Het lijkt niet op te houden; waar ik het over heb? Onze fantastische onderbuurman “natuurlijk”! De politie legde het afgelopen maandagavond zo uit: “Het is natuurlijk moeilijk om deze twee bevolkingsgroepen bij elkaar te stoppen. Enerzijds heb je de studenten die een vrij onregelmatige levensritme hebben, daarnaast heb je in deze flat ouderen, die juist wel een heel regelmatig levensritme hebben.”

Afgelopen maandag belden er twee agenten aan. Ik liet ze netjes binnen. Ze vertelden dat ze bericht hadden ontvangen van geluidsoverlast uit deze woning. Ik stond perplex. Maandagavond rond 21.15 geluidsoverlast? Ik zelf was pas om acht uur thuis. Hoe kon ik dan samen met Karin binnen een uur zoveel overlast veroorzaken dat de onderbuurman uit nood de politie belt?

Ik legde uit dat ik de situatie niet begreep en ook niet goed wist wat hiermee te doen. Wij willen deze mooie plek in een van de betere flats van Vinkhuizen niet kwijt. Wij hebben al eens eerder bij de woningstichting aangegeven dat deze man te pas en te onpas kwam klagen. Realiteit was dat meneer agent er wel stond. Het gesprek wat we hadden was goed. Ik voelde me enigszins begrepen. Aan de andere kant zat onze onderbuurman, hij was in tranen vertelden de agenten. Oke, mijn muziek heeft wel even (vijftien minuten) hard aangestaan, maar niet zo hard dat mijn buurvrouw of mijn huisgenoot er over kwam klagen.

Dinsdag middag heb ik de telefoon gepakt, ik belde naar meldpunt overlast Groningen. Ik vertelde het verhaal dat de agenten aangebeld hadden maandagavond. Ik vertelde haar over onze onderbuurman, over zijn klagen, over wat ik dacht over ons geluidsoverlast, het verleden en over de situatie met de onderbuurman. Over de onderbuurman heb ik in vorig jaar (eind 2009) meerdere malen geschreven.  De wijkagent beloofde de situatie te onderzoeken, met de woningstichting te bellen en tenslotte mij hiervan te verwittigen. Ik ben erg benieuwd naar haar verhaal en hoop dat ze terug belt. Want eerlijk gezegd vind ik het belachelijk dat er maandagavond agenten voor de deur stonden.

Want als iedereen voor iets dergelijks als dit de politie belt heeft de politie geen tijd meer om echte boeven te vangen. En dat is nu juist net datgene wat deze twee agenten het liefste doen. Althans dat vertrouwde de, uiterst aardige, agent mij toe. Daarnaast heeft hij mij ook tips gegeven voor school. Ik was maandagavond namelijk bezig een plan van aanpak te schrijven voor een wijk met verschillende culturen en problemen. Het bezoek van deze agenten heeft naast een negatieve uitwerking ook nog een positieve uitwerking gehad.

Achter die deur met de tekst WC erop hang jij altijd voor mijn huisgenoten en mij klaar. Vaak stap ik binnen trek het douchegordijn met twee bloedende handen opzij, en draai ik de kraan open zodat ik kan genieten van je heerlijke water. In de zomer zorg je voor verkoeling als ik het erg warm heb. Ik kan dan rustig genieten van het koele water wat over mijn hoofd rolt, via mijn schouders, mijn buik of rug naar mijn benen gaat om via mijn voeten en de vloer te verdwijnen in de doucheputje. In de winter zorg je met je warme water ervoor dat ik weer warm word omdat ik voor de zoveelste keer door de sneeuw en de vrieskou heen moest fietsen. Je warmt me op waar door ik weer nieuwe energie krijg.

Zomer of Winter, Lente of Herfst, douchekop jij zorgt ervoor dat de douche voor mij een ultieme plek is waar ik mijn zorgen kan afspoelen met het water wat je veelvuldig geeft. In het donker, mijn ogen dicht, zittend op de stoel, mijn telefoon in een boterhamzakje voor goede muziek, mijn handen ondersteunen mijn hoofd en ik geniet van het helende water dat doormiddel van dit ritueel, therapeutisch mijn zorgen weg wast. Leeg van zorgen, draai ik de douche uit, ik droog me af en voel ik me als herboren.

Wanneer ik ziek ben je daar. Ik kan dan wel langer dan een uur genieten van het warme water dat mij beter maakt. Ik voel  me altijd een stuk beter wanneer ik gedoucht heb.

Zulke momenten zijn geweest, maar zulke momenten zullen ook nog komen. Warme zomerdagen, vrieskoude dagen in de winter, zorgen, maar ook geluk. Een ding weet ik zeker, douche. Ik zal elke dag bij jou terugkomen. Want douchen is ook gewoon erg lekker.

Daarom deze ode aan jou, douchekop. Bedankt!

(en tot gauw)

Lieve mensen, soms heb ik het idee dat ik vrouwen begrijp. Althans dat dacht ik. Ik dacht dit te leren de afgelopen jaren. Ik zit in een klas vol met vrouwen, sommigen van jullie weten dat, anderen misschien niet. Je moet je voorstellen dat op de opleiding: Maatschappelijk werk en dienstverlening, in dit geval gestationeerd in Groningen, 20% van de studenten man is. Sommige klassen hebben het gemiddelde in de klas 60/40%. Dit zul je bijvoorbeeld bij een marketing opleiding of PO andersom kunnen zien. Goed in mijn geval is het anders. Van de 18 personen in de klas ben ik de enige man.

Ik dacht dat ik het leerde; ik dacht dat ik de vrouw leerde begrijpen. Misschien weet ik iets meer van de vrouw dan een timmerman of machinebouwer, maar begrijpen doe ik ze vandaag allerminst. Vandaag hadden we namelijk weer die leuke college van die vrouw die zo goed kan nee schudden en uuh kan zeggen. Ik heb het 20 minuten geturft. Geloof het of niet, maar ik kwam al bij 48 keer in 20 minuten.

Wat ik vandaag niet begreep was het volgende: We moesten ons inschrijven voor de assessments van systeemhulpverlening, wat niet anders betekend dat gesprekken voeren met gezinnen of relaties onderling, het doel van de gesprekken is het communicatieniveau, of de stoornis binnen de communicatie op te lossen. Dat er weer gepraat word met elkaar, wat met verwacht, wil etc etc. Doel was om twee groepen van vier te hebben en de rest groepen van drie. Toch presteerde de klas het zo, dat het niet mogelijk was om een planning te maken op deze manier. Dames hielden de voet bij stuk ieder met hun eigen mening. Ik wilde al bijna de barmhartige Samaritaan spelen en mij aansluiten bij een andere groep om zo het planningsprobleem op te lossen. Ik wilde dat doen omdat het eigenlijk altijd zo gaat. De dames zeuren, ik switchen. Maar toen zei een klasgenoot dit. Je doet dit altijd, laat ze een keer het zelf op lossen. Dus ik trok mijn woorden terug, met het resultaat dat er nu voor ons ingedeeld gaan worden.

Ik hoop dat de dames het eens begrijpen, ik geef het namelijk op.