Even een bericht vanuit het hoge noorden (vanuit het lage zuiden gezien dan). Een korte update van mijn leven. Vandaag is het donderdag, de tweede donderdag van mijn tentamenweken. Tentamenweken betekend voor menigeen stress verhogende weken die resulteren in een hoge werkdruk om de laatste rapporten en verslagen af te schrijven. Voor mij is dit niets nieuws onder de zon. Gisteren zei ik nog tegen Bennie dat ik eigenlijk niets doe tot het moment dat ik de druk of stress voel. Het idee dat ik dit nu schrijf betekend dat er geen spoortje van stress merkbaar is bij mij.

Voor degene die mij iets beter kennen weten dat dit niet helemaal waar is. Ik zit namelijk met mijn hoofd bij het tentamen van aanstaande donderdag. Ik heb dan een zes punten tentamen voor mijn P. Mijn ene laatste kans om door te mogen gaan met mijn opleiding.

Om mij goed voor te bereiden besloot ik af te reizen naar Den Bosch om aldaar de woning van Judith aka You-Did. Vanaf Groningen is Den Bosch al gauw twee uur en vijf en veertig minuten reizen. Uitermate geschikt om te leren dacht ik. En zo geschiede. Ik stapte nog eerder uit bed dan ik zou moeten als ik een schooldag had. Zat in de bus en nam de trein van kwart voor negen. Om half twaalf was ik aangekomen in Den Bosch. Ik was in de trein aan het leren geweest, schrijven geweest voor het onderzoeksrapport, stukje film gekeken en nog meer geleerd. Bij Judith was het gezellig, voor mij was het de eerste keer dat ik iemand ontmoette die ik zo via het internet heb leren kennen. Judith liet mij haar huisje zien, ik kreeg een Grand Tour langs typische Bosche plekken (“Dit is echt Bosch”, zei ze dan), ik heb de ST Josef gezien, althans gedeeltelijk, want ingepakt in steigers was er niet veel te zien. Ik zag de echte bossche bollen, waar ze om kwart voor acht al in rijen op staan te wachten schijnt. En ik zag eetgelegenheden al omgetoverd te zijn tot feestcafe’s voor het komende carnaval. Iets wat ik echt een keer moest mee maken. Tenslotte gingen we nog even langs Judiths vriend en zijn werkplek. Hij was druk bezig, ik stelde me voor, we spraken wat en Judith en ik gingen verder.

Toen ik deze dag plande was het voornemen ook om in Utrecht en Amersfoort te stoppen om twee vriendinnen te bezoeken. Lizette had tijd voor mij in Utrecht, dus ze stond me op het station op te wachten. Als je het station van Groningen of laat staan Assen gewend ben, is het lastig je weg te vinden op station Utrecht. Ze hebben daar wel veel sporen bij elkaar weten te vinden moet ik zeggen, maar het lukte, ik vond Lizette en ging met haar thuis een onder het genot van een kopje thee bijpraten. De gezelligheid was hier ook zeker aanwezig. Rond zes uur in de avond werd ik weer op de trein gezet naar Utrecht Centraal om vervolgens door te gaan terug naar Groningen. In de trein sloeg ik de samenvatting nog maar eens open om verder te leren. Ik vond het een leuke dag! Goed geleerd door weinig afleiding. Misschien dat ik dinsdag of woensdag nog eens ga treinen. Wie nodigt me uit?

Tentamenweken, daar schreef ik al even over. Het eerste tentamen ging echt heel ruk. Ik denk ik zeg het maar gelijk platvloers want dat spreekt boekdelen. Afgelopen maandag had ik een assessment. Hoewel dat niet ging zoals ik wilde haalde ik een mooie acht en ik kreeg een aantal mooie veren in mijn bips. Ik kreeg feedback als: “Toen ik jou zag zitten, zag ik een echte maatschappelijk werker, je hebt een goede houding, zit relaxed en komt goed over”. Suggesties ter verbetering kwamen van mijn docent. Hij kwam met een theorie, waartegen ik een goede andere theorie had. We discussieerden wat en we waren het eens dat onze beide theorieën goed waren. Misschien dat ik daarom wel een acht kreeg.

