Inmiddels ben ik met mijn laptop van mijn bank, ja je leest het goed, ik ben uit mijn relaxhouding met mijn laptop op schoot, verhuist. Momenteel staat mijn laptop op mijn bureau en ik heb plaatsgenomen op de bureaustoel. Redenen hiervoor zijn (het zijn er meer dan twee) een nieuwe blog schrijven, een stageplaats vinden, mijn plannen om een nieuw leven in mijn portfoliosite te blazen te realiseren en mijn laptop op te laden. Want ik ga dadelijk ook koken. Ik ga Fijne Mie, of voor de nuchtere onder jullie, Bami.

Vanmorgen vroeg (8.30) kwam ik op school; ik had college van SLB. Mijn docent, die ik in tegenstelling tot anderen docenten, wel mag, vertelde in dit college dat dit het vierde blok is van dit jaar. Het laatste blok van dit jaar. Ondertussen dacht ik verder, het laatste blok van dit jaar, betekende binnen afzienbare tijd, zomervakantie, werken en een beetje vakantie. Ik dacht verder. Want de vakantie was ik wel gewend. De afgelopen twee college dagen voelen ook voor mij als vakantie. De eerste week van elk blok hoef ik nooit iets van mijzelf te doen. Dit blok niet anders. Nee, waar ik vanmorgen aan dacht was het komende jaar. Ik, dacht verder dan de dag van morgen. September, stage, niet zomaar een stage, nee, de Hanze hogeschool zou de Hanze hogeschool niet zijn als ik maar liefst tien maanden op stage mocht. Met de boodschap: “Het is leerzaam, succes.”

Daar zat ik dan, omringt door vrouwen, in gedachte. Stage? Ben ik er klaar voor? Überhaupt. Voordat ik verder kon denken ging mijn docent inmiddels bijna klaar met zijn verhaal en gaf me exact antwoord op de vraag die ik in me hoofd had. Ben ik er klaar voor? Iedereen die de afgelopen jaren op stage gingen hadden dezelfde angst als mijn klasgenoten en ik. Ben ik klaar voor het grote werk? Misschien, misschien niet. Maar daarom ga ik tien maanden op stage. Ik heb zat tijd om te rijpen en zo goed opgeleid te worden in het werkveld. Zodat ik na mijn stage kan zeggen dat ik een hoop nieuwe ervaringen heb ervaren, vaak ergens tegen aan ben gelopen, veel gevraagd ook onnozele dingen. Maar wel een voldoende heb gehaald.

Twijfel is even weg. Deze week hard op zoek naar een ander stageplaats van bij de van Mesdag hadden ze helaas geen ruimte voor stagiaires dit jaar. Nu hard zoeken wat nog meer leuk is.

Ik vind het gek, ik herinner me dat ik ons huis klaar maakte om het nieuwe jaar in te gaan. We hadden vrienden en vriendinnen uitgenodigd en we zouden samen het jaar 2010 in gaan. Ik herinner me het alsof het de dag van gisteren was. Even brak alsof het de dag van gisteren was lig ik nu in me bed. Ik heb vandaag gewerkt net als op een januari, dus net alsof het de dag van gisteren was. Op dit moment is het de nacht van een op twee februari. Een maand verder alweer. Waar, 2010 dertig dagen geleden nog vreemd in de mond klonk is het nu niet meer dan normaal. Het went zo snel.

In deze nacht lig ik in me bed met mijn laptop op schoot. Dit doe ik anders nooit, ik vind namelijk dat je in bed hoort te slapen, slapen doe je zonder laptop of voor de apple freaks met een Macbook. Vandaag maak ik een uitzondering, ik weet nog niet exact waarom, ik heb meerdere theorieën die ik er aan vast kan hangen. Maar wanneer ik de verschillende theorieën uitleggen zou, dan zouden we op een gegeven moment allemaal de kwijt weg zijn (lees: weg kwijt zijn). Man of vrouw, wel of niet kunnen kaartlezend. Ken je dat gevoel dat je in de achtbaan zit? Dat je binnen korte tijd weer stil staat. Dan besef je niet echt wat exact de route is geweest, zo snel ging het. Zo ervaar ik dat nu ook.

