In mijn vorige blog over mijn weekje vakantie zijn niet alle aspecten naar voren gekomen. Wat wel naar voren is gekomen dat ik prachtige moment heb mee gemaakt. Alleen niet wat dat dan precies was. In deze tweede blog, die vooraf al aangekondigd was, wil ik het meer hebben over die momenten die ik  leuk vond en wat die precies waren. In willekeur zal ik een aantal momenten beschrijven waarop ik mij uiterst geamuseerd heb. Het eerste moment is eigenlijk al gelijk mijn eerste volle dag op de camping. Zoals eerder genoemd kwam ik op 29 juli aan, dat was een donderdagavond. Vrijdag kwam er veel bezoek. Jurjen en karen, Wietske, Margreet en Mattijn waren allemaal op bezoek. De een voor een dagje, de andere voor een langer verblijf. We gingen barbecueën of beter gezegd buiten vlees braden, want er kwam geen houtskool of briket aan te pas. Desondanks was het mooi. Gezellig was het en het eten was lekker.

‘s avonds was een soos avond. Met als thema “Goed fout”. Omdat ik al insiders had op de camping kon ik voordat ik op vakantie ging me al goed voorbereiden. Een pruik mee, bijpassende bril en nog even shoppen voor een te fout trainingsjasje en een te grote nepketting. Voor Mattijn kocht ik nog een hemd en bretels hij ging al de bolle van schone schijn. Toen we de kantine van de mooie camping binnenkwamen zagen we, maar ook de andere massaal toegestroomde publiek dat wij als enige ons best hadden gedaan. Niet geheel ongemakkelijk liepen we naar de bar en bestelde ons biertje. Want, dat paste wel goed bij ons verkleedpartijtje. Later die werd ik als best verkleedde gezien met het mooiste outfit en mocht ik de eerste prijs komen ophalen. Een prijs, waar later tijdens mijn vakantie mijn nichtje van vier ontzettend blij mee was, een prinsessensetje. Later op de avond werden er vragen gesteld over foute liedjes. Wat bleek dat wij de meeste kennis en technische middelen hadden om de meeste antwoorden goed te hebben. Als een goed georganiseerde groep wonnen we deze prijs. Dus hoewel ik nog maar 24uur op de camping was had ik al twee prijzen in de wacht gesleept.

Zaterdag is net als woensdag, wanneer het Ommerbissingh is, tijd om uit te gaan. Maar omdat op de zaterdag Ommen nog minder gezellig is dan Assen gingen we naar Hardenberg.Voor 100 euro bracht de taxichauffeur ons heen en terug. Zo stonden we daar met ons goede gedrag, vier heren en ik. Elk ons eigen identiteit en waarden. Mieke had ik via sms uit haar bed getrommeld, hoewel ze naar eigen zeggen nog niet in bed lag, maar erop zat. Ging ze toch maar naar de zelfde uitgaanstent de Troubadour. Want het recrateam, waar ze vrijwel geen contact mee onderhield overdag, zou ook komen. Voor mij deed ze het dus niet. We hadden ons plekje aan de bar gevonden en ik kwam nog oud bekenden van camping Bergzicht tegen, waaronder Janneke die in een ver verleden nog lid was van het recrateam en Dirk die volgens mij maar twee jaar Bergzicht heeft gestaan. Toen het team van dit jaar er was kon het feestgedruis losbarsten. Dat gebeurde, maar dat gebeurde niet zomaar, nee, dat gebeurde goed. Dat gebeurde zo goed dat een aantal mensen zich zorgen maakte of Mieke wel veilig thuis zou komen. Toen ik buiten was leek er een ruzie te ontstaan en hoe gek het ook klinkt, ik was niet verbaast dat de groep jongens waarmee ik was hierbij betrokken was. Een van de heren, Bas-jan was in het water geduwd en was tot zijn heupen nat. Ter plaatse ging het verhaal  de ronde dat hij vier jaar geleden met iemand gezoend zou hebben en dat daar nu ruzie over was ontstaan. Een paar dagen later ging er een ander verhaal de ronde, maar ik was allang blij dat we de boel konden sussen voordat er echt iets gebeurde. Want ik had geen zin om met de taxi via het ziekenhuis van Hardenberg naar Ommen te gaan. Opzienbarend vind ik het wel dat mensen als de kroeg om twee uur al sluit zo dronken kunnen zijn om ruzie te maken. Complimenten overigens voor diegene die uiterst rustig bleven onder de situatie.

