Eigenlijk zou ik nu hard met school bezig moeten zijn. Maar zoals wel vaker heb ik last van SOG. Mijn kamer is dit keer niet netjes geworden door mijn allergie maar door SOG factoren. Studieontwijkend gedrag heerst. Omdat op dit moment Eline en Angela aan het koken zijn voor Henk en mij, goed gedaan Henk! Kan ik ook niet zorgen voor het eten.

Daarom ga besloot ik deze blog te schrijven. Meerdere redenen. Er is weer voldoende gebeurd, ik raak gewend aan het scherm van word, ik zet mijn hersenen aan het werk en hoop op inspiratie die overslaat naar inspiratie om toch verder te gaan aan het tussenevaluatieverslag dat ik moet schrijven voor morgen. Het is inmiddels tweeduizendtien, gevierd is het feest van Kerst en oud en nieuw. Ik geloof dat bij sommigen de eerste goede voornemens over de muur zijn gegooid. Mijn ouders hebben niet gereageerd op mijn oproep om te stoppen met roken maar hebben ook voorgenomen iets goeds te doen. Ze willen kijken of ze kunnen minderen, minderen met eten, drinken en misschien zelfs roken. Ik ben nu al trots op ze!

De avond voor de laatste dag van het jaar ik met Joanke naar de bioscoop. (even terug in de tijd)

Rond de kerst kreeg ik een reactie van haar of volgende week ergens tijd had voor kopje thee (of warme choco?!). Terwijl ik, tijdens de eerste kerstdag, bij Bennie en Hennie met Bennie aan het wijntjes drinken was bedacht ik me ineens dat ik nog een bioscoopbon had gekregen. Dat koppelde ik zonder al te veel moeite aan de uitnodiging van Joanke en voor dat ik het wist had ik haar iets met de woorden: “…impulsief idee, zonder bijbedoelingen,…”.

Ik wilde de film komt een vrouw bij de dokter wel zien (en wat een indrukwekkende film is dat zeg, pff. We hadden na het zien tien minuten nodig om te relativeren) en Joanke wilde wel mee. Later werd dit een avondvullend programma met Eten, drinken, film en een bezoek aan haar sociëteit. Ze is namelijk lid van Ad Tempus Vitea, studentenvereniging in Groningen en ze nodigde mij uit op de soosavond omdat die er was en op loop afstand was. Dat wilde ik wel, daar stond ik een nieuwe omgeving, als zogenaamde date van, alle ogen op mij gericht. Niet voorzichtig, niet zodat ik het niet door had. Nee, opzichtig keek iedereen mij van voor, achter, zij, onder en boven. Als ik langsliep leken de hoofden simultaan mee te draaien. Dit is dus hoe een studentenvereniging hoort te zijn. Erg uitnodigend voor iemand die er voor het eerst is. Mijn complimenten voor de club!