De dagen schieten voorbij, school, werk, vrienden, stage, voetbal, familie. Veel invloeden die dagen snel voorbij laten schieten. Allemaal mooie dingen zijn het, ik vind het ook prettig, maar momenteel sluit ik mijn ogen van al die punten, althans op een punt na, want school is op dit moment hoogste prioriteit. Aanstaande donderdag heb ik een gigantisch belangrijk tentamen. De druk die daar bij hoort voel ik momenteel zwaar op mijn schouders drukken. Wanneer ik dit tentamen niet haal heb ik over tien weken een zogenoemde bezemtentamen. Wanneer ik van het ergste uitga zou dat betekenen dat ik over praktisch tien week klaar zou kunnen zijn met mijn opleiding, niet met een bachelor maar met een dikke schuld. Aan de andere kant heb ik alles nog zelf in de hand, ik ga daarom mij afsluiten. Vanaf morgen twee dagen geen MSN, alleen maar samenvattingen en hopen dat ik kan leren. Want dat is nou net dat ene waar ik niet goed in ben. Laat nu de stof ook niet goed zijn. Dus mijn vraag aan jou is: Zou je alvast beginnen met duimen? Wellicht dat het helpt.

Van deze druk had ik afgelopen donderdag nog geen last! Wat was dat een feest zeg Huisgenoot Henk, besloot dat het goed zou zijn voor mij om mee te gaan naar een feestje, niet zomaar een feestje, nee, een feestje in verband met de uitwisselingsweken. Daar stond ik tussen allerlei international studenten. Ze zijn twee week in Nederland. We hadden de kans om hen Groningen te laten zien. And we did, ooh yeah we did. Dansend stonden we daar met dames en een heer. Hij was een fantastische schot, hij dronk ook als een schot. Wij ook zei hij. Deense, Noorse, Litouwse, Ik kan zo gek niet bedenken of ze waren er. Mooi waren ze ook, eerlijk is eerlijk, ik voelde me best trots en stoer toen ik alle mannen zag kijken. Daar stond ik als Groninger tussen het internationale gezelschap. Trots als een pauw. De volgende ochtend bleek ik, voordat ik mijn wekker überhaupt kon zetten, in slaap gevallen te zijn. Gelukkig werd ik wakker van de oudjes op de galerij en was ik maar een half uur te laat op mijn werk. Ik haalde maar net 9.30. Maar het was het waard!

Als jullie een beetje aan mij denken, dan ga ik mijn uiterste best doen om de 5,1 en 5,3 als uitslag van de mijn vorige pogingen om te zetten in een 5,5 of hoger?

“Zonder geluk vaart niemand” is een bekend spreekwoord die tot de verbeelding spreekt. Je kunt het je goed visualiseren, je kunt er een goed beeld bij maken. Een goed gezegde dat daar, wat mij betreft, goed bijpast is: “er zit/zat een engeltje op mijn/zijn/haar schouder”. Ik had er vandaag zeker op beide schouders één zitten. Wat gebeurde er?

De maandag begon vanmorgen net als veel andere maandagen. Ik moest naar mijn idee alweer te vroeg uit bed om mij te melden op school, eerst snoozen alvorens echt uit bed te gaan. Snel douchen omdat je te lang in bed ligt en gauw uit huis gaan om op tijd op school te komen. Allemaal het zelfde.

Echter het was anders, want vandaag een tentamen in plaats van een hoorcollege, een tentamen die 35 minuten later begon dan normaal, een tentamen waarbij geen officiële surveillanten waren, een tentamen waar alles aan mankeerde. Althans het tentamen was wel goed, maar alles eromheen niet. Dit was even wennen, want in plaats van rustig wakker worden bij de hoorcollege was het direct alert zijn tentamen maken. Ik heb het tentamen niet goed gemaakt. Mede door de omstandigheden maar vooral door het niet goed leren. Dus ik hoop dat we gecompenseerd worden. Geen idee hoe maar dit is iets waar we mee bezig zijn.

De dag verliep verder goed, net als alle andere maandagen. Maar toen ik op de fiets zat om weg te gaan met mijn klasgenoten, voldaan van een goede dag. Waarin ik geregeld heb dat ik in een andere groep kom voor Praktijkgericht onderzoek. Schoot alles om. Ik dacht, ik moet nog even langs de supermarkt omdat ik geen drinken meer heb. Op dat zelfde moment voelde ik aan mijn tas of ik alles wel bij me had. Daar gebeurde het.