Toen ging het weekend voorbij en viel er een keer op zondag niet de hele dag door regen waardoor de zondag, die over het algemeen vrij dood is op een christelijke camping, best door te komen. Zondag avond maakten we plannen om de volgende dag te gaan mountainbiken. Ik wilde mountainbiken maar kon geen jongen bedenken met wie ik dit zou kunnen doen. Toen Margreet voorstelde om met haar en Mieke te gaan mountainbiken kreeg ik twijfels. Zou ik dit nou wel doen, als maar wachten, rustig aan fietsen, niet competitief. Ik besloot het te doen. Nicoline die we het hele weekend bijna niet hadden gezien laat staan gesproken kwam het haar kersverse vriend, die voor een weekend was langskomen ondanks Nicoline had gezegd dat ze dat nooit meer zou doen, bij ons op de koffie. We werden voorgesteld en het werd een gezellige avond. Nicoline ging mee en zo besloten we maandag af te spreken om half elf. Iedereen stond klaar behalve onze Nicoline, haar vriend die om tien uur zou weggaan was er nog en Nicoline had nog niet de goede kleren aan. Er werd een nieuwe afspraak gemaakt, twintig minuten later en een kop thee verder stonden we weer klaar. Uiteindelijk was mevrouw om vijf over elf zover en we konden weg.

Het beloofde die dag geen mooi weer te worden. Daarom hadden we een korte broek aan en een t-shirt. Want dan werden de lange kleren in elk geval niet nat. We vonden leuke weggetjes we fietsten als een malle en het bleek met mijn vooroordelen erg mee te vallen. Op de weg was Mieke als een stoomlocomotief die ik soms, maar met moeite, kon bijhalen. Ze ging telkens harder. Margreet bleek het bergop lastig te hebben maar had hetzelfde bloed als ik als het ging om afdalen, het maakte haar niet uit hoe gevaarlijk het ook leek, ze zou bij mij in het wiel blijven. Dat lukte meerdere malen en zo gingen we als een gek de gevaarlijke bulten af. Het was echt een te gekke middag waarin we ook nog behoorlijk nat werden. Toen we na een reis van drie uur nog een ATB route vonden van dertien kilometer op de Lemele berg besloten we deze ook nog te doen. Daar leefde we ons helemaal op uit in de stromende regen. Kletsnat maar voldaan kwamen we weer op de camping. Die dag zouden we geen van allen maar vooral Mieke niet meer warm worden.

Om het verhaal nog langer te maken nog kort twee laatste voorvallen. Woensdagavond was er Ommerbissingh wat het exact inhoud heb ik geen weet van maar ik weet wel dat er ‘s avonds bandjes optreden en dat we dan altijd naar de Break Away gaan. De plaatste uitgaanstent waar je je helemaal in het zweet kan werken door helemaal niets te doen. Want de Break Away is een kelder dat onder de Blokker is, waar zoveel mensen naar mensen naar binnen worden gedrukt en er onvoldoende afzuiging is dat adem domweg betekend dat je de geur en dampen van de mensen om je heen binnenkrijgt. Om enigszins niet uit te drogen moet je voldoende bier drinken, maar de rij bij de bar is zo groot en het personeel zo onbekwaam dat je minimaal een kwartier staat te wachten en daarom uit nood maar drie biertjes besteld per persoon. Gezellig was het gelukkig wel door de groep waarmee ik was. De terugweg was het meest spannend. Hier bleek ruzie maken uit niets helemaal de boventoon te voeren. We stonden aan de rand van het centrumpje, toen ons oog viel op een jongen die voor het raam stond boven een winkel in de winkelstraat. Ronald zag het ook en maakte wat gebaren tijdens het praten met sommige mensen om zich heen, maar dit bleek deze meneer niet te zinnen. Samen met een vriend was hij al gauw buiten op zoek naar Ronald. Dit escaleerde toen hij knapte en Ronald die gelukkig verder weg. De beide heren renden als een gek achter hem aan, schreeuwend waarom zulke mensen in Ommen komen en geen Nederlands spreken (Ronald komt uit Rotterdam). Gelukkig rende hij de verkeerde kant op en konden wij zelf ook rustig weg fietsen toen de gasten weer thuis vloekend en tierend zaten. Het enige was restte was die avond te genieten van het eten en hoe Nicoline in haar eentje de hele keuken leeg at.

