Dat ik er een vreemde levensstijl op na houd blijkt wel uit de tijd dat ik begin met het typen van deze blog. Het is nu 1.08 uur. Zes november is pas net begonnen en ik lig alweer niet voor een uur op bed. Zojuist heb ik na lang en vaak verliezen van Roomie Henk eindelijk weer eens vier uit vijf Pro Evolution Soccer spelletjes gewonnen. De afgelopen viertien dagen ben ik volgens mij maar vier keer voor een uur op bed gekomen. Van ritme is daarom ook zeker te spreken. Zo laat nog wil ik toch nog iets met jullie delen.

Zoals het spreekwoord zegt:… Liefde gaat door de maag. Deze gevleugelde uitspraak is sowieso van toepassing is op mij. Ik zeg niet direct dat ik verliefd ben op eten alhoewel ik sommige stukjes vlees wel meer adoreer dan anderen. Want laten we eerlijk zijn, een biefstukje of varkenshaas is toch lekkerder dan een saucijsje?.
Lekker eten kan ik bij mijn ouders, maar ik houd zelf ook van koken. Het eten koken is bij mij er met de spreekwoordelijke paplepel ingegoten. Van kleins af aan stond ik bij mijn moeder in de keuken. Ik vroeg of ik mee kon helpen met het eten klaarmaken. Eerst winpelde moeder mij nog af door te zeggen dat ik nog te klein was. Later ,toen ik de groeispurt gehad had, kon ze me niet meer afwimpelen omdat ik al bijna even groot was als haar. Ik keek, ik leerde. Hoe maakte ze toch die lekkere gehaktballen? Wat gaat er allemaal doorheen? Hoe ziet ze dat de aardappels gaar zijn? Wat is gaar eigenlijk? Nee, als het om eten ging was ik er bij. Zo kwam het op een gegeven moment zo ver dat ik moeder geen zin had in koken. Dan mocht ik mijn kookkunsten laten zien. Eerst met hulp, later zonder. De kookacedemie is er niets bij, ik zat op een priveschool.

Nu woon ik op mijzelf (stiekem met twee anderen). Ik kook nu bijna dagelijks en vind dit nog elke keer leuk om te doen. Soms bereid ik iets speciaals, gewoon omdat het kan! Ik probeer dan nieuwe dingen uit, het kost dan soms wel wat extra tijd en geld, maar je krijgt er ook wat voor terug. Voor andere mensen koken vind ik een uitdaging en zeer leuk. Zo komt het vaak voor dat, wanneer ik iemand heb uitgenodigd, hem of haar ook vaak voor het eten uitnodig. Want alleen eten is ook maar zo alleen. Mijn grote mond zorgde ervoor dat ik ook voor mijn klasgenotes mocht koken. Gelukkig vonden ze het lekker!

Het lekkere eten heeft ook een keerzijde. Want je zal het waarschijnlijk net als mij hebben. Wanneer iets lekker is eet je vaak net iets meer dan wanneer iets niet zo lekker is. Wanneer iets lekker is, althans dat heb ik vaak, eet ik meer dan nodig is voor mij. Lasagne bijvoorbeeld, ik zit vol, maar omdat het zo lekker is schep ik toch nog een beetje op. Gewoon omdat het kan (alweer)! Het causale verband hier is: Veel eten -> weegschaal heeft meer te voortduren.

Om mijn weegschaal te ontzien heb ik twee keuzes gemaakt. Ten eerste heb ik besloten minder vaak op de arme weegschaal te gaan staan. Dan heeft ze meer tijd om bij te komen van de extra druk die ze moet voortduren. Ten tweede heb ik besloten om het fitnessen weer op te pakken. Alie en Johan fitnessen beiden hier in Groningen bij Fit for Free. Voor tien euro per maand onbeperkt fitnessen als je maar voor vijf uur ‘s middags binnen bent. Roomie Henk heb ik ook bijna overtuigt om ook daar te gaan fitnessen. Dan kan ik gezellig met vrienden mijn conditie terug op peil brengen en mijn overtollige kilo’s die ik eigenlijk niet wil er af sporten. Voornaamste reden hiervoor is dat ik de lekker wil blijven eten maar wel fit wil zijn.

Was ik vanmiddag mijn grootste hobby tussen vijf en acht aan het uitoefenen (koken). Belt de onderbuurman ineens aan. Of de bas van de muziek iets zachter kon, hij kon zijn tv niet meer horen. Dat bracht toch even herinneringen op van de vorige bewoonster van zijn woning. Zij belde wel eens ‘s nachts om een uur aan als we allemaal al een uur in bed lagen te slapen. Ja, ik mag de beste man wel.

