Op de meest willekeurige momenten kunnen ze ontstaan, flashbacks. Je bent zomaar ergens, je ziet iets en vervolgens krijg je een flashback van iets wat in je geheugen staat gegrift. Misschien kijk je wel naar foto’s en verschijnt er een lach op je gezicht omdat je een flashback hebt naar het moment dat de foto gemaakt is. Je herbeleeft alsware het moment nog een keer.

Vanmiddag zou ik college hebben van half een tot half vier. Maar omdat de docente in geen velden of wegen te bekennen was, we hadden zelfs nog naar haar gezocht in de hoop dat we toch niet voor niets waren gekomen. Niets was minder waar, ze was niet op haar kantoor, niet in ons lokaal, of waar dan ook waar we gekeken hadden. Na ruim twintig minuten was ik het zat en besloot ik via het praktijkbureau (voor informatie over mijn jaarstage) naar huis te gaan. Zo deed ik het en ik zag dat het goed was.

Toch ging ik even naar de supermarkt, een man zoals ik moet toch wat te eten en te drinken hebben, dus ik besloot wat boodschappen te halen. Met als resultaat dat ik met een zware tas vol boodschappen (aardappelschijfjes, boontjes, filetlapjes, cola, paprikakruiden ed) weer buiten stond. Terwijl ik naar mijn fiets liep zag ik het gebeuren… Een moeder met twee kinderen gingen naar de supermarkt, er was een dochter, die aan de hand van moeder mee liep, maar ook een zoon die klauterde over de winkelwagentjes, die wachtte op een klant die hen zou meenemen. De jongen riep naar zijn moeder. Wacht op mij! Snel klauterde hij over de winkelwagentjes, langs de fietsen en rende achter zijn moeder aan de supermarkt in.

Ik zag het gebeuren en kreeg een flashback van hoe mijn zusje en ik als kinderen ook graag met onze ouders op donderdag ochtend mee gingen naar de supermarkt. Wat een plezier, de Aldi waar we altijd boodschappen deden was in Vries, toen was er nog geen Aldi met voldoende parkeerplaatsen in Assen. De Volvo die ons vervoerde had als stationwagen alias de Tank wel voldoende ruimte nodig.

De Aldi was voor ons altijd een verplicht nummertje, want het liefste gingen we direct naar de Boer (toen nog met boom als logo), in het winkelcentrum van Marsdijk stond namelijk in de grote hal, waar de Bruna, de Boer, bakker, slager en dierenwinkel aan grensde een vier grote snoepautomaten. Wat een snoepwinkel en trekpleister was dat voor ons. Op de knieën zaten Margreet (zusje) en ik te kijken waar we ons gekregen kleingeld in gooide.  Vaak was het zo dat onze ouders ons moesten pushen om te kiezen, we konden domweg niet kiezen. We gooiden dan een kwartje in de automaat, draaiden aan de knop en daar viel ons snoepgoed. We waren verknocht aan de automaat!

Daar hadden we wel twee supermarkten voor over om mee te gaan. Als we echt geluk hadden mochten wij snoep uitkiezen in de supermarkt en kregen we de lekkerste koeken mee voor zondag bij de koffie.

Eigenlijk zou ik nu hard met school bezig moeten zijn. Maar zoals wel vaker heb ik last van SOG. Mijn kamer is dit keer niet netjes geworden door mijn allergie maar door SOG factoren. Studieontwijkend gedrag heerst. Omdat op dit moment Eline en Angela aan het koken zijn voor Henk en mij, goed gedaan Henk! Kan ik ook niet zorgen voor het eten.