Tenslotte nog een korte blik vooruit. Hoewel ik impulsief ben en mijn dagen niet graag plan, want ik nu al dat ik komende weekend in elk geval drie feestjes heb. Vanavond start de avond met een avondje uit met uitwisselingsstudenten uit Zweden, Oekraïne, Tsjechië, Noorwegen en Schotland geloof ik. Huisgenoot Henk heeft uitwisselingsproject lopen en vanavond mag ik mee op stap! Morgenochtend moet ik werken van negen uur in de ochtend tot een uur in de middag, vervolgens ga ik thuis leren voor mijn tentamen en ’s avonds heb ik als introducé een huisfeest samen met Alie. Zaterdag moet ik werken van tien uur tot vijf uur. Zaterdagavond heb ik vervolgens een housewarmingparty van Johan. Kan ik gelijk iedereen en overal iedereen mijn nieuwe gekochte kleren laten zien waaraan ik de afgelopen twee week drastisch aan heb uitgegeven. Nee zo word het leven als student in Groningen nog lang geen sleur.

Halverwege december besloot ik dat het wel even weer goed was geweest. Ik slik nog altijd Roacutane en dronk na de zomer rustig een glaasje alcohol of twee, drie en meer mee. Op de bijsluiter staat duidelijk vermeld dat alcohol drinken in combinatie met deze medicijnen schadelijk kan zijn voor mijn lichaam, in het bijzonder mijn lever. Om jullie een technisch verhaal te besparen zal ik niet uitleggen waarom heb nu specifiek schadelijk is voor mij lever. Maar mocht je nieuwsgierig zijn, koppel dan enerzijds alcohol, anderzijds Roacutane aan elkaar doormiddel van mijn lever. Gedaan? Laat nu je fantasie de vrije loop gaan en wees vooral creatief in het verzinnen van mogelijke gevolgen.

Ik besloot dat het goed was om te stoppen met drinken. Nu is mijn medicijn de gemakkelijkste uitweg om te kiezen. Ik kan zeggen dat ik vanwege mijn medicijnen stop. Dat kan ik doen! Dat doe ik niet. Ik ben iemand die, veel drinkt. Ongeacht wat er voor mij staat. Als ware een jager heb ik, bij het zien van een vol glas drinken, een doel namelijk het leegdrinken van dit glas. Dit kan water, dubbel fris, Coca Cola Light zijn of alcohollische drankjes zoals bier, mixjes, rose of rode wijn zijn. Het gaat gewoon snel op. In een gezelschap ben ik vaak de eerste die zijn glas leeg heeft. Wanneer we uit gaan, heb ik altijd het idee (ja, het zit tussen mijn oren) dat het stom is als ik zonder glas drinken sta. Wanneer ik dus als een van de eerste mijn glas leeg heb, daarna een nieuw glas haal omdat het stom is om zonder vol of halfvol glas te staan. Dat scheelt zeker geen slok op een borrel, nee, het kost juist meer geld omdat je meer “borrels” koopt.

Nu is geld geen motivatie, voor mij, om te stoppen met drinken. De motivatie moet denk ik, juist gezocht worden in het gemak van de volgende morgen. Ik heb namelijk het idee dat mijn schoolse activiteiten lijden aan mijn alcoholgebruik. Nu zal de hinder de ene keer meer dan de andere zijn. Maar stoppen met drinken kan nooit slechter zijn voor mijn schoolse activiteiten. Voordat ik wil beginnen aan de voordelen van het “Gj zonder alcohol” project. Wil ik eerst de nadelen benoemen, die deels verbonden aan de voordelen zijn, van alcohol drinken. Dat betekend dat ik dingen dubbel benoem maar de ene keer negatief en de andere keer positief. Ik vertel eigenlijk hetzelfde twee keer.

Wanneer ik alcohol drink heb ik soms goede gesprekken waarvan ik de volgende ochtend alleen weet dat er met persoon a een goed gesprek heeft plaatsgevonden. Ik heb de klok horen luiden maar ik heb vaak geen idee waar de klepel hangt. Wanneer ik regelmatig drink, vergeet ik vaker agendapunten of dat ik personen überhaupt heb gezien (in de kroeg bijvoorbeeld). Wanneer ik alcohol drink word ik de volgende ochtend altijd anders wakker. De ene keer fit, de andere keer enorm brak. Wanneer ik alcohol drink kan ik minder goed tegen weinig slaap. Wanneer ik alcohol drink kan ik de volgende dag op school minder goed mij concentreren op de colleges.

Wat betekend dat ik de voordelen zijn dat ik mij beter kan concentreren, beter tegen minder slaap kan. Ineens wel onthoud waarom sommige gesprekken heel goed zijn geweest en dat ik ook goed weet waar het over gaat of ging. Wanneer ik geen alcohol drink heb ik het idee dat ik meer mijzelf ben omdat ik mij beter kan beheersen en niet ineens mensen ga versieren die daar niet op wachten . Kort samengevat, zonder te veel herhalen. Het gaan zonder eigenlijk beter met Gertjan. Ik voel me beter.

Gisteren had ik bardienst bij LTC. Er was een darttoernooi georganiseerd vanuit de Futsal afdeling van LTC.

