Graag zou ik twee dingen met jullie willen delen deze middag. Het is niet vaak dat ik een boekje open doe over wat ik denk, vind of merk vanuit mij zelf. Af en toe schemert er iets van mijn ware aard door mijn verhalen heen. Kim merkte het al op in mijn blog over de val van het kabinet. Ze wist niet dat ik een christelijke achtergrond heb en dat ik tegen euthanasie en abortus ben. Nu doe ik het eens anders, ik wil wat vertellen over mijn dyslexie, maar eerst even een lekker luchtig verhaal over afgelopen zaterdag.

Afgelopen zaterdag werd in het sportcentrum van Leek (een dorp nabij Groningen), een voetbaltoernooi gehouden. Het voetbaltoernooi werd georganiseerd door Johan, Albert en mij. Althans ik zit in de organisatie maar doe alleen de technische kant van het toernooi. Ik zorg dat de website (www.leeksterzvt.nl) blijf lopen, ik pas deze jaarlijks aan. Zorg dat de team zich online kunnen inschrijven en dergelijke. Kortom ik zat in de organisatie en dat brengt leuke privileges met zich mee. Ik was daarom, maar vooral om de gezelligheid naar Leek afgereisd. Wat voor mij betekende dat ik opgehaald werd van mijn huis. De enige moeite die ik had was het inpakken, voor de rest ging het mij gemakkelijk af. Het toernooi was mooi, het was een weerzien met vrienden die ik eigenlijk te weinig zie. Vrienden die, hoe hard je het probeert tegen te houden, toch allemaal hun eigen nieuwe weg vinden. Vrienden waartegen je zegt: “We moeten gauw afspreken. Ik heb over drie week wel een gaatje vrij, en jij?”. Vrienden waar je tegelijkertijd elk moment op de stoep mag staan omdat je ze nodig hebt. Goede vrienden dus.

Het toernooi was naast een weerzien een groot succes, zonder veel problemen verliep het toernooi voorspoedig, de finale begon maar tien minuten later dan gepland. Als toernooicommissie en organisatie waren we erg tevreden. Vrienden van mij, het team dat alleen maar bestond uit vrienden van mij, verloren pas in de halve finale, toch wonen ze de wedstrijd om de derde en vierde plek. Na het toernooi was er voor iedereen bitterballen en een sapje op eigen kosten. De sapjes waren een van de privileges die ik had. Ik had acht munten gekregen die gauw omgerekend zorgden voor acht biertjes. Maar omdat ik graag deel zijn dit er minder geworden. Na dit toernooi werden we door onze Bob, Abel opgehaald en naar de shoarmatent gebracht. De Mazzel, zoals de shoarmatent heet, is al sinds jaar en dag voor mij als een mekka voor islamieten is. De Mazzel is een voor mij een soort bedevaartsoord. Het eten was lekker en ik at veel. Daarna gingen we nog een paar biertjes drinken waarna ik bij logeeradres Hooghuis de avond slapend afsloot.

Over het volgende had ik vandaag een gesprek met mijn SLB’er, zeg maar de meneer of mevrouw die normaalgesproken net doet of hij of zij interessant vind hoe het met jou studie voortgang gaat. Hier is het bij mij anders. De man die mijn SLB’er is, daarvan heb ik het gevoel dat hij daadwerkelijk iets wil mee geven aan mij. Dat hij goed luistert naar mijn problemen en meedenkt. Ik ben dyslectisch, dat is leuk aan de ene kant omdat ik nu op een gemakkelijke manier zelfspot kan drijven door shirts te maken met de tekst, “dyslexie is coel en seksie” of eerder “fcuk lysdectie ik dis lectie. Leuk aspect, doe ik graag. Voor de mensen die niet merken aan mijn manier van schrijven dat ik dyslectisch ben, lees dan mijn eerste blogs terug, dan zie je het zeer zeker wel of laat jezelf testen.

