Daar waar ik vorige week donderdagavond direct uit mijn werk ontvangen werd, werd van vanmiddag liefdevol uitgezwaaid. Het station in Ommen. Een week vakantie op camping Bergzicht schoot voorbij. Nu blijf ik achter met goede herinneringen, goede gedachten, hopelijk nieuwe vriendinnen en jawel, een niet voor te stellen melancholisch gevoel. Vanavond moest ik werken, daarom ging ik weer terug naar Groningen. Van het werk direct naar de vakantie en van de vakantie direct naar het werk. (Als je het zo leest lijkt het net alsof ik het druk heb)

Mooi was het, sommige momenten was het fantastisch en de anders wel geniaal. Toen mijn ouders bij het afscheid zeiden dat ze benieuwd waren naar mijn blog, dacht ik, pff of voor Nicoline, brr waar moet ik beginnen. Ik begin bij iets nieuws. Want door wat ongelukkige omstandigheden kwam Mieke gelukkig bij ons logeren. Mieke is, voor wie haar niet kennen, ex-recreatielid en over haar schreef ik vorig jaar het stuk: “Hoe linda de mol ons avondje inkleurde”. Dat was vorig jaar.  Omdat het haar leuk en gezellig leek, wilde ze graag nog logeren. Iedereen kan praktisch gezien bij familie Janssen logeren dus waarom Mieke niet? Het kon, Mieke wilde wel en zo was het geregeld.

Wat Mieke niet wist, dat ik heel vervelend kan zijn op de camping is dat geen uitzondering. Adrem als ik ben grap ik links en rechts. Mieke kon dat, op haar manier, niet goed een plekje geven. Dit resulteerde in lachbuien die meer dan eens een kwartier (of langer) duurde. Als ware een opgevoerde brommer, die opschakelt, lacht zijn gedurende hele dag. Omdat ik door deze positieve feedback, want zo zie ik dat dan maar, blijer wordt en meer adrem, grapte ik er vrolijk op door. Het zal me niets verbazen dat Mieke de komende dagen spierpijn heeft van het lachen.

Omdat ik al veertien jaar op de camping kom,  ken ik de vaste campinggasten, want ook zij komen al jaren achtereen op de camping, sommige gezinnen zelfs vijf weken. Ik zelf ben verliefd geworden op de camping. De variatie die duidelijk zichtbaar is tussen rokkers (mensen die elke dag een rok aan hebben), of gechargeerd gezegd, fossielen en mensen zoals ik die het liefst een korte broek met shirt draag. Ook op zondag, wanneer dat voor hen helemaal not done is. Is daar natuurlijk gemakkelijk grappen over te maken. Dat deed ik met liefde en verve.  Ze lopen hoe het weer ook is altijd in een, liefst lange zwarte, rok en zijn echt heel heel erg traditioneel opgevoed. Je komt ze vrijwel nooit tegen in de kantine en rijden altijd in dikke auto’s. Grappen werden even gemakkelijk gemaakt over drie soorten mensen op de camping, stratenmakers, aannemers en timmermannen. Het gros doet dergelijk werk. Een enkeling valt onder een andere categorie namelijk overige.

De matjes. Mijn ouders hebben het idee opgevat om matjes op de camping te hebben om op te slapen. Dit zorgt voor gegarandeerd vier en half a vijf en half uur slaap. Zeker niet meer. Om überhaupt in slaap te komen heb je de nodige alcoholische versnaperingen nodig en een laat tijdstip om op bed te gaan. Dat lukte meer dan 95% van mijn overnachtingen begonnen na een a twee uur in de nacht. Maar vervolgens gaan de ogen meestal voor negen uur open. En dan is verder slapen geen optie omdat de drank al uitgewerkt is. De faciliteiten zijn niet echt om over naar huis te schrijven (gelukkig schrijf ik geen kaarten).

Dan het recreatieteam en het personeel van de kantine, wat een fantastische mensen! Maar aan de afspraken houden kunnen er een aantal niet. Elke avond is er een theater,  Mieke en Ik zouden gaan kijken in ruil dat twee recra mensen onze afwas gingen doen. Dat was een deal. Wij hielden ons aan onze kant van de afspraak alleen de afwas is nog nooit gedaan. De afwas staat er nu nog te wachten. Met smoesjes als we mogen niet van hogere hand proberen ze er onderuit te komen.

