Tot op heden heb ik nog geen negatief woord gehoord over mijn nieuwe webdesign, dank je wel. Mogelijk is het om nu verschillende redenen te zoeken waarom je nog geen iets negatief hebt gezegd, mogelijk is mijn design wel erg mooi gelukt, mogelijk heb je het nog niet gezien? Maar ik kies er voor om het niet te doen. Iets niet doen is trouwens iets waar ik erg goed in ben. Zonder mijzelf over het paard te willen tillen kan ik zeggen dat ik stiekem wel erg goed ben in iets niet doen.

Ik ben bijvoorbeeld heel goed in: Niet leren. En dat is niet alles.. Nee, ik ben ook goed in niet opruimen, niet stofzuigen, niet rennen, niet mij aan mijn planning houden, niet huiswerk maken, niet op een meisje afstappen.. Zo zie je maar weer, zo gemakkelijk leer jij iets over mij. Er zijn ook vlakken waarin ik goed ben in het wel doen. Op dat vlak ben ik goed in: Slapen, film kijken, voetbal kijken, niets zeggend praten, naar mensen kijken die werken, pannen van het bovenste kastje halen voor mijn kleine huisgenoot Tineke, geïnteresseerd zijn. Waar ik ook goed in ben is klagen. Ik lijk soms net een vrouw, vrouwen zeuren en klagen de hele dag (overdrijven is een vak; maar het is uit onderzoek gebleken dat vrouwen meer klagen en zeuren dan mannen). Iets wat vrouwen goed kunnen is trouwens praten over schoenen en kleren. Hele dagen, dagenlang tijdens college, tijdens vergaderingen, tijdens de pauze, ik denk zelfs tijdens het plassen. Dat doen vrouwen ook altijd samen. Een op de spreekwoordelijke uitkijk, de andere voor de behoefte. Dit oerinstinct mag wel eens evolueren.

Waar wil ik heen? Nu naar het volgende punt: Ik denk dat overal in Nederland er groepen zijn. Sommige groepen worden geschaald op klasse. Bijvoorbeeld voetbal: Wanneer je goed kunt voetballen zul je in het eerste team terecht komen. Wanneer je niet zo goed bent en de talenten niet hebt mee gekregen zul je in een lager elftal komen. Groepen kunnen ook willekeurig geformeerd worden. Op het HBO gebeurt dat. Een groep wannabe studenten meldt zich aan bij bijvoorbeeld Maatschappelijk Werk en Dienstverlening, worden uitgeloot, worden student en worden willekeurig in een groep geplaatst.

In groepen ontstaan subgroepen. Ik zal dit proces niet helemaal gaan uitleggen, maar het heeft te maken met kledingstijl, smaak, hobby’s en interesses. Man of vrouw, veel verschil zal hier niet in zitten.  Echter nu is het zo dat ik vandaag de dag student ben in een klas vol vrouwen. Dat maakt mij de leukste jongen in de klas (bij gebrek aan beter), maar het is ook zo dat ik een beetje tussen de groepen heen zwerf. In het tweede jaar hebben de mensen die er over gaan besloten dat we samen moesten gaan werken, meer samenwerken dan vorig jaar. Eigenlijk moeten we nu alleen maar samenwerken want een opdracht alleen doen is er dit blok niet bij. Voor twee vakken maakte de docent groepen, hier hadden we geen inspraak in. Maar voor twee andere vakken kunnen wij zelf groepen maken. Voor vrouwen die gehecht zijn aan hun groepje is dat erg lastig heb ik ondervonden. Vorig jaar liet ik de keuze vaak aan de groepen wie bij wie kwam. Om te zeggen dat er om mij gevochten werd, gaat me net te ver. Ik was in elk geval geen left-over.

Dit jaar wil ik het anders doen. Ik wil af van de groepen, mede omdat ik vorig jaar al de standaard groepjes zag samenwerken. Ik werkte ook met hen samen. Dat ging goed, het werkte prettig en we wisten wat we aan elkaar hadden. Maar samenwerken met anderen, nog onbekende eigenlijk, deden we niet. Voor één vak moesten we onze klas opdelen in twee groepen. De groepen waren al gauw duidelijk, wij bij elkaar en zij ook, Ik zwierf er lekker tussen. Ik ging overstag, kwam in groep A. Ik ging met een wrang gevoel naar huis en schreef al gauw een email:

“Ik heb vandaag een indeling gemaakt met de groepen voor PGO.
Maar ik zit er toch een beetje mee in mijn maag. Wat namelijk het geval is.
De standaard mensen zitten weer bij de zelfde mensen in de groepen.

Wat betekent dat groepjes als persoon 1, 2, 3, 4 weer bij elkaar willen.
En dat anderen hierbij toegevoegd worden.

Nu lijkt het mij eigenlijk beter en leerzamer is om ook met anderen te werken, mensen waarvan we nog niet weten wie wat doet en hoe goed hun inzet is.

Mijn voorstel is dan ook om te husselen met de groepen. Laten we kijken of we de nieuwe klasgenoten in te delen in de groepen.
Kortom: de deling zoals ik die vandaag gemaakt heb te laten vervallen en nieuwe groepen te maken.
Zo kunnen we ook beter de nieuwe mensen laten integreren in de groepen.

Want zoals A. het vandaag zei: Zo heb je een groep en een Restgroep.”

Wat denk je? Geen reactie natuurlijk (zoals ik al dacht), de dames vonden het wel prima. Ik liet het zitten, mailde die avond lichtelijk geïrriteerd dat ik het wel prima vond zo.

Vandaag poging twee, voor SLB moesten we een groep samenstellen. We zaten precies met zes personen nog in de lesruimte. Ik had de opdracht doorgelezen en wist dat we dat met zes personen maximaal mochten doen. Ik stelde voor, zullen we dit samen doen? Maar nee dat kon niet. Want één persoon van het “standaardgroepje” was er niet. Iets meer geïrriteerd deed ik mijn map dicht. Dit plus het oude incident deed mij zeggen. Prima zoekt het dan ook maar uit, ik liep weg. Even afkoelen.. De vraag die mij daarom bezig houdt is: Hoe moeilijk vinden jullie (vrouwen) het om afscheid te nemen van je standaardgroepje en op eigen initiatief zonder klagen of zeuren een andere groep te nemen dan normaal.

Daar is die dan eindelijk, maandenlang was ik al voornemens om een nieuwe design te maken. Iets voor in de winter. Nu het weer alleen maar meer zomers word heb ik me lay-out af. Het lukt allemaal ineens. Photoshop deed aardig en werkte mee en het coderen ging ook nog goed.

De oplettende kijker heeft gemerkt dat nog niet alles werkt!. Scherp van je, maar nu heb ik morgen ook nog wat te doen. De mobiel pagina werkt nog niet, en ik zal vast nog een aantal dingen vergeten zijn. Dus dat komt nog ik heb toch nog vakantie!

Het weekend is nu voorbij en dat is jammer. Maar ik heb me stierlijk vermaakt! Het was gezellig, de voetbalclub heeft ondanks gelijkspel toch een periode waardoor het eerste elftal mee kan strijden voor een plek in de eerste klasse. Ruben was vrijdag jarig, hij had daarom besloten om een feestje te geven wat natuurlijk een goed initiatief was. Het was helemaal gezellig! Rubens moeder is van Molukse afkomst en dat betekende genoeg te eten. Ze had 160 loempia’s gemaakt speciaal voor de verjaardag van Ruben. 160! Gewoon 160 stuks! en lekker! Deze foto is trouwens van ons cadeau. (klik op de foto voor een het goede formaat)