LTC is de voetbalvereniging waar ik al jaren lid van ben. De leden van LTC zijn in bijna alle lagen van de Nederlandse bevolking te vinden. Maar het beste is LTC te omschrijven als een volksbuurtclub. Net als noot dat dit voornamelijk te zien is bij de lagere seniorenelftalen. Als kleine jongen begon ik daar in de f’s terecht. Ik groeide, werd ouder en ik kwam erachter dat mijn plek niet in het veld maar achter de bar was. Volksbuurtvereniging of niet, gezellig vind ik het vrijwel altijd.

Gisteren was dat aan het einde van de avond net even anders. Je moet je voorstellen dat vanaf drie uur in de middag de mensen binnenkomen. Bier is drankje nummer een, twee, drie tot 36 en verder. Ondertussen word er een broodje hamburger of een frietje gegeten. Maar wie bier drinkt eet vaak minder omdat bier ook erg veel calorieën bevat. Voordat we begonnen hadden we afgesproken om om twaalf uur de muntverkoop te stoppen en om een uur in de nacht de bar te sluiten. Bezoekers en darters hadden toen maximaal elf uur de tijd gehad om te drinken. Het was net even over twaalf. Inmiddels liep ik op mijn laatste paar benen. Mijn voeten waren op gezet van al dat lange staan en deden pijn. Op dat moment besteld er iemand ik zal zijn naam niet noemen, aan de bar, besteld vier biertjes. Hij had geen muntjes meer, wel contact geld. Ik legde hem uit, dat hij de biertjes niet kon mee nemen. De regels waren vooraf duidelijk. Het was zelfs nog omgeroepen. Maar hij pakte zonder pardon de biertjes, ik riep hem terug maar hij luisterde niet. Enigszins verbaasd, maar vooral niet serieus genomen voelend, bleef ik verstomd achter de bar staan. Ik dacht wat krijgen we nou?

Hij ging naar de organisatoren van het darttoernooi, die ook al vanaf drie uur aan de bier zaten, die gingen vervolgens naar de kantinebeheerder, die al veel langer had gewerkt, om te klagen waarom hij geen muntjes meer kon kopen. Onmiskenbaar gezeur was gevolg. Ze wilden iets anders dan de beheerder had bedacht. De afspraken waren naar mij idee duidelijk naar voren gebracht. De persoon die nog bier wilde terwijl hij geen muntjes had, had zelf genoeg gedronken en kon gemakkelijk in het hokje: Erg dronken worden geplaatst. In discussie met hem of de organisatoren had vanwege de alcoholgehalte in het bloed geen zin meer. Het was bij voorbaat een kansloze missie. Wij hielden onze regels, er waren meer mensen die klaagden. Logisch op zich want wanneer je dronken bent is alles prima zolang alles mag. Maar vervolgens was het bijna een uur geworden. De draadloze microfoon die het daarvoor bij de prijsuitreiking nog prima deed, was leeg. Zo kon er niet omgeroepen worden dat er een laatste ronde was. Erg kinderachtig van de organisatoren die zeker ouder zijn dan dertig jaar. Want later, toen iedereen weg was, bleek de microfoon het nog prima te doen.

Dan heb ik nog niet eens gehad over het feit dat de organisatoren überhaupt dronken terwijl ze in functie waren. Om deze blog af te sluiten (ik schrijf veel te veel woorden), wil ik nog terug komen op het stoppen met drinken. Dit is ook een van de reden waarom ik “controle” wil houden op het drinken van alcohol. Deze mensen weten vandaag niet meer hoe ze gisteren hebben gedaan. Moet je dan ongeveer 50 dagen stoppen met drinken? In mijn geval wil ik dan zo antwoorden. Door een aantal maanden te stoppen met drinken bewijs ik mijzelf dat ik zonder prima af kan en dat ik daardoor meer voordelen heb dan nadelen. Na vandaag heb ik nog 29 dagen te gaan, dan is het PVT, dat voor mij vier dagen verlof van mij “Gj zonder alcohol” project. Als het me goed is bevallen zonder. Ga ik zeker door zonder alcohol.

Na een kort weekend Assen ben ik inmiddels ben ik ingestapt in de trein die mij richting Groningen rijdt. Voor mij het spoor nog te gaan, achter mij het spoor dat al geweest is. Zo is het eigenlijk ook met het leven. Het leven is wel te vergelijken met het sporennet. Vaak word het leven vergelijken met een weg met splitsingen. De route van het leven veranderd wel eens maar de bestemming nooit.