Volgende dag was het 31 december. Voorbereidingen voor het feest waren deels getroffen, boodschappen waren in huis, grof vuil was weggegooid, de laatste handelingen moesten nog gedaan worden. Een broodje ei ontbijten, huis versieren, gehaktballetjes maken met Hendrik en de top 2000 telkens iets harder aan. Althans tot de onderbuurman aanbelde. Hij hoorde zijn tv niet. Spijtig genoeg voor ons was dat net te vroeg. Dat beloofde nog wat voor de avond en nacht. Ik zou ook nog een spel maken, een soort ik houd van Holland maar dan met vragen over Groningen, algemene kennis en de vriendengroep. Gemakkelijk bleek het niet te zijn, vragen bedenken over je vrienden. Ik wist soms teveel waardoor ik niet kon kiezen en ik wist soms te weinig dat ik het niet meer wist. Ik schakelde het publiek in en het lukte.  De quiz was af, de kerkdienst was het fietsen niet helemaal waard. Maar we waren klaar om het feest te beginnen. Drankjes kwamen van het balkon naar binnen, bier was niet meer aan te slepen. En voordat we het doorhadden was het kwart voor twaalf. Nog een kwartier en we zouden een nieuw decennium starten. Tot emoties kwam het lang niet bij iedereen. Enkelen lieten tranen lopen. Bij mij bleef een euforisch gevoel van samenhorigheid en broederschap in de vriendenkring de boventoon voeren. Wat is het toch fantastisch om zo het nieuwe jaar in te gaan. Aftellen deden we eerst een minuut te vroeg. Een laatste test. Een minuut later bleek het toch een stuk beter te gaan. Het was goed geweest dat we oefenden. Dan is het twaalf uur, dan is het tijd om elkaar gelukkig Nieuwjaar te wensen. Jammer was daarbij wel dat ik keer op keer hoorde dat ik stiekelde. Dat heb je met een baard natuurlijk. Vervolgens gingen we naar buiten. Dat was toch mooi! Ik woon op acht hoog, heb daarom uitzicht over Groningen. Dat kwam goed uit in verband met het weer en het vuurwerk! Overal waar we keken schoot het vuurwerk de lucht in. Er is geen professionele vuurwerkshow in Nederland die daar tegenop kan! Toen de familie gebeld was, de champagne op ging, gingen wij weer naar binnen. Het spel volgde net als de sapjes en ik lag op bed. Het was een fantastische avond en nacht. Een stuk minder druk dan vorig jaar, maar minstens net zo gezellig. We waren als groep, dichter bij elkaar gekomen. Wat mooi zeg.

Toen was het ineens 2010, Nieuw decennium, nieuw jaar, nieuwe kansen. 2010 begon voor mij met twee dagen werken. Na uitslapen mocht ik verder uitbraken op mijn werk. Daarna ging ik naar me ouders, ik werd opgehaald door Patrick en Margreet, we gingen naar me ouders waar we elk jaar een Nieuwjaarsborrel doen. De familie was er allemaal allang en gingen meestal rond zeven uur weg. Maar omdat ik om zeven uur vrij was heb ik gevraagd of ze bleven. Dat deden ze in grote getallen. Dat was enorm gezellig en heel fijn dat iedereen er was. Bennie begon nog even over mijn poll op de website. (nog even invullen he) Of mijn volgende poll werd, met baard of zonder. Bennie, dat zal ik dan maar doen volgende week. Na een nacht op een lek luchtbed, bedankt daarvoor ouders;),  ging ik weer werken. Een slecht begin van het nieuwe jaar. Maar wel lekker centen verdient!

Ik ben met een goed gevoel 2010 in gegaan. Ik ben voornemens dit goede gevoel vast te houden en door te gaan tot 2011.

Het einde van het jaar is aanstaande. En dat betekend mij toch stiekem even terug kijken naar het afgelopen jaar. Dus wat deed ik? Ik ging kijken wat ik vorig jaar schreef rond deze tijd. Ik mijn laatste blog van 2008 schreef ik over wat niet meer kon en wat juist wel kon in 2009.  Blijkbaar barstte ik niet echt van inspiratie want veel gedachtespinsels had ik niet. Een simpel dom lijstje.

Wat dacht ik bijvoorbeeld dat niet meer kon in 2009. Maar die er nog altijd zijn. Wishful thinking was;

• Vrouwen die zonder geld op stap gaan. Ze bestaan nog! Blijf dan thuis!
• Popstars, Idols, Korenslag en dergelijke programma’s. Ze blijven kijkers trekken.
• De toppers. Ze hebben alweer uitverkochte stadions en wisselen vaker van samenstelling dan hier de wc rollen wisselen.
• Mee doen aan het eurovisie songfestival. Nu gaat vader Abraham het volgende mislukte liedje maken.
• Pepernoten in September. Nee, ze waren er zelfs eerder.

