Daar waar ik vorige week donderdagavond direct uit mijn werk ontvangen werd, werd van vanmiddag liefdevol uitgezwaaid. Het station in Ommen. Een week vakantie op camping Bergzicht schoot voorbij. Nu blijf ik achter met goede herinneringen, goede gedachten, hopelijk nieuwe vriendinnen en jawel, een niet voor te stellen melancholisch gevoel. Vanavond moest ik werken, daarom ging ik weer terug naar Groningen. Van het werk direct naar de vakantie en van de vakantie direct naar het werk. (Als je het zo leest lijkt het net alsof ik het druk heb)

Mooi was het, sommige momenten was het fantastisch en de anders wel geniaal. Toen mijn ouders bij het afscheid zeiden dat ze benieuwd waren naar mijn blog, dacht ik, pff of voor Nicoline, brr waar moet ik beginnen. Ik begin bij iets nieuws. Want door wat ongelukkige omstandigheden kwam Mieke gelukkig bij ons logeren. Mieke is, voor wie haar niet kennen, ex-recreatielid en over haar schreef ik vorig jaar het stuk: “Hoe linda de mol ons avondje inkleurde”. Dat was vorig jaar.  Omdat het haar leuk en gezellig leek, wilde ze graag nog logeren. Iedereen kan praktisch gezien bij familie Janssen logeren dus waarom Mieke niet? Het kon, Mieke wilde wel en zo was het geregeld.

Wat Mieke niet wist, dat ik heel vervelend kan zijn op de camping is dat geen uitzondering. Adrem als ik ben grap ik links en rechts. Mieke kon dat, op haar manier, niet goed een plekje geven. Dit resulteerde in lachbuien die meer dan eens een kwartier (of langer) duurde. Als ware een opgevoerde brommer, die opschakelt, lacht zijn gedurende hele dag. Omdat ik door deze positieve feedback, want zo zie ik dat dan maar, blijer wordt en meer adrem, grapte ik er vrolijk op door. Het zal me niets verbazen dat Mieke de komende dagen spierpijn heeft van het lachen.

Omdat ik al veertien jaar op de camping kom,  ken ik de vaste campinggasten, want ook zij komen al jaren achtereen op de camping, sommige gezinnen zelfs vijf weken. Ik zelf ben verliefd geworden op de camping. De variatie die duidelijk zichtbaar is tussen rokkers (mensen die elke dag een rok aan hebben), of gechargeerd gezegd, fossielen en mensen zoals ik die het liefst een korte broek met shirt draag. Ook op zondag, wanneer dat voor hen helemaal not done is. Is daar natuurlijk gemakkelijk grappen over te maken. Dat deed ik met liefde en verve.  Ze lopen hoe het weer ook is altijd in een, liefst lange zwarte, rok en zijn echt heel heel erg traditioneel opgevoed. Je komt ze vrijwel nooit tegen in de kantine en rijden altijd in dikke auto’s. Grappen werden even gemakkelijk gemaakt over drie soorten mensen op de camping, stratenmakers, aannemers en timmermannen. Het gros doet dergelijk werk. Een enkeling valt onder een andere categorie namelijk overige.

De matjes. Mijn ouders hebben het idee opgevat om matjes op de camping te hebben om op te slapen. Dit zorgt voor gegarandeerd vier en half a vijf en half uur slaap. Zeker niet meer. Om überhaupt in slaap te komen heb je de nodige alcoholische versnaperingen nodig en een laat tijdstip om op bed te gaan. Dat lukte meer dan 95% van mijn overnachtingen begonnen na een a twee uur in de nacht. Maar vervolgens gaan de ogen meestal voor negen uur open. En dan is verder slapen geen optie omdat de drank al uitgewerkt is. De faciliteiten zijn niet echt om over naar huis te schrijven (gelukkig schrijf ik geen kaarten).

Dan het recreatieteam en het personeel van de kantine, wat een fantastische mensen! Maar aan de afspraken houden kunnen er een aantal niet. Elke avond is er een theater,  Mieke en Ik zouden gaan kijken in ruil dat twee recra mensen onze afwas gingen doen. Dat was een deal. Wij hielden ons aan onze kant van de afspraak alleen de afwas is nog nooit gedaan. De afwas staat er nu nog te wachten. Met smoesjes als we mogen niet van hogere hand proberen ze er onderuit te komen.