Vol verbazing ben je wanneer je iets niet verwacht maar toch gebeurd het. Verbaasd was ik toen ik op de camping was. Eerder schreef ik al over Linda of Mieke, Anne en Stef stuntpiloot. Ik vertelde dat er leden van het recreatieteam bang waren om genoemd te worden. Ik kreeg dreigementen als: ik verwijder je als hyvesvriendje als je me naam noemt. Dit heeft op camping Bergzicht, waar ik op dit moment ben, grote gevolgen. Wellicht heeft het te maken met de gemiddelde leeftijd van de jeugd op de camping. Op deze leeftijd 15-18 jaar is de hoeveelheid vriendjes op Hyves leidend in je populariteit. Hoe meer vriendjes op Hyves, hoe groter je populariteit op de camping.

Verbaasd ben ik op dit moment, waarom? Omdat ik van deze zelfde mensen een laptop en opdracht kreeg om een weblog te schrijven. Opdat ik schrijve moge. Tevens kreeg ik een onderwerp waar ik over “mocht” schrijven. Voor het volgende stuk neem ik daarom gedeeltelijk verantwoordelijkheid. Verdere verantwoordelijken zijn: Mieke, Nicoline, Jacqueline, Bianca en Cor.

Het begon zoals het in het verleden vaker begon. Ik herinner me dat ik jaren geleden een boek zag in de kantine. Het heet, “waarom mannen en vrouwen met hun lichaam zeggen wat ze eigenlijk niet willen vertellen”. Ik las eruit, raakte geïnteresseerd, kocht en las het boek twee keer. Ik leerde lichaamstaal te herkennen en deed er al vaak mijn voordeel mee. Deze week zat ik in de kantine en keek om me heen, ik observeerde en deed er me voordeel mee. Ik zag meisjes van 13 – 16 die gezellig praten met jongens van 18 – 22. Beide bestelde ze niets voor elkaar, ze deden een kaartspel. Ik keek naar hun lichaamstaal. Met eerdergenoemde noemden we wat we zagen, herkenden en we gaven onze mening, langdurend maar direct. We zagen veel maar veel deed het niet met mij.

Gertjan ga je ook mee? We gaan vanavond kijken in het bos. Impulsief als ik ben besloot mee te gaan. Wist ik veel waar in het bos ik moest zijn. Ver wandelen was het. Geen regge of bosmeer als eerdere jaren maar het bos. Bier, Rosé en mixdrank staat op de picknicktafel en verschillende mensen komen er. Meisjes en jongens in de leeftijd van vijftien tot zesentwintig jaar. Gezellig was het, laat werd het en ik eindigde na een lange dag op een matje van vier centimeter.

De dag erop hoorde ik ervan, er was iemand die goed was in het vertelen van grote verhalen. Deze verhalen zouden aan elkaar worden gerijgt met: “en”. Het maakte niet uit hoe ze eruit zag. Blond, bruin, zwart /of rood. De verhalen waren het zelfde. Hoofdonderwerp? Zijn liefdesleven. Je zult niet merken aan hem dat hij discrimineert. Jong of oud, wijs of dom. Hij deed het bij iedereen. Toen we er op gingen letten zagen we het overal. Wat wel opviel was dat het vaak de meisjes waren die ongeveer vijftien waren of eruit zagen als vijftien. Met deze gegevens had ik al gauw een liedje gevonden: Nick en Simon – Te jong. Een belangrijk gegeven was het refrein.

Jij leert net de liefde kennen
Ik had al vader kunnen zijn
Dit kan best mooi beginnen
Maar het eindigt toch in pijn
Jij bent 15 lentes jong
En ik de 20 al voorbij
Je bent te jong voor mij
Veel te jong voor mij

Geprobeerd hebben we het om het uit te leggen, we hebben gevraagd of het hard in de kantine gedraaid kon worden, we hebben er praktisch alles aan gedaan om het hem en vele anderen duidelijk te maken. We staken de strijd. Mijn weblog is de laatste strohalm die wij, die het zien, krampachtig vastklampen. Hopen dat dit werkt.