Mijn hart pompte drie keer zo hard als daarvoor, mijn ogen spreiden zich wijd open, waar is mijn portemonnee? Broekzakken voelen, jaszakken, tas en alles nog drie keer na voelen. Hij is weg! KUT mijn portemonnee is weg. Snel mijn fiets weer geparkeerd. Wat moet ik doen?  Allerlei gedachten spoken door je hoofd, eerst klasgenoten die wachten bellen dat ze alvast kunnen gaan. Langs de Receptie, de winkel. “Nee, sorry niets gevonden”, En telkens de gedachte in je hoofd, hij is weg.  Waar ben je geweest, je denkt overal aan. Alles lijkt ineens zo relatief, plannen die je had voor de middag en avond vallen uit een. Stress, adrenaline spuit door je lichaam.

Ik moet me portemonnee vinden. Langs de kantine, “Hebben Julie een bruine portemonnee gevonden?” “Ja die ligt bij de kassa.” Vet blij liep ik triomfantelijk naar de kassa, maar stiekem dacht ik, hij ligt er niet, maar je hoopt het tegenovergestelde.  Ze laat de portemonnee zien en ik  realiseer me dat ik hem echt kwijt bent. “Lokalen waar je geweest bent. Daar moet je heen gaan”, iedereen negerend liep ik naar het laatste lokaal. Helemaal leeg, snel naar de plek waar ik zat, niets, erom heen… niets te zien wat er ook maar een beetje op lijkt. De moed zakte me in de schoenen, eerst de Rabobank maar bellen,  pas blokkeren. Pas geblokkeerd, wat nu? Het vorige lokaal. Helemaal vol, kloppen, deur open, verbaasde gezichten, hijgende rood aangelopen stelde ik de vraag met eigenlijk het antwoord al in je gedachte. “Nee, we hebben niets gezien maar we zullen rond kijken, succes”.

Ik ben hem echt kwijt.. Ik loop naar andere klasgenoten die nog wel les hebben. “Had je er nog veel geld in zitten?” “Ja 45 euro”, ik zag je er  nog mee lopen, ja ik ook. Ja toen je bij SLB het lokaal in liep na de korte pauze had je hem nog in je hand, daar moet hij dus zijn. Romy, Maudy, David, Gerrie en Sanne ze dachten allemaal mee. Later nog anderen. IK begin me te realiseren dat ik hem echt kwijt bent en dat ik kosten moet gaan maken. Mijn Macbook Pro plannen voor eind oktober konden door de toilet gespoeld worden omdat ik veel te veel geld zou kwijt zijn aan een nieuw ID, OV, studentenpas, Verzekeringspas, nieuwe pasfoto’s nieuwe portemonnee en de rest.

En ineens kreeg ik een klein beetje hoop. David herinnerde zich een portemonnee bij de computer in het SLB lokaal, “was het een bruine met een rood lipje?” “Ja dat is hem”. Dan moet hij daar nog bij de computer liggen. Vol stress, verdriet en adrenaline loop ik nog één keer naar het lokaal. Dit is mijn laatste kans dacht ik. Lokaal leeg, ik ren, spring en vlieg over de tafels maar er lag niets. Ik ging zelfs zover dat ik in de prullenbak ging zoeken. Hij is echt kwijt.

Tenslotte nog maar even naar mijn docent, Gert Hendriks. Vragen of hij de portemonnee heeft zien liggen toen hij de computer afsloot. Hij was degene die les zou geven aan mijn andere klasgenoten. Ik naar het lokaal. Alle hoop opgegeven, k’dacht alleen nog maar aan de kosten van een nieuwe ID kaart, OV kaart en andere kosten. Ik zei tegen mezelf, “dat zal je al met al 150 euro kosten”. Zonde, maar eigen schuld. Maar terwijl ik in de deuropening wacht, komt daar triomfantelijk met een brede lach op zijn gezicht mijn Held voor dat moment aan lopen. Een stapel papier in zijn linkerhand en mijn portemonnee in zijn rechterhand. Ik had hem terug! Ik riep hem toe: “HELD!”. Checkte nog gauw of alles erin zat, het geld, de pasjes alles was compleet. Er was een docent na ons in het lokaal geweest, zo vertelde Gert, die heeft hem gevonden en de portemonnee op mijn bureau gelegd, toen hoorde ik van Mark, ging Gert verder, dat je opzoek naar me was. Je moest wel in dit lokaal zijn, dacht ik. Dus hier heb je hem terug.

Ik heb echt twee engeltjes op mijn schouder. Want dit is niet de eerste keer dat ik mijn portemonnee verloren had. Ik ben ook wel eens gebeld door een jongeman dat hij mijn portemonnee had gevonden. Als dit mijn leven door gaat en ik op geluk blijf varen? Wat kan me dan nog gebeuren?.

Ik ben superblij!