Zo kan ik nog wel even door gaan, maar zie hier de hele lijst en oordeel zelf. Dit jaar wil ik het anders doen, ik wil het jaar als ware op een andere manier afsluiten. Laat ik beginnen met bedanken. Familie, vrienden, bedankt dat jullie er zijn. Ik hoop dat jullie ook zullen blijven. Bedankt voor het bouwen van mijn bed, Patrick en Johannes. PVT medewerkers van het NetNieuws bedankt voor de hulp en gezelligheid. Camping Bergzicht bedankt, evenals het recreatieteam. Ik heb veel lol met jullie gehad. Bedankt klasgenoten voor de gezelligheid en het met mij willen samenwerken. Vader en Moeder, bedankt voor het lenen van geld al die keren! Bedankt bedankt bedankt. Ik kan iedereen niet evenveel bedanken. Bedankt voor het lezen van mijn blog aan iedereen die deze, anoniem of niet, leest. Bedankt voor alle reacties van dit jaar.

In een vorige blog schreef ik iets over goede voornemens. Nu ben ik niet op mijn gedachten terug te komen. Maar over het onderwerp wil ik nog iets kwijt. Zus Margreet begon namelijk op eerste of tweede kerstdag over het rookgedrag van mijn ouders. Ik zal het eerst inleiden:

Mijn vader en moeder roken al zo lang als ik ze ken. Mijn vader begon op zijn viertiende met roken. Het was toen, vroeger, normaal om te roken. Mijn opa kocht voor hem zijn eerste pakje shag. Teken dat hij een man was geworden denk ik. Vervolgens jaren jaren later kreeg mijn vader telkens meer last van zijn keel. Dit bleek later kanker te zijn. De dokter kon niet zeggen of deze kanker veroorzaakt was door het roken maar adviseerde toch met klem om te stoppen met roken. Dat lukte mijn ouders, mijn moeder stopte van de ene op de andere dag. Voor mijn vader was dit een stuk moeilijker. Maar het lukte. Anderhalf jaar later toen mijn vader zijn bestralingen had gehad en genezen was verklaard. Vroeg hij om een eerste sigaret. Een werd twee en twee werd drie en later resulteerde dit in het eerste pakje. En zo ging het volgens de wet van de communistische vaten van kwaad tot erger. Mijn ouders rookten weer volop.

Nu dan terug naar de kerstdagen. Zus en ik probeerden nogmaals hen te overtuigen om te stoppen. “Is een nieuw jaar en een speciaal jaar want zo mogen we 2010 wel noemen geen goede gelegenheid om te stoppen? Is dat niet de beste goede voornemen?” Wat mijn vader toen deed was de woorden citeren zoals ik ze had beschreven in een vorige blog: “met het oog op het nieuwe jaar 2010 heb ik om de teleurstelling voor het nieuwe jaar te voorkomen heb ik besloten om geen goede voornemens voor het nieuwe jaar te verzinnen. Want (a) je doet heel erg je best om goede voornemens te bedenken en dat kost veel tijd, (b) Ik houd mijn goede voornemens toch niet en (c) ik kan toch niets verzinnen.”

Dit wil ik dan nu bij deze nuanceren. Er is geen beter voornemen dan te stoppen met roken. Het scheelt namelijk een hoop geld (a). (b) je hoeft minder vaak de verven in huis omdat de muren niet geel worden. De kleren van gasten ruiken niet naar rook als ze weer thuis komen (c). Margreet is minder vaak verkouden (d). (e) je houd tijd over want een sigaret kost al gauw 5 minuten qua tijd. Daarom een vraag aan jullie. Dat iedereen kan en mag lezen:

Zouden jullie willen stoppen met roken?

Zodat ik volgend jaar deze blog teruglezen en met een goed gevoel het jaar 2010 afsluiten. Met een beter gevoel als ik nu het jaar afsluit. Want als jullie zouden stoppen zouden daar heel veel mensen blij van worden.

Tenslotte nog een oproep voor alle lezers. Zouden jullie de poll links in het menu willen invullen? Dan kan ik over twee weken mijn haar er eventueel afhalen!