Aan de andere kant begint mijn dyslexie mij behoorlijk te frustreren, ik zal uitleggen waarom: Ik heb moeite met leren, tentamens, ik heb ze de afgelopen twee jaar op verschillende manieren geprobeerd te leren, uit het boek, van een samenvatting, zelf een samenvatting schrijven, niet leren en maanden van te voren beginnen met leren. Resultaat is bijna altijd een hertentamen en dan soms nog een hertentamen van het hertentamen en het resulteert eigenlijk altijd in een 5,7 of 5,9. Hoger dan een 6,5 zul je mij op een schriftelijk tentamen niet zien scoren. Mondelinge tentamens of verslagen, daar scoor ik ook zevens en achten op. Maar blijkbaar lukt het me niet om een tentamen goed te maken.

Mijn P tentamen was een tentamen voor zes punten. Best veel punten zou je zeggen, maar ik had goed geleerd en was er van overtuigd na het maken van het tentamen dat ik een zeven zou hebben. Normaal zeg ik altijd een vijf want ik weet dat ik niet een held ben in tentamens. Maar dit keer dus een zeven, zo’n goed gevoel had ik er over. Niets was minder waar, want ik had een 5,7. Ik baalde niet, want ik had me felbegeerde P. Toch ben ik vandaag naar mijn SLB’er gegaan om mijn frustraties uit te spreken. Hij rade mij aan professioneel hulp te zoeken. Mensen die mij kunnen helpen om een juiste manier van leren te gebruiken. Dit doen ze door testen af te nemen waardoor ze exact kunnen zien waar en wat mijn beperkingen zijn. Ik zou zelfs mogelijkerwijs een psychologische test bij het GGZ moeten doen om zo een vergoeding van de verzekering te kunnen krijgen. Ik ben inmiddels aan het onderzoek en onderzoeksinstituten aan het mailen voor informatie. Word vervolgt dus.

Weet jij misschien een instelling of heb je tips voor mensen met Dyslexie als ik?

Al een aantal dagen probeer ik een stukje tekst op het net te toveren. Elke keer echter dat ik het probeerde ging het mis. Ik moest weg, kreeg telefoon of er kwam iets anders tussen. Eergisteren had ik best een mooi stukje ingesteld. Maar toen dacht het programma Pages; doe het zelf maar. Ik was alles kwijt en ik kon wel weer opnieuw beginnen. Twee dezelfde stukjes tekst schrijven is niets aan en daarom besloot ik het niet te doen.

Vanmorgen probeerde ik het weer, ik had college systeemhulpverlening. Dat is hulpverlening voor gezinnen of echtparen. Maar de nogal moederlijke docente gaf in de les direct aan een aantal regels in te willen voeren. De laptops mochten alleen open tijdens het begin van de college. De studiehandleidingen moeten op papier mee gebracht worden. Het huiswerk moet op papier ingeleverd te worden. Als een iemand praat dan moet de rest stil zijn. Toen gebeurde er iets in mij wat ik het beste kan omschrijven als een deur die gesloten werd. De spreekwoordelijke deur in mij, die tot dat moment altijd open had gestaan, ging dicht. Alles in mij schreeuwde dat de deur dicht moest. Ik vind het verschrikkelijk als een docente zich moederlijk gedraagt naar de leerlingen toe. Ik moet maar zien hoe dat in de toekomst zich gaat vormen. Ik zal me zo veel mogelijk proberen aan te passen. Ik dwaal af, terug naar het onderwerp. Voordat ik überhaupt iets op papier had staan kon ik me laptop dus dichtdoen.

Vanmiddag kwam k vroeg aan op mijn werk, ik dacht: gauw nog even iets schrijven. Maar voordat ik überhaupt een alinea kon schrijven kwam mijn leidinggevende met het gegeven dat ik mijn beschikbaarheid nog niet had doorgegeven voor Maart en April. Kortom ik kon het blogschrijven wel weer vergeten.

Daarnaast ben ik nog druk met PVT. Dat is zo goed als afgerond, er rest mij alleen nog een aantal ideeën voor de lay-out van het blad te implementeren, nicknames voor nieuwe schrijvers bedenken (vijf stuks), en proefdrukken.

