Dat ik er een vreemde levensstijl op na houd blijkt wel uit de tijd dat ik begin met het typen van deze blog. Het is nu 1.08 uur. Zes november is pas net begonnen en ik lig alweer niet voor een uur op bed. Zojuist heb ik na lang en vaak verliezen van Roomie Henk eindelijk weer eens vier uit vijf Pro Evolution Soccer spelletjes gewonnen. De afgelopen viertien dagen ben ik volgens mij maar vier keer voor een uur op bed gekomen. Van ritme is daarom ook zeker te spreken. Zo laat nog wil ik toch nog iets met jullie delen.

Zoals het spreekwoord zegt:… Liefde gaat door de maag. Deze gevleugelde uitspraak is sowieso van toepassing is op mij. Ik zeg niet direct dat ik verliefd ben op eten alhoewel ik sommige stukjes vlees wel meer adoreer dan anderen. Want laten we eerlijk zijn, een biefstukje of varkenshaas is toch lekkerder dan een saucijsje?.
Lekker eten kan ik bij mijn ouders, maar ik houd zelf ook van koken. Het eten koken is bij mij er met de spreekwoordelijke paplepel ingegoten. Van kleins af aan stond ik bij mijn moeder in de keuken. Ik vroeg of ik mee kon helpen met het eten klaarmaken. Eerst winpelde moeder mij nog af door te zeggen dat ik nog te klein was. Later ,toen ik de groeispurt gehad had, kon ze me niet meer afwimpelen omdat ik al bijna even groot was als haar. Ik keek, ik leerde. Hoe maakte ze toch die lekkere gehaktballen? Wat gaat er allemaal doorheen? Hoe ziet ze dat de aardappels gaar zijn? Wat is gaar eigenlijk? Nee, als het om eten ging was ik er bij. Zo kwam het op een gegeven moment zo ver dat ik moeder geen zin had in koken. Dan mocht ik mijn kookkunsten laten zien. Eerst met hulp, later zonder. De kookacedemie is er niets bij, ik zat op een priveschool.

Nu woon ik op mijzelf (stiekem met twee anderen). Ik kook nu bijna dagelijks en vind dit nog elke keer leuk om te doen. Soms bereid ik iets speciaals, gewoon omdat het kan! Ik probeer dan nieuwe dingen uit, het kost dan soms wel wat extra tijd en geld, maar je krijgt er ook wat voor terug. Voor andere mensen koken vind ik een uitdaging en zeer leuk. Zo komt het vaak voor dat, wanneer ik iemand heb uitgenodigd, hem of haar ook vaak voor het eten uitnodig. Want alleen eten is ook maar zo alleen. Mijn grote mond zorgde ervoor dat ik ook voor mijn klasgenotes mocht koken. Gelukkig vonden ze het lekker!

Het lekkere eten heeft ook een keerzijde. Want je zal het waarschijnlijk net als mij hebben. Wanneer iets lekker is eet je vaak net iets meer dan wanneer iets niet zo lekker is. Wanneer iets lekker is, althans dat heb ik vaak, eet ik meer dan nodig is voor mij. Lasagne bijvoorbeeld, ik zit vol, maar omdat het zo lekker is schep ik toch nog een beetje op. Gewoon omdat het kan (alweer)! Het causale verband hier is: Veel eten -> weegschaal heeft meer te voortduren.

Om mijn weegschaal te ontzien heb ik twee keuzes gemaakt. Ten eerste heb ik besloten minder vaak op de arme weegschaal te gaan staan. Dan heeft ze meer tijd om bij te komen van de extra druk die ze moet voortduren. Ten tweede heb ik besloten om het fitnessen weer op te pakken. Alie en Johan fitnessen beiden hier in Groningen bij Fit for Free. Voor tien euro per maand onbeperkt fitnessen als je maar voor vijf uur ‘s middags binnen bent. Roomie Henk heb ik ook bijna overtuigt om ook daar te gaan fitnessen. Dan kan ik gezellig met vrienden mijn conditie terug op peil brengen en mijn overtollige kilo’s die ik eigenlijk niet wil er af sporten. Voornaamste reden hiervoor is dat ik de lekker wil blijven eten maar wel fit wil zijn.