Daarom ga besloot ik deze blog te schrijven. Meerdere redenen. Er is weer voldoende gebeurd, ik raak gewend aan het scherm van word, ik zet mijn hersenen aan het werk en hoop op inspiratie die overslaat naar inspiratie om toch verder te gaan aan het tussenevaluatieverslag dat ik moet schrijven voor morgen. Het is inmiddels tweeduizendtien, gevierd is het feest van Kerst en oud en nieuw. Ik geloof dat bij sommigen de eerste goede voornemens over de muur zijn gegooid. Mijn ouders hebben niet gereageerd op mijn oproep om te stoppen met roken maar hebben ook voorgenomen iets goeds te doen. Ze willen kijken of ze kunnen minderen, minderen met eten, drinken en misschien zelfs roken. Ik ben nu al trots op ze!

De avond voor de laatste dag van het jaar ik met Joanke naar de bioscoop. (even terug in de tijd)

Rond de kerst kreeg ik een reactie van haar of volgende week ergens tijd had voor kopje thee (of warme choco?!). Terwijl ik, tijdens de eerste kerstdag, bij Bennie en Hennie met Bennie aan het wijntjes drinken was bedacht ik me ineens dat ik nog een bioscoopbon had gekregen. Dat koppelde ik zonder al te veel moeite aan de uitnodiging van Joanke en voor dat ik het wist had ik haar iets met de woorden: “…impulsief idee, zonder bijbedoelingen,…”.

Ik wilde de film komt een vrouw bij de dokter wel zien (en wat een indrukwekkende film is dat zeg, pff. We hadden na het zien tien minuten nodig om te relativeren) en Joanke wilde wel mee. Later werd dit een avondvullend programma met Eten, drinken, film en een bezoek aan haar sociëteit. Ze is namelijk lid van Ad Tempus Vitea, studentenvereniging in Groningen en ze nodigde mij uit op de soosavond omdat die er was en op loop afstand was. Dat wilde ik wel, daar stond ik een nieuwe omgeving, als zogenaamde date van, alle ogen op mij gericht. Niet voorzichtig, niet zodat ik het niet door had. Nee, opzichtig keek iedereen mij van voor, achter, zij, onder en boven. Als ik langsliep leken de hoofden simultaan mee te draaien. Dit is dus hoe een studentenvereniging hoort te zijn. Erg uitnodigend voor iemand die er voor het eerst is. Mijn complimenten voor de club!

Volgende dag was het 31 december. Voorbereidingen voor het feest waren deels getroffen, boodschappen waren in huis, grof vuil was weggegooid, de laatste handelingen moesten nog gedaan worden. Een broodje ei ontbijten, huis versieren, gehaktballetjes maken met Hendrik en de top 2000 telkens iets harder aan. Althans tot de onderbuurman aanbelde. Hij hoorde zijn tv niet. Spijtig genoeg voor ons was dat net te vroeg. Dat beloofde nog wat voor de avond en nacht. Ik zou ook nog een spel maken, een soort ik houd van Holland maar dan met vragen over Groningen, algemene kennis en de vriendengroep. Gemakkelijk bleek het niet te zijn, vragen bedenken over je vrienden. Ik wist soms teveel waardoor ik niet kon kiezen en ik wist soms te weinig dat ik het niet meer wist. Ik schakelde het publiek in en het lukte.  De quiz was af, de kerkdienst was het fietsen niet helemaal waard. Maar we waren klaar om het feest te beginnen. Drankjes kwamen van het balkon naar binnen, bier was niet meer aan te slepen. En voordat we het doorhadden was het kwart voor twaalf. Nog een kwartier en we zouden een nieuw decennium starten. Tot emoties kwam het lang niet bij iedereen. Enkelen lieten tranen lopen. Bij mij bleef een euforisch gevoel van samenhorigheid en broederschap in de vriendenkring de boventoon voeren. Wat is het toch fantastisch om zo het nieuwe jaar in te gaan. Aftellen deden we eerst een minuut te vroeg. Een laatste test. Een minuut later bleek het toch een stuk beter te gaan. Het was goed geweest dat we oefenden. Dan is het twaalf uur, dan is het tijd om elkaar gelukkig Nieuwjaar te wensen. Jammer was daarbij wel dat ik keer op keer hoorde dat ik stiekelde. Dat heb je met een baard natuurlijk. Vervolgens gingen we naar buiten. Dat was toch mooi! Ik woon op acht hoog, heb daarom uitzicht over Groningen. Dat kwam goed uit in verband met het weer en het vuurwerk! Overal waar we keken schoot het vuurwerk de lucht in. Er is geen professionele vuurwerkshow in Nederland die daar tegenop kan! Toen de familie gebeld was, de champagne op ging, gingen wij weer naar binnen. Het spel volgde net als de sapjes en ik lag op bed. Het was een fantastische avond en nacht. Een stuk minder druk dan vorig jaar, maar minstens net zo gezellig. We waren als groep, dichter bij elkaar gekomen. Wat mooi zeg.