Maar dan nu heb ik de tijd om te schrijven, want misschien ben ik wel een van de weinig mannen, want tegelijk met dat ik voetbal kijk, schrijf ik deze teksten. Maar dan heb je de tijd, maar dan weet ik even niet wat ik moet schrijven, want eerlijk is eerlijk. In mijn hoofd ben ik alleen maar bezig met teksten voor het NetNieuws, teksten die gerelateerd zijn aan het volleybal, aan het onbeschrijfelijke gevoel, het gevoel van samenhorigheid. Ik ben 24, maar nog altijd een klein kind als het gaat om het PVT. Vier dagen zal ik in een team NetNieuwsen bouwen. Het is iets wat je echt moet mee maken.

Enfin er zijn meer dingen in het leven. Mijn stage bijvoorbeeld, ik wil er toch nog een poging wagen om er iets over te schrijven. Voor mijn stage ben ik vrijwilliger bij de Vijverstee in Assen. Ik werk met verstandelijke gehandicapten ouderen, nou zeg maar bejaarden. Die ook last hebben van ouderdom zoals veel meer ouderen dat hebben. Dementie, uitvallen van lichaamsfuncties en zorgvragend. Het verschilt per bewoner natuurlijk, maar er zitten een aantal gevallen bij . De Vijverstee is een woonvoorziening waarin zestien appartementen zijn. Deze zijn allemaal bewoont.

In het verleden hebben we al eens cake gebakken, gebingo’d, gerummikubt, gewinkeld, naar de apotheek gegaan en lampionnetjes gemaakt. Best wel basale dingen die voor mij niet moeilijk, maar vanzelfsprekend gaan en zijn. Waar ik enorm van geniet en van leer is het is het plezier in alles wat men doet. Alle kleine dingen zijn mooi en word volledig beleefd. Hoeveel plezier een bewoner kan hebben aan een compliment die je geeft over dat ze goed roert in het beslag van de cake. Daar kunnen wij als mensen en kan ik als mens van leren. Van nature wil ik groter, meer, beter en ik heb telkens weer iets te wensen. Wanneer ik zie dat het ook anders kan, zoals het kan als deze bewoners laten zien, dan wordt ik met beide benen op de grond gezet en even weer wakker geschud. Dat geeft me veel voldoening. Ik leer daar van om ook te genieten van de kleine dingen van het leven. Ik ga dit jaar hopelijk nog wekelijks werken met deze mensen, want het geeft me energie. Morgen ga ik in elk geval weer heen. Een bewoonster is jarig, dus ik denk dat we dit keer gaan feestmutsen maken.

Zo zie je maar, de aanhouder wint.

Het is niet vaak dat ik schrijf, dat weet ik best. Dagboek, het is niet dat ik je wil verwaarlozen, maar soms heb ik gewoon teveel dingen aan mijn hoofd waardoor ik eigenlijk vergeet je te pakken, vergeet te schrijven. Nu heb ik tijd gevonden om toch even een berichtje achter te laten. Want weet je wat het is. Het gaat allemaal eigenlijk best goed.

Vaak is het zo dat ik alleen schrijf wanneer het niet goed gaat. Je staat wel niet in het zicht maar als ik niet zo lekker in mijn vel zit weet ik je heel makkelijk te vinden. Tranen met tuiten kan ik wel huilen op dat moment. Maar dagboek, vanaf nu wil ik proberen om ook te vertellen dat het goed gaat. Dagboek als ik oude verhalen lees dan kan ik wel depressief worden. Dat kan ook anders.

Het gaat goed met mij, op school vind ik het gezellig en leuk. Nou ja, behalve dan het onderzoek, dat gaat stroef. Mijn klas is leuk. Ik heb het vorige blok in een keer bijna alle punten gehaald, nu gaat het ook weer voorspoedig. Ik heb zelfs geen hekel meer in het oefenen van gesprekken. Vandaag had ik een agressieve cliënt tegenover mij zitten. Dat was erg leerzaam en goed om te merken hoe je in dat soort momenten handelt.

Op me werk gaat het ook goed. elke week werk ik nu minimaal twaalf uur. Dat is ook lekker voor mijn portefeuille, met mijn portefeuille gaat het nu iets minder. Mijn laatste centen zitten erin. Het studentenleven viert hoogtij. Gelukkig krijg ik komende week weer loon en kan ik weer kopen, kopen en kopen. Het werk is leuk. De zomer komt er aan en ik mag daarom Beachmasters voorboekers bellen of ik hun vakantie rond kan maken. Dat vind ik leuke gesprekken, dagboek! Ik vind ook dat ik dat goed kan. Mijn taalgebruik veranderd in stoere jongerentaal met hedendaagse stopwoordjes. Een vet zwembad, de zee het op een klein stukje lopen. En bij sommige jongens, heb ik het zelfs over de chicks die er ook zeker zullen zijn.