De laatste volledige dag die ik had op de camping, was gezellig, ‘s avonds zouden we de bonte avond hebben in de soos. Thema was dit keer, ApreSki, Dit keer niet volledig ingelicht gingen we uit nood opzoek naar kleding, een sjaal of iets dergelijks. Niets gevonden behalve met ons drieën (Mieke, Nicoline en ik) een Bierglas, een Zwitserse koebel en een sjaal. Niet bijzonder dus. Wie verzint zo’n thema dan in de zomer. Dan zou ik eerder: stout in het oerwoud kiezen. Ik werd opgedragen mee te doen aan een spel, waarvan ik het bestaan niet wist. Ik mocht geen nee zeggen dus ik zei “joah das wel goed, denk ik”. Uiteindelijk zat ik voorin een bobslee, met vier heren en vier dames van het recra moesten we op aanwijzingen van Mieke door de bochten heen slingeren. Dat lukte, tot het moment dat we moesten remmen voor het einde. Toen kregen we allemaal heel lief scheerschuim  in ons gezicht en haar. Dat moest de sneeuw voorstellen. Geheel in shock en blij dat ik een bril op had en geen scheerschuim in mijn ogen kreeg mocht ik mijn gezicht wassen. Dit had ik niet verwacht.

Later op de avond was er tijd voor een soort Candlelight. Iedereen kreeg een nummer. Ik kreeg nummer een en zo ging het door de hele kantine. Je kon op een briefje lieve woorden of een gedicht schrijven voor een persoon die je wel zag zitten of staan. Dat deden we met verve. Samen met Nicoline vormde ik een team. We schreven een gedicht voor Robert, Matthias, Mieke, Sanne, Nadine en een voor ons totaal onbekend meisje. Helaas werden onze gedichten niet door iedereen ontvangen, maar liefdevol en mooi waren ze allemaal. Wel zag ik het voor ons totaal onbekende meisje met haar gedichtje de zaal doorzoeken wie haar deze woorden had kunnen schrijven..

Tot zover deze korte tweeluik van mijn belevingen van een weekje Bergzicht. Ik heb er van genoten en ik zie uit naar iets wat op een reünie lijkt.

Nadat vorige week zaterdag (drie okt. Jl.), heldhaftig werd gestreden tegen de, met liefde gebrouwen, bierfusten was het al gauw zaterdag tien oktober geworden. In de afgelopen jaren is de traditie ontstaan dat de eerste zaterdag na vier oktober mijn verjaardag word gevierd. In de Parelflat word ons huis omgetoverd in het strijdtoneel waarin gezelligheid, vermaak, liefde, genoeg eten en drinken hoogtij vieren.  Dus na een weekend bierfest, waar ik helaas niet bij kon zijn, was het tijd voor mijn verjaardag.

Maar eerst moest ik vrijdag naar huis. Zoals geschreven in mijn vorige blog hadden we een shoot. Ik een tas gevuld met nette kleren, vrolijke kleuren een blouse en wat ondergoed. Omdat de keuze reuze was besloot ik meerdere kledingstukken mee te nemen. Dan kon ik eventueel nog matchen met de anderen. Achteraf gezien had ik het veel gedragen paars niet bij mij. Ik ging daarom voor geel met een gilet. De shoot was ook een strijd opzicht. Ik ben de grootste van ons gezin. Dat betekend dat ik vaak als laatste word gekozen om ergens neer te zetten. We waren allemaal melig en vervelend aan het doen dus dat duurde voor het gevoel van je fotograaf al te lang. Waardoor ik vond dat ze geen goed contact met ons maakte. Ik vond haar helemaal niet leuk of grappig. Eerder chagrijnig omdat ze een shoot met zoveel mensen moest doen in de avonduren. Mijn ouders vonden haar wel prima, daar ging het ook om. Een cadeau voor mijn ouders.