Hoe ga je een groep lezers uitleggen dat je een weekend plezier kunt hebben met vrachtwagenchauffeurs waartegen die zelfde groep lezers doorgaans alleen maar scheldt in het verkeer? Deze vraag stelde ik mij vandaag op mijn werk. Het is namelijk zo dat ik soms hele dagen kan nadenken over hoe ik in Joost zijn naam ik kort en bondig mijn belevenissen vertel.

Vaak lukt dit niet. Maar nochtans zal ik mijn best doen. Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik het eigenlijk nog niet echt weet hoe ik het moet gaan vertellen. Een weekend lang plezier met truckers. Truckers zijn die mensen die zorgen voor ons eten, ze leveren groente tot de chemicaliën die gebruikt word door coca cola. Wanneer alle chauffeurs twee weken zouden staken zouden wij niet meer kunnen eten en ligt de economie dus stil.

Daarnaast zijn chauffeurs die irritante mannen en vrouwen (die vaak ook “man” zijn), die elkaar inhalen omdat ze een kilometer harder rijden. Waardoor ze op de snelweg een file veroorzaken van drie kilometer toeterende auto’s. Ook zijn het de chauffeurs die op autowegen 80 rijden terwijl jullie automobilisten het liefst 110 rijden. Vertraging dus. Eigenlijk hebben wij Nederlanders een rothekel aan chauffeurs van vrachtauto’s.

Maar dan is er een keer per jaar een weekend waarin wij Nederlanders onze ogen uit kijken want dan zijn deze trucks, deze bedrijven, deze mannen en “vrouwen” middelpunt van de aandacht. In Assen de stad van de TT, Vuelta, Superbike en nog meer grote evenementen. Daar kamperen ontelbaar veel chauffeurs op het circuit dat er tijdens de dagen uit ziet als een grote zandbak.  Dat weekend, wat afgelopen weekend was, zijn chauffeurs volkshelden. Trots staan ze bij hun pas gepoetste bolide, ze lachen wanneer de zoveelste fotograaf graag een foto maakt, ze drinken om te vieren dat ze samen eindelijk eens in een positief spotlicht staan.

Bij dit grootse evenement mag ik al drie jaar deelnemen. Ik zou er nooit komen als ik mijn maat Dommel niet had. Drie jaar geleden sleepte hij mij mee, we zeiden het afgelopen weekend nog tegen elkaar, ik was net terug van de camping. Hij wilde heen en ik besloot na lang aandringen van Dommel, toch maar mee te gaan. Gek klinkt het misschien dat ik nu standaard in het pakket zit. Vorig jaar logeerde ik bij hem. Dit jaar logerende we bij Ter wal. Vrijdag avond was het verzamelen bij Ronald in Beilen. Ik was net op tijd om de taxi van Dommel net niet te missen. Samen in een volgepakte auto zaten Chris, Dommel, Hilleke, Lotte en ik in de Toyota. Omdat bier drinken en Truckstar hand in hand gaan, besloten we goed te beginnen en hadden we ons eerste biertje op voordat de truck gestart was. Toen we merkten dat het bier op raakte namen we een snellere weg om de baan op te komen. We kwamen naast een truck te staan waar de muziek hard stond, de jongens Heineken dronken en we vroegen en kregen.

Met wat geluk kregen we de ruimte om de zaterdag vijf vrachtwagens van Ter Wal te ontvangen. En we dronken gezellig door. Hilleke richtte zich vol overgave aan een fles J.P. Chenet, terwijl de rest zich stortte op de bier kratten. Heineken was ons vocht en we hadden het nodig. De een na de andere dronken we leeg. Het werd later en ook tijd om te slapen. Maar voordat we echt gingen slapen was het eerst tijd voor hoopjes, hoopjes mensen op een bepaald persoon. Of ik populair was weet ik niet, maar ik belande vaak onderop. Toen ik later kans zag om Chris te bedelven op een hoopje. Ik sprong we deden wat en er lag plotsklaps een balk op mijn voorhoofd. Het bleef een lange minuut stil. Ik sprak de woorden aaaaauuuww, eigenlijk kreunde ik de woorden, ik was nog half verdoofd door de schrik en half door de alcohol waar ik me eerder die avond volledig op stortte. De bult was groot genoeg en Dommel wist het zeker, nu had ik echt een rotkop. Toen gingen we slapen. Eerst koelen met een flesje Heineken, want een zak ijs, daar was niet aan gedacht.