Toen was het ineens 2010, Nieuw decennium, nieuw jaar, nieuwe kansen. 2010 begon voor mij met twee dagen werken. Na uitslapen mocht ik verder uitbraken op mijn werk. Daarna ging ik naar me ouders, ik werd opgehaald door Patrick en Margreet, we gingen naar me ouders waar we elk jaar een Nieuwjaarsborrel doen. De familie was er allemaal allang en gingen meestal rond zeven uur weg. Maar omdat ik om zeven uur vrij was heb ik gevraagd of ze bleven. Dat deden ze in grote getallen. Dat was enorm gezellig en heel fijn dat iedereen er was. Bennie begon nog even over mijn poll op de website. (nog even invullen he) Of mijn volgende poll werd, met baard of zonder. Bennie, dat zal ik dan maar doen volgende week. Na een nacht op een lek luchtbed, bedankt daarvoor ouders;),  ging ik weer werken. Een slecht begin van het nieuwe jaar. Maar wel lekker centen verdient!

Ik ben met een goed gevoel 2010 in gegaan. Ik ben voornemens dit goede gevoel vast te houden en door te gaan tot 2011.

Het is niet vaak dat ik schrijf, dat weet ik best. Dagboek, het is niet dat ik je wil verwaarlozen, maar soms heb ik gewoon teveel dingen aan mijn hoofd waardoor ik eigenlijk vergeet je te pakken, vergeet te schrijven. Nu heb ik tijd gevonden om toch even een berichtje achter te laten. Want weet je wat het is. Het gaat allemaal eigenlijk best goed.

Vaak is het zo dat ik alleen schrijf wanneer het niet goed gaat. Je staat wel niet in het zicht maar als ik niet zo lekker in mijn vel zit weet ik je heel makkelijk te vinden. Tranen met tuiten kan ik wel huilen op dat moment. Maar dagboek, vanaf nu wil ik proberen om ook te vertellen dat het goed gaat. Dagboek als ik oude verhalen lees dan kan ik wel depressief worden. Dat kan ook anders.

Het gaat goed met mij, op school vind ik het gezellig en leuk. Nou ja, behalve dan het onderzoek, dat gaat stroef. Mijn klas is leuk. Ik heb het vorige blok in een keer bijna alle punten gehaald, nu gaat het ook weer voorspoedig. Ik heb zelfs geen hekel meer in het oefenen van gesprekken. Vandaag had ik een agressieve cliënt tegenover mij zitten. Dat was erg leerzaam en goed om te merken hoe je in dat soort momenten handelt.

Op me werk gaat het ook goed. elke week werk ik nu minimaal twaalf uur. Dat is ook lekker voor mijn portefeuille, met mijn portefeuille gaat het nu iets minder. Mijn laatste centen zitten erin. Het studentenleven viert hoogtij. Gelukkig krijg ik komende week weer loon en kan ik weer kopen, kopen en kopen. Het werk is leuk. De zomer komt er aan en ik mag daarom Beachmasters voorboekers bellen of ik hun vakantie rond kan maken. Dat vind ik leuke gesprekken, dagboek! Ik vind ook dat ik dat goed kan. Mijn taalgebruik veranderd in stoere jongerentaal met hedendaagse stopwoordjes. Een vet zwembad, de zee het op een klein stukje lopen. En bij sommige jongens, heb ik het zelfs over de chicks die er ook zeker zullen zijn.