Vooral was de laatste foto zwaar voor mij, lichamelijk zwaar. We gingen nog als kinderen alleen op de foto. Dat betekend acht personen samen op de foto. Maar het recht van de grootste en dus het laatst geplaatst worden telde in deze helemaal niet. Ik werd zelfs als eerste geplaatst. Ik moest gaan liggen op mijn buik. Boven op mijn werd Margreet geplaatst, als tweede, voordat iedereen stond, waren we een kwartier verder en begon mijn rug per minuut meer pijn te doen. Tussentijds vroeg ik Margreet nog een keer om op te staan zodat ik even fatsoenlijk lucht kon krijgen. Margreet werd tijdens de foto nog als steunpilaar gebruikt voor de rest van de kinderen waardoor ik het fractie van het totaal gewicht van zes personen op mij kreeg. Dat resulteerde in korte hoofdpijn nadat de foto gemaakt was.

Zaterdag ging ik na een middag bij de voetbalvereniging van Middelstum naar huis. Ik werd gebracht door vader, die tegelijk mijn fietsen omruilde. Mijn Groningse fiets naar Assen en visa versa. Thuisgekomen was het nog een dikke bende, eerst het huis schoonmaken voor de verjaardag, toen boodschappen doen omdat mijn eerste gast al rond zes uur zou komen. Zij kwam iets later, dat gaf mij meer ruimte om schoon te maken. Toen het eten bijna klaar was kwam ze binnen en hebben we heerlijk gegeten. Het spreekwoord, “Een goed begin is het halve werk” klopte afgelopen zaterdag weer. De hele avond was gezellig! De gasten kwamen binnen druppelen vanaf een uur negen en deze werden meer en meer. Zoals ik mij al voor had gesteld had ik veel te veel eten en drinken in gekocht. Bier en wijn werden veelvuldig gedronken, de ene fles volgde de andere. Maar de pakken sap lieten de meeste achterwege. Aan het einde van de avond zo rond een uur of twee gingen de laatsten weg. Toen wij, Nicoline en ik, hoorde dat Anje, Eline en Jos een afterparty gingen houden in de stad waren wij binnen een halve minuut het eens om ook mee te gaan. We verlieten als ware helden als laatste het strijdveld. We lieten alles achter in de hoop dat de kabouters hun werd deden, maar toen Nicoline en ik na een gezellige afterparty, gevuld met gezelligheid en onverwacht slot, thuis kwamen bleken de kabouters toch ‘s nachts te slapen. Alweer na een korte vergadering besloten we de kabouters nog een kans te geven. We poetste onze tanden en besloten het een dag te noemen. We gingen na een gezellig leuke avond eindelijk vermoeid maar voldaan slapen.

[edit] nieuw design online[/edit]
Bij gebrek aan beter begin ik deze blog maar te schrijven via mijn mobiel. Mijn WordPress kan ineens niet meer omgaan met plugins, daarmee krijg ik dus het probleem dat ik niet kan inloggen hoe leuk is dat?

Gisteren had ik de begrafenis van oom Tinus, het was hier in Groningen. Omdat ik naar Assen zou gaan na de begrafenis had ik afgesproken met mijn zus op het station. Half tien hadden we afgesproken, ruim acht uur nadat ik met de laatste trein was aangekomen. Ik had namelijk vrijdagavond een reünie van de camping (daarover straks). Met mijn zussen, die zelf ook weer een taxi hadden geregeld bij mijn zwager en andere zus (ik spaar ze), ging ik naar de kerk waarin de dienst gehouden werd. We sloten aan in de rij om onze gegevens achter te laten in het schrift die daarvoor klaarlag in de ontmoetingshal. Daarna ging ik met Wietske nog kijken bij de kist. We zijn in ons gezin een van de weinige die op deze manier het verlies van een dierbare kunnen afsluiten. Anderen bij ons in het gezin hechten meer waarde bij het herinneren van hoe hij was toen hij nog leefde.