Was ik vanmiddag mijn grootste hobby tussen vijf en acht aan het uitoefenen (koken). Belt de onderbuurman ineens aan. Of de bas van de muziek iets zachter kon, hij kon zijn tv niet meer horen. Dat bracht toch even herinneringen op van de vorige bewoonster van zijn woning. Zij belde wel eens ‘s nachts om een uur aan als we allemaal al een uur in bed lagen te slapen. Ja, ik mag de beste man wel.

Gisteren was het zover. Nadat we vorige week maandag een gezellige avond hadden gehad bij Annabelle was het gisteren mijn beurt om te koken voor mijn klasgenoten. Ze kwamen met vier “man” sterk mijn chefscapaciteiten komen keuren. De grote vraag bij de dames was, kan deze man koken? Of kan hij het niet. Ik had, misschien niet echt handig, vorige week gezegd dat ik ze wel zou laten zien wie de chef was. Annabelle had met haar Lasagne hoge ogen gegooid, ik moest riep dat ik dat niveau wel zou gaan evenaren.
We plande en kwamen overeen om het maar dinsdag 13 oktober te doen. Een dag dat ik direct uit school na de verkooptraining van Bizztravel moest om vervolgens nog voor hen te gaan koken. Druk programma dus. Ik onderging het en ik heb het overleefd.

Dit gezegd te hebben doet het me spontaan denken aan een uitspraak van een deelneemster van boer zoekt vrouw een aantal seizoenen geleden. Het is tekenend geweest voor de dag van gisteren en het gevoel van nu. Snikkend op het bed vertelde mevrouw tegen Yvon Jaspers: “ik worstel en kom boven en ik word gelukkig”.

Maandagavond moest ik rond half twaalf ‘s avonds nog beginnen met zoeken van een gerecht. Dat lukt mij binnen een uur. Althans om half een had ik een gerecht gevonden. Ik was al eerder op zoek geweest naar een gerecht die ik al eerder had gemaakt. Deze kon ik niet vinden. Het werd daarom een gerecht met een beetje van Albert Heijn en een beetje meer van Gertjan. Want eigenwijs als ik ben voegde ik bij het gerecht nog extra groenten bij. Zo kon ik met een goed gevoel gaan slapen om de volgende dag. De dag des onheils, de dag van wie is de chef, beginnen door niet fit te zijn. Als een zombie ging ik naar school, werd wakker en beleefde de verkooptraining. Het laatste half uur van de training gaapte ik meer dan een hele Afrikaanse stam samen op een dag. Toen ging ik naar de supermarkt om de ingrediënten te halen. Paksoi, Broccoli, Winterpenen, Knoflook, rode Paprika’s, woknoedels, Chillisaus, Sojasaus, nog meer saus en varkensvlees.

Het begin was er de ingrediënten lagen op tafel, terwijl ik het vlees sneed in reepjes. Kwam de eerste gast (Wilma) al binnen. Wilma werd DJ en speelde de meest gevarieerde muziek. De muziekstijlen vlogen van links naar rechts. Maar telkens draaide ze goede muziek. Terwijl Marieke en Linda Groningen leerden kennen door gans verkeerd te fietsen had ik de kans om het eten rustig te bereiden. Uiteindelijk hadden Marieke en Linda de weg gevonden. Daarvoor moeten ze eerst mij bellen en ik moet aan de hand van Google maps uitleggen waar ze heen moesten. Want zover waren ze uit de buurt.

Als laatste kwam Annabelle binnen. Tijdens het serveren van de drankjes kwam ik er achter dat sommige weinig vertrouwen hadden in mijn kookkunsten. Want zo zeiden ze, we hebben stiekem al een soepje genomen voordat we hier heen gingen. Kwalijke zaak moet ik zeggen, want zo leek het net alsof ze mijn kooktalenten, gekregen van mijn moeder, niet vertrouwde en daarom maar iets namen om in elk geval iets goeds te hebben gegeten.

Om acht uur stond het eten dan eindelijk op tafel. We aten, dronken een glaasje en ik mocht de complimenten ontvangen. Het eten smaakte goed. Ik had mijn best gedaan, ik had hen verrast en ik was verrast omdat ik zag dat de hele pan leeg was gekomen. Na het eten bleven we nog lang natafelen. Toen er gevraagd werd of ik ze konden helpen met afwassen zei ik dom: “Nee dat doe ik morgen wel” Achteraf gezien was dat niet handig want zo stond ik vanmorgen nog een half uur af te wassen en te drogen. Het was een hele gezellige avond en iets wat we zeker vaker willen en gaan doen.

