Toen de onderbuurman, de vermeende drugsdealer, alcoholist en lawaaischopper afgelopen zondag aanbelde, schrok ik een beetje. Want waarom zou hij nu juist bij ons aanbellen? Ik deed,met mijn laptop nog in mijn hand, open. Toen de deur open stond, realiseerde ik me dat ik mijn laptop nog vast had, legde ik deze even weg. Ik zei, “momentje hoor, ik kom zo bij u terug.” Hij vroeg me of ik hem wou mee helpen met iets aansluiten. Ik verstond hem niet erg goed. Maar besloot met hem mee te gaan. Wat kon mij gebeuren? Doemsenario’s daar dacht ik toen nog niet aan. Wel vroeg hij of ik mijn sleutel mee had (dat verstond ik wel direct). Ik ging mee omdat dit voor mij de kans was om meer van onze “drugsdealer anno alcoholist” te weten te komen. Waren de roddels waar? Klopte het wat de vrouw zei? Of waren het weer allemaal fabeltjes die ouderen in de wereld brengen. Ik zou er gauw achter komen, de gedachten vlogen voor de lift door mijn hoofd.

Het was maar een verdieping veel tijd had ik niet om na te denken. Daar stond ik, naast een oudere, slecht lopend, ongeschoren, slecht verzorgde man. Ik kon toen al niet geloven dat het waar zou zijn. Deze man kon geen drugsdealer zijn! Ik weet dat een eerste indruk gemaakt word in de eerste dertig seconden dat je iets nieuws ziet. Een nieuw persoon een nieuw huis. Ik schuifelde achter de man aan de woonkamer in. Telkens in een nieuwe ruimte nam ik de eerste dertig seconden de tijd om de ruimte op me in te werken. Ik liep een typisch huis in alsof je in een verzorgingstehuis een kamer in zou lopen. Alles is oud.

Mijn onderbuurman vertelde dat hij heel veel had overgenomen van de vorige bewoner. De vorige bewoner was een rare vrouw, ze was overleden. Hij had alles van een dode vrouw overgenomen. De gordijnen, het pluizende dekentje die op de tafel lag vol van stof. De tv die duidelijk wel nieuw. Er was een oud zetje boxen die in elkaar geknoopt waren, draden waren aan elkaar gekoppeld, en aansluitingen waren er aan gesoldeerd. Het was een bende. Zijn vraag was om deze oude rommel aan de tv aan te sluiten. Daar zat ik, op hoogpolig tapijt. Na lang proberen lukte het om geluid via de boxjes te krijgen.

De onderbuurman was geen alcoholist, geen drugsdealer. Ik vroeg hem nog of hij vaak bezoek kreeg. Dat was wel zo vertelde hij. Elke dag had hij wel bezoek. Er zou ook iemand uit Amsterdam komen. Toen ik bij de buurman weg ging zei ik nog tegen hem mocht hij ooit nog hulp nodig hebben. Mocht hij altijd aanbellen.

Toen ik thuis kwam stonden Tineke en Henk klaar. Was je bij de onderbuurman? Hoe was het? Is hij een drugdealer? Waarom moest je heen. Ik deed mijn verhaal en vertelde tot slot. Als hij ergens aan verslaafd is dan is het shag. Zo zie je maar weer dat je geen vooroordelen moet hebben over anderen wanneer je ze helemaal niet kent. Want onze onderbuurman is een gezellig man op zijn niveau.

Het is niet altijd spanning en sensatie in mijn leven. De afgelopen dagen is de politie nergens ingebroken, is het swat-team niet bij de, door mijn flatgenoot bestempelde, drugsdealer ingevallen. Mijn portemonnee, daar pas ik goed op. Deze ben ik daarom niet weer kwijt geraakt en met de NS heb ik de laatste week geen noemenswaardige problemen gehad. Het lijkt een normale week te zijn, ik ga naar school, werk, leer, maak huiswerk, kook, was en douche.