Dat ging goed, tot het luchtbed die lek werd mee genomen echt leeg was. Ik was om half zeven wakker en besloot eruit te gaan. De dag begon rustig, op een kratje die ik op de laadklep had gezet zat ik rustig te genieten van de rust. Niet veel later werd die verstoord door de harde muziek. Ter Wal kwam niet veel later met vier vrachtwagens. Vakkundig werden ze op hun plek gezet. Banken, picknicktafels, twee dixi’s, barbecues en veel boxen en muziek werden uitgeladen. Van pallets werden trappen gemaakt naar de koeler en slaapzaal/trailer. Ook ik besloot samen met Chris om ons met de zelfde overgave aan het bier te wagen dan dezelfde avond. Het ontbijt was op, een rondje was gelopen. De muziek ging harder en harder. We stonden haast in de kroeg, en de dagjes mensen liepen hun ronde en maakten foto’s. Voor ons was de tijd voor een zoveelste biertje en een korte wandeling naar de dixi. Het vocht moet toch ergens heen.

De barbecue werd aangeslingerd, mijn derde en vierde lintworm werden wakker en ik bleek een van de laatste te zijn die bleef eten. De vrachtwagenchauffeurs, dronken ook de hele dag stevig door. De muziek die ik niet dagelijks hoorde begon ik zelfs mee te zingen. Ik hoorde liedjes langskomen waarvan ik dacht, dat dit kan. Maar het kon blijkbaar en het gebeurde ook. Verbaast heb ik gekeken naar gedrochten. Mensen die gewoon aartslelijk waren. Maar ook kom je genoeg mooie mensen tegen. Mensen die hoog opgeleid zijn en die gewoon vrachtwagenchauffeur willen zijn. Je wordt geboren als chauffeur is me verteld.

Na ons zoveelste biertje liepen naar het paddock, daar waar we al meerdere malen de ouders van Chris en Hilleke hadden gezien, waar we genoten van het lekkere eten en drinken. Fastfood, Hamburgers en Patat. Want groente verkopen ze niet op Truckstar. Op het midden terrein waren er artiesten, Drie J’s, Lucas en Gea, Gebroeders Ko, Frans Duijts en het feestteam. Een voor een vermaakten ze het makke publiek. Het publiek was het moeilijkste niet, alles met ritme was mooi want ja ze hadden waarschijnlijk toch wel een kratje pils per man op.

Zondag was een mindere dag voor de meeste, maar truckers en ervaren als ze waren dronken de niet chauffeurs kalm door en zorgden we ervoor dat de laatste stukken barbecuevlees op gingen. Op ging bijna alles, We hadden niet goed ons best gedaan. Want van de 35 kratten bier bleken er 2,5 niet op te gaan. Maar een fantastisch weekend was het weer. Ik heb genoten weer met volle teugen (zowel letterlijk als figuurlijk). Een ervaring die ik toch wil mee maken elk jaar, zonder blikken of blozen heb ik me dan ook opgegeven om volgend jaar weer mee te gaan.

De uittocht was zondag het mooiste, nog nooit had ik zoveel mensen langs de weg zien zitten. Van Assen tot Beilen stonden er langs de hele weg mensen, sommige met campers en barbecues. Wij mochten zwaaien als de koningin, en mochten het laatste stuk zelf achter in de trailer. Met de deuren dicht. Zodat we alleen het geluid hoorden van alle toeterende vrachtwagens en schreeuwende mensen die afscheid van hun helden van één weekend namen. En vandaag waren ze weer de klootzakken die hun ophielden op de weg.