een vuurwerkshow. Daar stonden we door enige douchevertraging van sommige iets na achten te genieten van ons eerste biertje van de dag. Het tempo van de vorige avond wist ik moeiteloos omhoog te schroeven. Het was erg gezellig bij LTC maar omdat de dames eigenlijk speciaal voor Stef kwamen moesten we maar naar Dommel voordat de karaoke aan ging. De karaoke kon nog wel eens voor forse vertraging zorgen. Bij Mattijn stond Stef al gauw op tafel. Ik deed drie rondjes mee, wat voor mij drie drankjes betekende. Ik was er wel klaar mee. Ik dronk nog even rustig een biertje met de andere gasten die niet meededen. Omdat ik de volgende ochtend pas om 8.45 naar de kerk moest gingen we ook nog uit. Althans men vond dat wel kon. Door de druk van de groep zwichtte ik diep. Ik zag die avond Dommel voor het eerst optreden, stond twee keer voor de muntjesautomaat, zag Annelief een colletje beklimmen, Mieke moe worden, Hilleke dansen als een malle, Sanne lekker mee doen maar dan zonder het drankjes drinken. Ik zag mezelf om half zes in bed liggen en werd niet veel later wakker.

De kerkdienst s’ ochtends was denk ik wel goed. Daarna ging ik thee drinken bij Dommel en zijn logees. Omdat het nog vroeg was besloot ik zo hard te kloppen op de deur dat ik zeker wist dat iedereen wakker was. Nadat ik iedereen had wakker gemaakt, besloot ik maar te praten tegen iedereen opdat iedereen ook wakker bleef. Tijd voor een ontbijtje want om half een gingen we eten bij mijn ouders. Sanne sloot ondertussen ook aan en de dag werd erg gezellig. Ik ging in de middag weg omdat ik met Johan had afgesproken. Met hem ging ik ’s avonds eten en daarna naar Abel & Pieter, ja de namen schieten voorbij in deze blog, Abel en Pieter zijn jarig geweest. Om dat te vieren hadden ze een klein toepasselijk feestje georganiseerd. Waar een feestje is, is vaak ook een Gertjan en dit was een om niet over te slaan. Rond een uur was ik weer thuis, kapot van het weinige slapen. Ik dook op bed en zo begon de maandag.
Maandag, Tineke jarig, omdat we al voor haar vriend Geert hadden gezongen, ik blijf gewoon met namen strooien, gingen we niet voor Tineke zingen. Op de planning stond voetbal in de zaal. Dit impulsieve idee ontstond op de avond ervoor en werd nu maandag uitgevoerd. Na de voetbal was ik helemaal stuk, maar moest ik nog naar de stad omdat Tineke jarig was. Een cadeau van de Xenos was het resultaat. Samen met, ja alweer namen, Eline en Johan hadden Henk en ik een complete Martini set gevormd. Glazen, shaker, olijven en prikkertjes maakte het geheel compleet. Maar omdat een Martini set zonder Martini is als een zwembad zonder waren. Deden we dit als slagroom op de taart erbij. Vervolgens was het eten geblazen met de voetballers. Toen door de drukte het eerste kratje bier gauw leeg bleek te zijn was daar nog de altijd geweldige bierkoerier. Fantastisch initiatief van een man die kratten bier gekoeld bij je thuis bezorgt. Kosten? Vijftien euro per kratje Heineken + de toeslag van de statiegeld. Maar als je zelf een leeg kratje hebt kun je die inleveren dan betaal je geen statiegeld.

Om dit verhaal af te sluiten nog even terug naar het Glazen Huis. Want daar wilde we nog heen gaan als afsluiter van de maandag avond. Alleen omdat we allemaal erg moe waren hebben we besloten om dit niet te doen. Tenslotte lag ik gisteren dan tussen twee en drie ergens in bed. Om vanmorgen weer te gaan werken om negen uur.

Vanavond nog even met Christiaan kijken bij de gratis dierentuin op de grote markt met als naam: Het Glazen Huis. Gewoon omdat het kan.