Maar ik zeg niet zomaar het lijkt een normale week. Ik heb in mijn vorige weblog geschreven dat ik een nieuwe laptop heb. Een Macbook pro, trots als ik ben neem ik deze mee naar school. Ik doe dan stoer en dapper bij mijn klasgenoten. Inmiddels heb ik mijn Macbook Pro vergeleken met de “gewone Macbook” van mijn klasgenoten. Nu klinkt dat natuurlijk sarcastisch of alsof ik op hen neer kijk. Objectief gezien is dat natuurlijk ook zo. De specificaties van mijn “vriend” zijn beter, hij is sneller en beter qua mogelijkheden. Als je het kijkt op subjectief vlak / sociaal vlak is dat niet het geval. In de praktijk is het dat ik mij opgenomen voel in de familie van Macbookgebruikers. In mijn klas zijn er in elk geval twee vrouwen die een Macbook hebben. Dit had ik niet toen ik een iphone had. Ik denk dat het te maken heeft met exclusiviteit. Ik denk dat de prijs voor veel mensen een blokkade is om een Macbook te kopen, laat staan een Macbook pro. Juist omdat die exclusiviteit van de Macbook (Pro) gebruikers er is, is dat een verbindende factor.

Zoals ik eerder zei/schreef, zijn er geen noemenswaardige dingen gebeurd. Vooruitkijkend denk ik dat dit weekend wel genoeg gaat gebeuren. Er staat weer het een en ander op mijn agenda. Morgen begin ik met school. ‘s avonds gaan we op foto. Mijn ouders zijn afgelopen zomer, 35 jaar getrouwd. Geweldig dat het toch zo kan zijn dat mensen zo lang bij elkaar kunnen blijven, niet omdat het zo hoort, niet omdat mensen niet horen te scheiden in de kerk, nee omdat er nog altijd liefde is. We hebben voor hun 35ste huwelijksjubileum hun een fotoshoot gegeven. 24 mensen in verschillende samenstellingen en samen op de foto. Ik heb er zin in, ik ben zelfs naar de kapper geweest.

Zaterdag is het, als al eerder genoemd, ” party hardy”  in de Parel. Ik heb nog vers in mijn gedachten dat ik mij voorgenomen had om een kleine selectie te maken met wie ik zou uitnodigen. Wat denk je? Mislukt natuurlijk. Ik stuur altijd een uitnodiging per email. Een kunststukje opzicht, tekstueel gezien een hoogstandje. Veel onzin beschreven en uiteindelijk mondt dat uit tot een uitnodiging. Dan is het emailadressen aanklikken, dat waren al gauw meer dan 30 personen. Schrappen kon ik niet want met iedereen ben ik op een goede manier verbonden. Op drie afzeggingen na lijkt iedereen te komen. Boodschappen zijn in huis, van drank tot pepernoten alles ligt er.  Zelfs een speciaal ontbijt voor mijn logee. Misschien dat dan vanwege de mogelijke geluidsoverlast ik wel kennis kan maken met de uit het ziekenhuis ontslagen buurvrouw en de drugsdealende onderbuurman.

Toen ik in Groningen kwam ik eerst terecht aan de Steenhouwerskade. Vanaf hier bracht ik mijn blogs online via “Kraaknet Online”. Dit was de naam van het netwerk, dat in het, door ons gekraakte, kantorenpand aangelegd was. In februari 2008 zette ik mijn eerste stapjes uit het warme nest van mijn ouders. Het was een feest, middenin het centrum van “de stad” 50m2 voor mij alleen en dat tegen minimale kosten van maar 150 euro (zonder subsidie)!

Drie maand later besloot de rechter dat we eruit moesten. Binnen een drie weken moesten we vertrekken uit het, inmiddels verbouwde, pand. Wc’s waren douches en de kantine was tot een huisdisco verbouwd. Ik ging terug naar huis. Het was goed om weer thuis te zijn, maar ik was verbonden geraakt met Groningen “de stad” was een beetje “mijn stad” geworden. Het duurde ook niet lang of ik had mijn eerste hospiteer middag. Het klikte en ik woonde weer, maar nu legaal en echt in Groningen!

Terwijl ik bezig was in te trekken was Henk mijn huisgenoot ook nog druk bezig om zijn intrek te nemen. Samen lieten wij onze laminaat leggen en samen trokken we bij Tineke in. ‘s avonds is het vaak erg gezellig in een studentenhuis, de muziek aan, samen hangend gezellig een sapje drinken en vooral erg ouwehoeren. Toen hoorde wij voor het eerst onze klopgeest. Door de muziek hoorde we een geklop aan onze vloer. Tineke stelde ons gerust door te zeggen dat het waarschijnlijk onze onderbuurvrouw was. Ze liet merken, zo zei Tineke, dat we te veel lawaai hadden. Om geen burenruzie te krijgen deden we onze muziek toen nog zachter. Toen wel, later werd dat anders, later hadden we gesproken met onze lieve buurvrouw. Dat is de buurvrouw waarmee we wel contact hebben, 85 lentes jong en nog altijd even vitaal. Van haar hoorden we dat onze onderbuurvrouw al jaren tot last was. Van verschillende mensen. Ze vertelde ons dat ze in de twintig jaren dat ze woonde op haar stek altijd klachten hoorde van en over onze onderbuurvrouw. Onze eigen buurvrouw houd van studenten om haar heen. Dit houd haar jong zegt ze.