Maar wat al deze ogenschijnlijke negativiteit in de schaduw zet is het gevoel dat ik weer een week op camping bergzicht ben geweest. Ik hoef geen Porec, Zonnestrand, Costa of Hurgada. Doe mij maar gewoon non-nonsense Giethmen. Camping Bergzicht! Als je verliefd kunt worden een camping met de sfeer die er heerst ben ik boter verliefd op camping Bergzicht. Als Bergzicht een diepvries zou zijn, zou ik toch smelten. Bergzicht is als een zwembad vol water en een taart met slagroom. Bergzicht is voor mij een thuishaven voor geestelijke rust. Een rustoord waar ik vrijwel alleen dom kan lullen en slechte grappen kan maken. Ik hoef nergens anders aan te denken. Ik vind op Bergzicht op de plek waar we al jaren komen, Markte 14, mijzelf terug. Met geestelijke kracht, want van de lichamelijke is niets meer over en dat is niet zo gek met die matjes,  kan ik verder het komende jaar in.

Een ding blijft als een paal boven water staan. Want water is er ook met bakken uit de hemel gevallen, maar die paal blijft er toch ver boven. Is dat ik geweldige ouders heb! Vraag rond op de camping naar mijn ouders en ik denk dat ze vol lof over hun zullen spreken. Dag en nacht (en dan ook echt letterlijk) staan ze klaar voor iedereen. Vadsige hamburgers bakken, een logeeradres, kleding lenen (vaak mijn kleding he Mieke), drinken tot diep in de nacht met de jeugd, knakworsten eten, eigenlijk is ze niets te gek. Het is wel zo dat ze de laatste dagen toch een slaapuurtje nodig hebben na het eten om bij te slapen, maar zelfs dat doen ze met liefde, om ‘s avonds nadat ze met de jeugd in de kantine zitten onze eigen kantine weer te openen. Voor Vadsige hamburgers en drankjes. Om vervolgens pas na drie uur op bed te gaan. Dus die slaap, die verdienen ze.

Het enige wat rest is idee dat melancholische gevoel, dat nu hoogtij viert, zo lang mogelijk vast te houden door te smsen, mailen, bellen en een reunie te organiseren voor alleen de aller allerleukste. En vooral niet denken aan het feit dat je dat vorig jaar ook probeerde en in oktober haast geen tot zeer weinig contact meer had met de mensen van de camping. Ik hoop dat het dit jaar anders zal zijn. Ik ga me best er heel erg voor doen.

Ik dacht bij mijzelf, laat ik eens weer wat van me horen. Want ik kan wel zeggen dat ik zoveel wil vertellen over me zusje me ouders me liefdesperikelen maar dan is stap twee natuurlijk ook het doen. Sinds ik dat geschreven heb, heb ik weinig van mezelf laten horen. Waarom? Omdat mijn weekenden natuurlijk als vanouds helemaal vol zitten gepland en omdat deze week fulltime student ben met overuren. Deze krijg ik helaas niet dubbel uit betaald. Ik heb SOG aan de kant geschoven en daar heerst deze week een taboe op. Er moeten weer zaken afgemaakt worden en wanneer ik dat gedaan heb? Dan heb ik recht op vakantie. Niet direct want eerst moet ik nog drie tentamens maken twee hertentamens, en een tentamen waar ik later de al getelde hertentamen heb. Ik verwacht namelijk niet dat ik deze in een keer ga halen.

Vrijdag avond stond ik samen met 25.999 andere mensen in het Abe Lenstra stadion. Dat is in Heerenveen en dat is in Friesland. Ik woon in Groningen ben fan van FC Groningen en kom daarom niet graag in het station van SC Heerenveen. Dat is omdat Groningen en Heerenveen rivalen zijn. Dat is het volgens de geleerden niet alleen. Er is ook rivaliteit tussen beiden. Groningers en Friezen gaan in de oorsprong al niet zo goed met elkaar om. De mooiste weg in Friesland is bijvoorbeeld die naar Groningen. En het kan vriezen en het kan dooien maar het liefst hebben wij dooie…

Nu is dat gevoel voor mij niet zo heel sterk omdat mijn moeder een rasechte Fries is. Nu kan ik slechte dingen zeggen over Friezen maar dan hoef ik voorlopig niet meer thuis te komen, dat begrijp je wel.  Ik was niet vanwege een voetbalwedstrijd in het stadion maar er ging een Brabantse zanger liedjes zingen. Hij is ook wel bekend onder de naam: Guus Meeuwis.  In de concertreeks Thuis en Uit speelde hij in Heerenveen. En het was fantastisch, ik heb me uitstekend vermaakt, alleen twee minpuntjes mag ik als inwoner van Groningen toch benoemen denk ik. Hij speelde het is een nacht. Leuk liedje echt waar! Ik zong hem dan uit volle borst mee. In het  Nederlands wel te verstaan. Wat niet te verstaan was, was de Friesche versie die Guus en het publiek zong. En later deed hij er nog een schepje bovenop. Het Friesche volkslied werd gespeeld. Ik kon wel janken. Samen met mijn metgezellen Anne, Arthur, Alie en Bennie draaiden wij ons om. Deden onze capuchon op en zongen vooral niet mee.