Omdat ik in de trein zit maak ik gebruik van de metafoor van het sporennet. In het spoor zitten wissels die de trein dan naar links, dan naar rechts stuurt. Het leven heeft bestaat uit keuzes die gemaakt worden. Deze keuzes kun je tijdelijk uit de weg gaan, maar ze komen ontegenzeggelijk terug op het spoor.

Keuzes zijn vaak welwillend overdacht. Spijt is altijd achteraf. Spijt heb ik vrijwel nooit over een gemaakte keuze (zeg nooit nooit). Wanneer ik een keuze maak. Of dat vandaag is geweest of al veel langer geleden, dan heb ik op het moment van kiezen, met mijn inzichten van dat moment, de keus gemaakt. Later merk je de wat het spoor van die keuze brengt. Het spoor kan hobbelig zijn, traag door de sneeuw, wiebelig door de ondergrond of het stopt ineens omdat er iemand voor is gesprongen. Op dat moment heb ik geen spijt van mijn keuze. Maar dan zeg ik altijd: als ik het wist wat ik nu weet, had ik het toen anders gedaan. Wishful Thinking.

Laat ik eens verder gaan over het spoor. Voor mijn studie moet ik aankomende vrijdag een functionele autobiografie inleveren. Daarin vertel ik over mijn kind, puber, adolescent en volwassen zijn. Om alvast in de sfeer te komen bedacht ik me dat het wel leuk zou zijn om te vertellen wat voor rot kind ik eigenlijk geweest ben. Laten we een stuk terug gaan om het spoor van mijn leven. Rij je mee?

Dat ik niet altijd lief was en nog minder vaak luisterde naar mijn moeder blijkt wel uit het feit dat ik veel kattenkwaad heb uitgehaald. Toen ik nog klein was begon ik met ongein uithalen. Om het beeld te schetsen. Mijn ouders hebben een behoorlijk diepe achtertuin met daarachter een groot sportveld en een grote school. Dit was mijn onheil, ongein terrein. Als kleine jongen werd ik gevraagd door mijn broers om op het dak van de grote school te gaan. Ik paste namelijk door de spijlen van het hekwerk heen. Met een voetje, klom ik met vernuftige techniek naar het hek toe. Tussen twee spijlen was meer ruimte gecreëerd daar paste ik net tussen door. Vervolgens was een regenpijp de volgende hindernis om naar het dak, dat grenst aan het grote sportveld, te komen. Eerst een sprint van ongeveer 50 meter en ik was bij de betreffende regenpijp. Als ware een bergbeklimmer klom ik naar boven. Tennisballen, voetballen en honkballen vond ik. Ze waren niet op een hand te tellen. Inmiddels stonden mijn broers op het sportveld om de ballen te vangen. De winst was groot.

Ook ging ik wel eens met Christiaan vuurtje fikken. Bij mooi weer droog het gras rond het grote sportveld. Ideaal materiaal om met wat papier een leuk vuurtje te maken. Maar toen het op een ochtend niet zulk mooi weer was leek het me een uitermate geschikt idee om ditzelfde thuis te doen. Terrein voor mijn binnenbrandje in wording was de keuken. Kranten waren voor handen en omdat mijn ouders rookten/roken was een aansteker ook snel gevonden. Het vuurtje werd op een gegeven moment zo groot dat zelf ik, op mijn jonge leeftijd, door kreeg dat de keukentafel (daar is die weer) gevaar liep. Wat ik nog niet wist was dat een theedoek niet bedoeld was als blusdeken. Ook de theedoek, de tweede en derde theedoek moesten er aan geloven. Gelukkig was de buurvrouw helder genoeg om mijn, inmiddels gepromoveerd, binnenbrand te ontdekken. Ze belde net zo lang aan dat mijn ouders wakker werden. Ik was toen goed het haasje.

Dat mijn ouders geen angst hadden dat ik pyromaan zou worden vind ik opmerkelijk. Want na een koude winter een lente werd het weer zomer. Bij mooi weer werd in mijn jeugd altijd een zwembad opgezet. Water erin en wij kinderen konden los. Mijn moeder ging op zomerse dag buiten zitten. Omdat mijn moeder niet goed kan zweten, houd ze ervan om in de schaduw te zitten. Haar zoektocht naar een parasol liep ten einde toen ze in de fietsenschuur (waarvan ik een keer door het dak heen ben gezakt) de parasol vond. Althans parasol, het was een bijzondere parasol want deze parasol was een parasol zonder parasoldoek.  Het was namelijk zo dat er alleen een verbrand geraamte van de parasol stond. Wederom was ik het haasje.

Later is het goed gekomen met mij. Ik ben geen pyromaan geworden, mijn kattenkwaad werd langzaam maar zeker minder en ik rijd nog altijd op het spoor van mijn leven.