Persoonlijk gaat het ook goed. Het niet hebben van een vriendinnetje gaat me nu al een jaar goed af. Zoveel behoefte voor een vriendinnetje is er ook niet anders zocht ik, denk ik, wel. Maar als je zoekt hoorde ik dan kom je ze toch niet tegen en als je ze niet zoekt komen ze plotseling op je pad. Ik hoop dat ik dan niet schrik en verstijf. Zou wat zijn, komt het meisje uit mijn dromen ineens, in het donker, op mijn pad. Schrik ik me helemaal kapot omdat ik het niet verwachte. Tja dan maak ik natuurlijk geen goede eerste indruk dagboek.

In de klas heb ik ook wel veel vrouwen zitten. Niet dat ik daar mee om ga zoals ik ook met mijn vriendin zou omgaan maar het blijven wel vrouwen. Als ik dan na een dag school thuis kom heb ik soms mijn portie vrouw al gehad. Het is dan wel lekker om even mannen om je heen te hebben. Natuurlijk zal dat anders zijn als het meisje van mijn dromen mij laat schrikken. Dan zou ik als ik thuis kom wel een wachtende vrouw willen. Dagboek, Dommel denkt dat ik bindingsangst heb ontwikkeld. Althans een vriendin van hem, zei dat hij dat had en omdat hij het ook heeft, denkt hij, dat ik het ook heb. Misschien vind ik het wel een gezellige gedachte.

Dagboek, met de familie gaat het ook goed. Ik zag ze gisteren nog even toen mijn zwager Patrick zijn verjaardag van vandaag vierde. Ze zagen er goed uit. Iedereen heeft wel zijn nukken en moeite, maar ik zag dat ze er goed uit zagen. Ze handelen de moeiten. Wat ik wel merk dagboek, is dat mijn vader nogal veranderd is in de loop der jaren. Positieve verandering moet ik het wel noemen. Vroeger moest mijn moeder een ficus benjamin optuigen als kerstboom omdat mijn vader niet een kerstboom wilde. Dat paste niet in het christelijke huishouden. Nu koopt mijn vader elk jaar nieuwe lampjes en andere versieringen voor kerst. Telkens meer en telkens groter. Als de conjunctuur zo door gaat, ben ik bang, dat ik over een paar jaar, als ik thuis kom ben hen, een complete kerststal bij mijn ouders zie in de achter tuin.

Vriendengroepen schijnen gemiddeld met zo’n zeven jaar te veranderen. Zoals je eens in de zoveel jaar een nieuwe huid krijgt, krijg je ook nieuwe vrienden. Nu is het zo dat ik in mijn vriendengroep ongeveer zes jaar zit. Maar nu hebben we het allemaal zo druk dat we elkaar haast niet zien en spreken. Dat vind ik wel jammer. Gelukkig ga ik vanavond Henk weer zien. Hij heeft het erg druk, ik gelukkig iets minder, maar vanavond gaan we daten en brainstormen over hoe oudejaarsavond in te vullen.Ik heb er zin in. Ik vind het te vroeg om nu al te wisselen van vriendengroep. Deze groep is veel te leuk. Dus dagboek ik wil in de nabije toekomst vaker met ze afspreken. Dat gaat mij lukken en ik zal onze vriendschapsband weer opbouwen. Over mijn vrienden in Assen heb ik niet te klagen. Het was afgelopen weekend weer gezellig, vrijdagavond aan de keukentafel zaten we weer heerlijk te genieten van de hapjes uit de frituurpan. Dat het dan weer kwart over twee moet worden is soms wel eens jammer. De keukentafel is nog iets waarover ik een keer wat meer wil vertellen dagboek.

Maar nu moet ik gaan, Johan komt straks om koffie te drinken en ik wil nog even gauw mijn was ophangen en gaan stofzuigen.

Lief dagboek, tot snel.
Liefs, mij