Soms hoorden we weken geen geluiden van onze klagende onderbuurvrouw, geen stootte geen bezem tegen haar plafon en wij deden allang de muziek niet meer zachter als ze het wel deed. Op die momenten was ze opgenomen in het GGZ hoorde wij van onze buurvrouw. Andere momenten belde ze ‘s nachts om een uur aan. Een keer stonden Henk en ik bijna tegelijk bij de deur. Het was een uur in de nacht en wij lagen allemaal al zeker een uur in bed. Wij hadden volgens haar te veel lawaai en als we het nog een keer deden op zulke onchristelijke tijden zou ze gaan klagen bij de woningstichting. Henk op zijn beurt zei, wij liggen al een uur in bed en wij gaan zeker weten klagen bij de woningstichting dat u om zulke belachelijke tijden ons uit ons bed belt. Nadat hij dit zei deed hij de deur dicht, mompelde wat tegen mij en ging slapen. Ik deed het zelfde.

Nu hoorden wij afgelopen zomer helemaal niets meer van haar. Nee, wij klaagden er niet over, we hoorden op een gegeven moment zo lang niets meer dat we dachten dat ze eindelijk in gedwongen afdeling was opgenomen. Dit dachten we tot onze buurvrouw vertelde dat ze overleden was. Waarop ik reageerde: “vandaar dat het zo rustig was”. We lachten en praten nog na over onze onderbuurvrouw. Overleden.. tja, ben benieuwd wat er nu in komt wonen.

Het duurde niet lang of we hadden nieuwe onderburen. We weten nog niet of het een man alleen is of met een vrouw erbij, maar ze slaan in elk geval niet tegen het plafon. Wat er wel gebeurd is dat er enorm veel aangebeld word. s´ochtends vroeg, ‘s avonds laat, het maakt bij onze onderburen niet uit. En in een semisenioren flat waarin ik woon word daar natuurlijk over gepraat. In onze woning ging het woord al dat hij alcohollist was. We hadden hem zien staan om half tien in de ochtend met een blik halve liter bier. Maar dit konden we al gauw nuanceren want stel hij werkt ´s nachts? Dan kan ik me voorstellen als je om negen uur thuis komt dat je zin hebt in een biertje bij de opkomende zon.

Vandaag werd het echter allemaal anders. Ik was onderweg naar huis toen ik een vrouw van mijn verdieping ontmoete bij de lift. Een senioren vrouw, ze wist mij te overtuigen tijdens het korte gesprek dat we hadden. Dat wij een drugsdealer onder ons hadden wonen. Zo begon ze te vertellen.  “Er komen vaak mensen aan de deur, die hebben dan vaak een pet op of een capuchon en altijd staan er aan twee kanten van de galerij mensen op de uitkijk. Om te kijken of er andere mensen aankomen.” ik vertelde dat ik inderdaad merkte dat er op de vreemdste tijden aangebeld werd.  ze vervolgde haar verhaal. “Ja ik zie het soms wel gebeuren hoor, pas maar op, sluit je deuren maar goed af. Ik vertrouw dat handeltje niet. Ik hoor ook als ze gaan flippen dat je goed moet oppassen, doe je je deur wel op nachtslot en sluit je goed af?” Ja dat doen we altijd. We willen geen ongenodigde gasten. antwoordde ik nuchter. Tegelijk dacht ik, wat als we drugsdealers beneden ons hebben wonen? Tappen ze ons stroom af? ze hebben de gordijnen en jaloezieën ook nooit open eigenlijk. Ik dacht verder aan de gevolgen. Krijgen we binnenkort de ME? Spannend. Inmiddels vervolgde de vrouw: “De bezoekjes duren nooit lang, een gaat dan de lift alvast roepen, want ja ze komen altijd in groepjes, en dan als de lift er is. Dan komt er iemand altijd met een wit plasticzakje naar buiten die gelijk de lift in loopt. Ik vertrouw er niets van.”

Ik heb nog niets geroken tot op heden, verder wijst er niets op dat het waar is behalve dat er vaak aangebeld word laat ruimte voor speculaties. Maar spannend is de gedachte zeker.