Persoonlijk gaat het ook goed. Het niet hebben van een vriendinnetje gaat me nu al een jaar goed af. Zoveel behoefte voor een vriendinnetje is er ook niet anders zocht ik, denk ik, wel. Maar als je zoekt hoorde ik dan kom je ze toch niet tegen en als je ze niet zoekt komen ze plotseling op je pad. Ik hoop dat ik dan niet schrik en verstijf. Zou wat zijn, komt het meisje uit mijn dromen ineens, in het donker, op mijn pad. Schrik ik me helemaal kapot omdat ik het niet verwachte. Tja dan maak ik natuurlijk geen goede eerste indruk dagboek.

In de klas heb ik ook wel veel vrouwen zitten. Niet dat ik daar mee om ga zoals ik ook met mijn vriendin zou omgaan maar het blijven wel vrouwen. Als ik dan na een dag school thuis kom heb ik soms mijn portie vrouw al gehad. Het is dan wel lekker om even mannen om je heen te hebben. Natuurlijk zal dat anders zijn als het meisje van mijn dromen mij laat schrikken. Dan zou ik als ik thuis kom wel een wachtende vrouw willen. Dagboek, Dommel denkt dat ik bindingsangst heb ontwikkeld. Althans een vriendin van hem, zei dat hij dat had en omdat hij het ook heeft, denkt hij, dat ik het ook heb. Misschien vind ik het wel een gezellige gedachte.

Dagboek, met de familie gaat het ook goed. Ik zag ze gisteren nog even toen mijn zwager Patrick zijn verjaardag van vandaag vierde. Ze zagen er goed uit. Iedereen heeft wel zijn nukken en moeite, maar ik zag dat ze er goed uit zagen. Ze handelen de moeiten. Wat ik wel merk dagboek, is dat mijn vader nogal veranderd is in de loop der jaren. Positieve verandering moet ik het wel noemen. Vroeger moest mijn moeder een ficus benjamin optuigen als kerstboom omdat mijn vader niet een kerstboom wilde. Dat paste niet in het christelijke huishouden. Nu koopt mijn vader elk jaar nieuwe lampjes en andere versieringen voor kerst. Telkens meer en telkens groter. Als de conjunctuur zo door gaat, ben ik bang, dat ik over een paar jaar, als ik thuis kom ben hen, een complete kerststal bij mijn ouders zie in de achter tuin.

Vriendengroepen schijnen gemiddeld met zo’n zeven jaar te veranderen. Zoals je eens in de zoveel jaar een nieuwe huid krijgt, krijg je ook nieuwe vrienden. Nu is het zo dat ik in mijn vriendengroep ongeveer zes jaar zit. Maar nu hebben we het allemaal zo druk dat we elkaar haast niet zien en spreken. Dat vind ik wel jammer. Gelukkig ga ik vanavond Henk weer zien. Hij heeft het erg druk, ik gelukkig iets minder, maar vanavond gaan we daten en brainstormen over hoe oudejaarsavond in te vullen.Ik heb er zin in. Ik vind het te vroeg om nu al te wisselen van vriendengroep. Deze groep is veel te leuk. Dus dagboek ik wil in de nabije toekomst vaker met ze afspreken. Dat gaat mij lukken en ik zal onze vriendschapsband weer opbouwen. Over mijn vrienden in Assen heb ik niet te klagen. Het was afgelopen weekend weer gezellig, vrijdagavond aan de keukentafel zaten we weer heerlijk te genieten van de hapjes uit de frituurpan. Dat het dan weer kwart over twee moet worden is soms wel eens jammer. De keukentafel is nog iets waarover ik een keer wat meer wil vertellen dagboek.

Maar nu moet ik gaan, Johan komt straks om koffie te drinken en ik wil nog even gauw mijn was ophangen en gaan stofzuigen.

Lief dagboek, tot snel.
Liefs, mij