De dienst was erg mooi en goed. We hadden een mooie dienst waarin de voorganger anekdotes en citaten aanhaalde uit gesprekken die hij in de afgelopen week had gehad met mijn tante en hun twee kinderen (negen en twaalf jaar). De liederen waren pasten goed bij de dienst en bij de preek die de dominee hield. Naast dat het een goede dienst was, was het ook een emotionele dienst. Zelfs de stoerste mannen konden het niet laten om tranen te laten lopen. Ondanks dat het zijn tijd was, is 47 jaar is eigenlijk te jong om te sterven. Ik heb mijn ogen niet droog kunnen houden en telkens wanneer we weer een lied zongen, de dominee een citaat aanhaalde vloeiden de tranen weer rijkelijk over mijn wangen. Ophouden of drogen voelde net als dweilen met de kraan open. Aan het einde van de dienst had ik mijn emoties weer onder controle. Echter duurde dit niet lang want na een verhaal van de werkgever van Tinus, las een vriendin van mijn tante (Janny), een dankwoord voor van Janny. Het duurde niet lang en de tranen liepen weer als nooit tevoren over de wangen van veel aanwezigen.

Op de begraafplaats aangekomen, viel mij gelijk op dat het een mooie plaats was om begraven te worden. Het zag er allemaal zo mooi en strak uit. Het weer was ook erg goed, iets wat voor sommigen wrang was, zij zeggen dat het hoort te regenen tijdens een begrafenis. Ik zelf vond het gewoon erg mooi weer. Na dat we de kist naar beneden zagen gaan, we nog enkele woorden van de voorganger hoorden konden we een laatste afscheid nemen. In de kerk daarna was het nog even een kop thee drinken. Uiteindelijk gingen we leeg, verward, emotioneel en met rode ogen naar huis.

Na dit emotionele gebeuren zocht ik afleiding bij de voetbalclub. Dit lukte deels, maar ik ging al relatief vroeg naar huis omdat ik ‘s avonds een verjaardag had van Anne. Het was een mooi feestje bij hem. Maar het voelde allemaal wel dubbel.
Eigenlijk begon het dubbele gevoel al op vrijdag. Zoals ik al eerder vermelde had ik een partijtje. Een reünie van de camping. Alhoewel we nog geen eens twee maanden van de camping af zijn vonden we het leuk om weer te daten. Omdat Zwolle een centrale plaats is hadden we hier om zeven uur ‘s avond afgesproken.

Toen ik net een paar dagen van de camping af was smste ik naar het recreatie team of we niet konden daten als iedereen net naar school ging. We zouden afspreken op een vrijdag, na veel mailen en afspreken met Mieke hadden we achttien september afgesproken.

Zo stonden we in Zwolle te kijken, we wilden eerst maar eten. Eerst naar het vliegend paard. Een eettent die bekend staat onder de studenten omdat je daar voor vijf euro al kan eten, waarom hebben we die in Groningen niet? Maar nadat we twintig minuten op het terras hadden gezeten ging Nicoline maar eens binnen kijken of we niet geholpen konden worden. We moesten volgens het personeel maar naar binnen gaan om te bestellen en dan kwamen zij het wel brengen. Toen Nicoline deze boodschap doorgaf stonden we op en gingen we naar de Italiaan. Dit was een goede keus, na wat schuiven met tafels, een gratis snelcursus servetten vouwen van de ober konden we beginnen met eten. We dronken wat en aten wat. De gezelligheid, herinneringen, knuffels waren niet mis. We hadden dit vaker moeten doen. Ik leerde nieuwe mensen kennen, hoorde uitkomsten van vakantieliefdes en we spraken over het nieuwe dagelijkse leven. Het was gewoon een erg gezellig weerzien van vrienden.

Maar met twee feestjes en een begrafenis tussendoor is dit weekend toch wel erg vreemd. Toch heb ik er een goed gevoel aan over gehouden. Iedereen bedankt voor de condoleances en de steun die ik van jullie heb gekregen.