Wat ik wel geniaal vond was mijn sms die te lezen was op de schermen in het Abe Lenstra stadion. Ik citeer graag: “!!!!FC GRONINGEN!!!!”

Afgepeigerd, hangend op de bank zal ik een poging wagen om het een en ander op schrift te stellen. Afgepeigerd ben ik omdat ik afgelopen weekend besloot dat het leuk zou zijn om twee nachten achter midden in de nacht te gaan slapen (net als het Napoleon leuk leek om Rusland in te vallen). Ik had namelijk twee verjaardagen die ik niet wilde missen. Dat betekende dus slaap vanaf drie uur in de nacht. De wetenschap verteld mij dat een persoon van mijn leeftijd gemiddeld negen uur slaap nodig heeft.  Snel verder beredenerend wist ik bij voorbaat dat ik dat niet zo redden.

Zondag moest ik er al om zeven uur uit. Ik had mijn zondagse kerkdate Alie toegezegd mee te gaan naar de belijdenisdienst van J-A. Bennie (die aan de beterende hand is) is vrienden met hem maar kan zelf geen auto rijden. Daarom gingen Alie en ik hem ophalen. Dat was ook de reden dat ik er midden in de nacht uit. Want wanneer ik in Groningen ben, is het vreemd, maar duurt de nacht van vier uur tot elf uur. Wanneer we (weer) gaan rekenen dan is zeven uur ‘midden in de nacht’. Eens?

Vandaag, eerste schooldag (altijd lastig). Half negen had ik een zeer interessante hoorcollege van de grondlegger van de multimethodische hulpverlening, Dhr. de Munnik. Dat was echt interessant! Ik heb nog een mooie quote getwitterd: “In het leven moet je het wel zelf doen. Maar niet alleen!”. Het zou mijn levensmotto kunnen zijn. Na nog twee leerzame colleges was het om twee uur tijd om naar huis te gaan. Moe, leeg en flauw van de dag was ik het al zat. Mijn bed begon al zacht te fluisteren dat het tijd was om te gaan slapen. Maar ik ben een man en wil niet gauw toegeven aan mijn slaapgebrek.

En om dat te bewijzen ging ik vanavond ineens hardlopen. Je kent het wel: schoenen aan, sportbroekje, ondershirt en een shirt van het Nederlands elftal om al het witte toch met wat oranje af te kleden. Maar omdat mijn conditie sinds het stoppen met sporten elke week een nieuw historisch diepte punt bereikt, ging het voor geen meter. Oke, ik liep ongeveer tien minuten hard omdat toen mijn hart zo hard ging dat ik dacht. Nou, dat mag wel even wat minder. En zo ging het ongeveer een uur door. Ondertussen genoot ik van het uitzicht. Want met de negatieve kanten die het wonen in vinkhuizen met zich mee brengt. Is er ook een voordeel. Een waar ik van houd! Het duurt niet lang voordat je staat te kijken uitgestrekte weilanden en bomenrijen. Het is maar 10 minutjes rennen en het lijkt alsof je in de middle of no-where bent. Zittend op een wipwap sloot ik me ogen en genoot ik van alle natuurlijke geluiden. Zingende vogels, kwakende kikkers en krekels en alle andere dieren. Met mijn ogen open keek ik (logisch eigenlijk) naar de horizon waar ik de oranje zon langzaam zag dalen. Een schitterende gloed vulde de kraakheldere hemel. En stil, heel stil genoot ik. Heel stil genoot ik tot ik het koud kreeg.

Nog even kort over mijn vorige blog en eerder geschreven blogs. Ik keek zondag de film Passengers. Rare film hoor, raar einde hoor. Inmiddels heb ik de film al anderhalf keer gezien maar kan ik het nog niet logisch beredeneren. Tijdens de film werd ik op gegeven moment bevangen door het volgende: De personage Eric zei: (en ik heb het voor het gemak maar vertaald) “zie je mijn control tower, hier? printer fax breedband internet, computers email telefoon mobiel, multimessengers. Het is allemaal flut…. Middelen om mensen van elkaar weg te houden.”

En toen dacht ik. Dat is zoo waar.