Afgelopen weekend was ik jarig. Ik ben nog steeds jong, maar wel een jaartje ouder geworden. Nu vraag je je misschien af hoe oud is die jongen dan geworden? Nu, ik zal het niet langer geheim houden. Ik ben namelijk 24 geworden. Zondag was het vier oktober en omdat alle dieren jrig zijn en ik dat ook ben is het altijd voor iedereen feest. Elk dier dus ik ook (volgens Darwin zijn we zoogdieren) is jarig. Jullie ook! Van harte gefeliciteerd. Nu heb ik er over na gedacht om verdrietig te worden van dit feit. Want het is nu helemaal niet speciaal om op dierendag jarig te zijn. Vanuit de theorie van Darwin gezien zijn we namelijk allemaal jarig. Iedereen mocht verwent worden afgelopen zonder. Jullie en ik. Mocht dit niet gebeurd zijn bij jou, dan zou ik als ik jou was (maar dat ben ik niet), toch nog even in je huiselijke kringen dit bespreken. Mocht jij een andere niet hebben verwent, kan deze persoon dit ook van jou verwachten.

Echter geloof ik niet dat wij zoogdieren zijn, ik geloof dat wij mensen zijn, door god geschapen. Daarom besloot ik ook om niet verdrietig te zijn. Ik kon dus wel janken als ik het geloofde, maar ik geloof het niet, dus.. Dit gaat nergens over.

Omdat mijn broer, zijn vrouw, mijn schoonzuster  praktisch in drie weken jarig zijn, hebben wij het idee voor dit en komende jaren opgepakt om onze verjaardagen samen te vieren. Voor mij begon mijn verjaardag vroeg. ’s Ochtends werd ik wakker gemaakt door mijn moeder om naar de kerk te gaan. Daarna begaf ik mij naar het huis van mijn broer. De gezelligheid kwam al gauw op gang en voordat ik het door had was het al middag geworden. Het was een enorme gezellige dag.

Iedereen kwam langs. Het hele gezin, alle oomzeggertjes en Mattijn als afgevaardigde van mijn vriendengroep uit assen. Dat waren dus al met al rond de 26 gasten. Vermoeiend was het ook, want met de kinderen ging ik leuk cake versieren met slagroom en smarties en spekjes, met Mattijn zat ik nog even na te praten en na te genieten van de avond ervoor. Zo had ik met iedereen wel iets te bespreken. Cadeaus daar doen we niet meer aan. We hebben daarover een aantal jaren geleden een pact gesloten. Het werd telkens lastiger om voor elk gezinslid een cadeau te kopen. En de moeite van het verzinnen, geld bij elkaar leggen en het kopen van een cadeau waren op zich te veel moeite.

Om toch mijzelf een cadeau te geven. Die ik dan zelf maar moest betalen stond ik maandag ochtend bij de winkel om mijn Macbook Pro te kopen. Zonder blikken of blozen stond ik als een klein kind in de winkel. Ik wilde relax uitslapen maar de spanning was zo groot dat ik om half acht ’s ochtends als een half uur wakker lag en geen oog dicht meer kreeg. Daar stond ik, “Ik wil graag een 15inc Macbook Pro 2,8ghz kopen”. De verkoper ging kijken of er nog een exemplaar achter lag. Het duurde zolang dat met de minuut dat hij wegbleef om mijn parel op te halen mijn hart 10bpm harder ging kloppen.  Ik dacht bij mijzelf, hij is er niet, maar toen dacht ik niet aan de engeltjes op mijn schouders die mijn portemonnee ook naar me toe brachten. Deze engeltjes zorgden er ook voor dat de Macbook er toch was en ik, weliswaar met de ogen dicht, het verschuldigde bedrag pinde. Ik had mijn cadeau en ben nog supertrots.

’s Avonds ging ik uit eten. Mijn klasgenote leek het leuk om samen te gaan eten. Omdat haar moeder op maandagavond school heeft aten we bij haar. Een erg leuk initiatief moet ik zeggen! Het was zo gezellig dat de dames maar hadden besloten dat ik aanstaande dinsdag dertien oktober moet gaan koken. Want dan komen ze bij mij eten. Ik zal ze verrassen met mijn kookkunsten. Ik zal ze eens laten zien wie de chef is.