Al een aantal dagen probeer ik een stukje tekst op het net te toveren. Elke keer echter dat ik het probeerde ging het mis. Ik moest weg, kreeg telefoon of er kwam iets anders tussen. Eergisteren had ik best een mooi stukje ingesteld. Maar toen dacht het programma Pages; doe het zelf maar. Ik was alles kwijt en ik kon wel weer opnieuw beginnen. Twee dezelfde stukjes tekst schrijven is niets aan en daarom besloot ik het niet te doen.

Vanmorgen probeerde ik het weer, ik had college systeemhulpverlening. Dat is hulpverlening voor gezinnen of echtparen. Maar de nogal moederlijke docente gaf in de les direct aan een aantal regels in te willen voeren. De laptops mochten alleen open tijdens het begin van de college. De studiehandleidingen moeten op papier mee gebracht worden. Het huiswerk moet op papier ingeleverd te worden. Als een iemand praat dan moet de rest stil zijn. Toen gebeurde er iets in mij wat ik het beste kan omschrijven als een deur die gesloten werd. De spreekwoordelijke deur in mij, die tot dat moment altijd open had gestaan, ging dicht. Alles in mij schreeuwde dat de deur dicht moest. Ik vind het verschrikkelijk als een docente zich moederlijk gedraagt naar de leerlingen toe. Ik moet maar zien hoe dat in de toekomst zich gaat vormen. Ik zal me zo veel mogelijk proberen aan te passen. Ik dwaal af, terug naar het onderwerp. Voordat ik überhaupt iets op papier had staan kon ik me laptop dus dichtdoen.

Vanmiddag kwam k vroeg aan op mijn werk, ik dacht: gauw nog even iets schrijven. Maar voordat ik überhaupt een alinea kon schrijven kwam mijn leidinggevende met het gegeven dat ik mijn beschikbaarheid nog niet had doorgegeven voor Maart en April. Kortom ik kon het blogschrijven wel weer vergeten.

Daarnaast ben ik nog druk met PVT. Dat is zo goed als afgerond, er rest mij alleen nog een aantal ideeën voor de lay-out van het blad te implementeren, nicknames voor nieuwe schrijvers bedenken (vijf stuks), en proefdrukken.

Maar dan nu heb ik de tijd om te schrijven, want misschien ben ik wel een van de weinig mannen, want tegelijk met dat ik voetbal kijk, schrijf ik deze teksten. Maar dan heb je de tijd, maar dan weet ik even niet wat ik moet schrijven, want eerlijk is eerlijk. In mijn hoofd ben ik alleen maar bezig met teksten voor het NetNieuws, teksten die gerelateerd zijn aan het volleybal, aan het onbeschrijfelijke gevoel, het gevoel van samenhorigheid. Ik ben 24, maar nog altijd een klein kind als het gaat om het PVT. Vier dagen zal ik in een team NetNieuwsen bouwen. Het is iets wat je echt moet mee maken.

Enfin er zijn meer dingen in het leven. Mijn stage bijvoorbeeld, ik wil er toch nog een poging wagen om er iets over te schrijven. Voor mijn stage ben ik vrijwilliger bij de Vijverstee in Assen. Ik werk met verstandelijke gehandicapten ouderen, nou zeg maar bejaarden. Die ook last hebben van ouderdom zoals veel meer ouderen dat hebben. Dementie, uitvallen van lichaamsfuncties en zorgvragend. Het verschilt per bewoner natuurlijk, maar er zitten een aantal gevallen bij . De Vijverstee is een woonvoorziening waarin zestien appartementen zijn. Deze zijn allemaal bewoont.

In het verleden hebben we al eens cake gebakken, gebingo’d, gerummikubt, gewinkeld, naar de apotheek gegaan en lampionnetjes gemaakt. Best wel basale dingen die voor mij niet moeilijk, maar vanzelfsprekend gaan en zijn. Waar ik enorm van geniet en van leer is het is het plezier in alles wat men doet. Alle kleine dingen zijn mooi en word volledig beleefd. Hoeveel plezier een bewoner kan hebben aan een compliment die je geeft over dat ze goed roert in het beslag van de cake. Daar kunnen wij als mensen en kan ik als mens van leren. Van nature wil ik groter, meer, beter en ik heb telkens weer iets te wensen. Wanneer ik zie dat het ook anders kan, zoals het kan als deze bewoners laten zien, dan wordt ik met beide benen op de grond gezet en even weer wakker geschud. Dat geeft me veel voldoening. Ik leer daar van om ook te genieten van de kleine dingen van het leven. Ik ga dit jaar hopelijk nog wekelijks werken met deze mensen, want het geeft me energie. Morgen ga ik in elk geval weer heen. Een bewoonster is jarig, dus ik denk dat we dit keer gaan feestmutsen maken.

Zo zie je maar, de aanhouder wint.