Het PVT 2010 is weer ten einde, ik heb fantastische dagen gehad. Ik heb geschreven alsof mijn leven er van af hing. Ik heb feedback ontvangen en gegeven, zelfspot geschreven, we hebben een geweldige cohesie gehad. We hebben de meest fouten grappen gemaakt, we hebben bepaalde spelers in het zonlicht gezet, We hebben teams bekennen en beschreven, We hebben ons helemaal suf gewerkt om iedere dag een NetNieuws af te krijgen. Maar bovenal hebben we allemaal gigantisch veel plezier gehad.

Nu ben ik terug op de plek waar ik al jaren schrijf. Gertjanjanssen.nl, een plek waar ik toch op een andere manier schrijf, tijdens het PVT moest ik rekening houden met allerlei mensen, woorden als “klootzak” (lees: bowlingbaltas) mochten niet beschreven worden. Maar hier kan ik vrijuit schrijven, op mijn eigen manier. Ook leuk.

Maar toch heb ik de afgelopen dagen regelmatig met heimwee teruggedacht aan PVT. Herinneringen kun je, naar mijn idee, niet beter ophalen dan door het zien van beelden. Dat kan ook, want een, meer dan fantastische, eindfilm is inmiddels online te bekijken: www.pvt-film.nl. In de film is voor een buitenstaander goed te zien waar het PVT om gaat en wat er voor nodig om het PVT zo’n succes te maken. PVT is namelijk eigenlijk alleen maar groot binnen de gereformeerde kringen. Elke keer als ik de film zie krijg ik weer kippenvel op mijn armen en gaan mijn gedachten terug naar de momenten dat ik nog samen met mijn redacteuren zat te schrijven in een kleedkamer.

Voor mij was het PVT een stuk rustiger dan voorgaande jaren. Voorgaande jaren was eindredacteur. Ik schreef stukken, liet de stukken tekstueel en qua spelling controleren en zette dan de stukken, die door, de redacteuren en mij, werden geschreven. Ik was verantwoordelijk voor het uiteindelijk resultaat. Vorig jaar kwam daarbij het hoofdredacteur bij. Ik werd hoofd- en eindredacteur. Ik moest schrijven, controleren op inhoud en waarover geschreven werd, zelf schrijven en de boel met Indesign voor elkaar maken. Enfin ik had het behoorlijk druk en dat zorgde voor de nodige stress.

Dit jaar besloot ik het anders te doen. Ik was immers de “baas”. Ik deed het beter. Althans ik hoor uit verschillende hoeken dat het NetNieuws (alle vier) er goed uit zag(en). Een van mijn schrijvers van vorig jaar werd eindredacteur (waarvoor dank Bert), hij heeft het zwaar gehad in zijn eerste jaar als eindredacteur. Annalien heeft als nieuweling een belangrijke taak, toegewezen gekregen, namelijk spellingsnazi. Ze controleerde alle stukken en wist dan als enige ook tijdens het PVT waar het NetNieuws over het ging.

Naast de belangrijke taak om een NetNieuws in elkaar te zetten elke dag hebben we als groep elkaar gevonden als nieuwe vrienden. Ik heb een stel nieuwe vrienden erbij gekregen en ben daar erg heel erg blij mee.! Samen drie andere schrijvers (Anne, Joanke en Marleen) logeerde ik bij mijn ouders, bij mijn ouders logeerden in totaal zeven personen. Mijn zusje Margreet, Anne & Anne, zij speelden mee als speler. Ook thuis was het gezellig, me ouders nachtbrakers als ze zijn wachten met gemak tot een uur of drie tot de laatste thuis kwamen. En omdat ze toch wakker waren ging de frituurpan voor de derde keer die avond nog even aan. Prachtig dat zij ook zo gek waren om dit te doen. Net als Anne die als 15jarig gewoon weer haar bed uit kwam als ze hoorde dat het gezellig was. Het waren slopende dagen. Maar heel heel heel gezellig!

Bekijk nu even de film om ook een beetje PVT gevoel terug te krijgen, of een beeld te hebben van wat het inhoud. Ik ben ook zichtbaar, wie weet herken je me wel!