Inmiddels zijn er een aantal mensen slachtoffer geworden. Het mooiste stukje was toen we Nicoline en ik het liedje aan hem lieten horen. Hij zij dat hij het wel begreep. Wij hadden goede hoop. Toen hij het gehoord had en zijn oordeel had geveld liep hij terug naar het meisje van 15 a 16. Ok, ze zat in bikini. Maar ik zag aan haar lichaamstaal dat ze het niet zo interessant vond. Dat gebeurde hem vaker want ‘s avonds wanneer we naar het bos gaan observeer ik. Vel ik oordeel en vertel ik onontbonden mijn mening over alles en iedereen. Ik discrimineer niet want ik doe het bij iedereen. Wijs of dom, jong of oud.

Op een gegeven moment komt er een meisje naar mij toe. Ik vroeg, ging het over zijn liefdesleven?. Met wanhoop in haar ogen zei ze. Jaaah! Waarom heb je me niet gered? Ook anderen hebben zich beproefd met zijn liefdesleven. Ik hoor vaak de verhalen achteraf, waar het exact over gaat weet ik niet. Maar heel leuk word het niet gevonden. Grappig is het wel, we hebben er lol om. We kunnen er elke keer over praten en we geven elkaar seintjes wanneer hij bezig is. Sms’jes krijg ik als, “Hij heeft geen succes bij de vrouwen dus hij probeert het bij de mannen”.

Dus mijn advies is tweedelig. Doe het niet! Maar ga vol overgave door. Want het werkt niet en het is zo grappig.

Het leven gaat verder (gek he) en zonder dat je het door hebt schieten de weken voorbij. Het duurt niet lang meer en het eerste jaar van mijn studie is voorbij. Het propedeuse jaar is dan klaar en de P is nog niet binnen. Maar omdat dit niet de insteek was vind ik dat ik alsnog een goed jaar heb afgesloten. Ik heb een goede opleidingskeuze gemaakt en ben benieuwd wat het tweede jaar Maatschappelijk werk en dienstverlening gaat brengen.

En ook deze week is door de helft (gisteren al eigenlijk). Ik heb het gevoel dat ik te weinig doe voor mijn studie, morgen een half uur vergadering en daarna nog een keer vergaderen. Ik heb online een enquête voor mijn project over jeugdcriminaliteit. Vul deze aub in als je regelmatig in Groningen bent (geweest), er woont of studeert, naar school gaat of enigszins het idee hebt dat je hem kunt invullen. Help me:)

Tot zover school.

Wat had ik een fantastisch weekend hé (Heb je het gelezen?). Linda teruggepakt met water, met Jellien & Patrick met hun kinderen en mijn ouders gezellige dagen gehad op de camping. In een gat vallen wil je na zo’n weekend niet dus besloot ik van maandag een groot feest te maken. Eerst relax zwemmen en toen naar Citymoves, dat was fantastisch! Als je daar staat terwijl het al kouder word en je blouse word ontdaan van je lichaam, dan mag je blij zijn dat je vandaag nog niet verkouden bent.

Voor vanavond heb ik, impulsief als ik ben, spontaan een Amerikaans fuifje georganiseerd voor besloten kring bij Kruizinga thuis. Kruizinga die overigens nu ook twittert (Yeah finaly a soulmate)! Nu wachten tot onze groepsgenoten vanavond ook over te halen zijn om te twitteren want als er twee schaapjes (van de heer) over de dam zijn dan volgen er meer.

En slecht genoeg wil ik nu een laatste onderwerp aan snijden. Ik blog over drie a vier onderwerpen in een blog omdat het kan.
Ik wil vaak zoveel dingen schrijven op mijn weblog. Mooie dingen vertellen over hoe fantastisch ik het thuis wel niet heb, hoe geweldig mijn vader en moeder zijn, hoe het gaat in de liefde, dat ik eigenlijk nog geen baan heb. Ik zou er een boek over kunnen schrijven, elk hoofdstuk een nieuw gedeelte van mijn leven. Een autobiografie waarin ik willekeurig verschillende momenten uit mijn leven neem om daar over te schrijven. Een hoofdstuk over dat mijn zusje volwassen is geworden en een hoofdstuk over verloren liefdes, verliefdheidprikkelen of de moeite ervan, over Jagen en trouw, schrijven over school, een klas vol met vrouwen, hoe gezellig het soms is en hoe lastig en eenzaam het soms is. Dan nog kan ik 100 onderwerpen verzinnen waarover ik zou kunnen schrijven.

Ach. Misschien moet ik gewoon een boek gaan schrijven. Er zijn vast 2 mensen die het lezen.