Maar wat al deze ogenschijnlijke negativiteit in de schaduw zet is het gevoel dat ik weer een week op camping bergzicht ben geweest. Ik hoef geen Porec, Zonnestrand, Costa of Hurgada. Doe mij maar gewoon non-nonsense Giethmen. Camping Bergzicht! Als je verliefd kunt worden een camping met de sfeer die er heerst ben ik boter verliefd op camping Bergzicht. Als Bergzicht een diepvries zou zijn, zou ik toch smelten. Bergzicht is als een zwembad vol water en een taart met slagroom. Bergzicht is voor mij een thuishaven voor geestelijke rust. Een rustoord waar ik vrijwel alleen dom kan lullen en slechte grappen kan maken. Ik hoef nergens anders aan te denken. Ik vind op Bergzicht op de plek waar we al jaren komen, Markte 14, mijzelf terug. Met geestelijke kracht, want van de lichamelijke is niets meer over en dat is niet zo gek met die matjes,  kan ik verder het komende jaar in.

Een ding blijft als een paal boven water staan. Want water is er ook met bakken uit de hemel gevallen, maar die paal blijft er toch ver boven. Is dat ik geweldige ouders heb! Vraag rond op de camping naar mijn ouders en ik denk dat ze vol lof over hun zullen spreken. Dag en nacht (en dan ook echt letterlijk) staan ze klaar voor iedereen. Vadsige hamburgers bakken, een logeeradres, kleding lenen (vaak mijn kleding he Mieke), drinken tot diep in de nacht met de jeugd, knakworsten eten, eigenlijk is ze niets te gek. Het is wel zo dat ze de laatste dagen toch een slaapuurtje nodig hebben na het eten om bij te slapen, maar zelfs dat doen ze met liefde, om ‘s avonds nadat ze met de jeugd in de kantine zitten onze eigen kantine weer te openen. Voor Vadsige hamburgers en drankjes. Om vervolgens pas na drie uur op bed te gaan. Dus die slaap, die verdienen ze.

Het enige wat rest is idee dat melancholische gevoel, dat nu hoogtij viert, zo lang mogelijk vast te houden door te smsen, mailen, bellen en een reunie te organiseren voor alleen de aller allerleukste. En vooral niet denken aan het feit dat je dat vorig jaar ook probeerde en in oktober haast geen tot zeer weinig contact meer had met de mensen van de camping. Ik hoop dat het dit jaar anders zal zijn. Ik ga me best er heel erg voor doen.

Vol verbazing ben je wanneer je iets niet verwacht maar toch gebeurd het. Verbaasd was ik toen ik op de camping was. Eerder schreef ik al over Linda of Mieke, Anne en Stef stuntpiloot. Ik vertelde dat er leden van het recreatieteam bang waren om genoemd te worden. Ik kreeg dreigementen als: ik verwijder je als hyvesvriendje als je me naam noemt. Dit heeft op camping Bergzicht, waar ik op dit moment ben, grote gevolgen. Wellicht heeft het te maken met de gemiddelde leeftijd van de jeugd op de camping. Op deze leeftijd 15-18 jaar is de hoeveelheid vriendjes op Hyves leidend in je populariteit. Hoe meer vriendjes op Hyves, hoe groter je populariteit op de camping.

Verbaasd ben ik op dit moment, waarom? Omdat ik van deze zelfde mensen een laptop en opdracht kreeg om een weblog te schrijven. Opdat ik schrijve moge. Tevens kreeg ik een onderwerp waar ik over “mocht” schrijven. Voor het volgende stuk neem ik daarom gedeeltelijk verantwoordelijkheid. Verdere verantwoordelijken zijn: Mieke, Nicoline, Jacqueline, Bianca en Cor.

Het begon zoals het in het verleden vaker begon. Ik herinner me dat ik jaren geleden een boek zag in de kantine. Het heet, “waarom mannen en vrouwen met hun lichaam zeggen wat ze eigenlijk niet willen vertellen”. Ik las eruit, raakte geïnteresseerd, kocht en las het boek twee keer. Ik leerde lichaamstaal te herkennen en deed er al vaak mijn voordeel mee. Deze week zat ik in de kantine en keek om me heen, ik observeerde en deed er me voordeel mee. Ik zag meisjes van 13 – 16 die gezellig praten met jongens van 18 – 22. Beide bestelde ze niets voor elkaar, ze deden een kaartspel. Ik keek naar hun lichaamstaal. Met eerdergenoemde noemden we wat we zagen, herkenden en we gaven onze mening, langdurend maar direct. We zagen veel maar veel deed het niet met mij.

Gertjan ga je ook mee? We gaan vanavond kijken in het bos. Impulsief als ik ben besloot mee te gaan. Wist ik veel waar in het bos ik moest zijn. Ver wandelen was het. Geen regge of bosmeer als eerdere jaren maar het bos. Bier, Rosé en mixdrank staat op de picknicktafel en verschillende mensen komen er. Meisjes en jongens in de leeftijd van vijftien tot zesentwintig jaar. Gezellig was het, laat werd het en ik eindigde na een lange dag op een matje van vier centimeter.

De dag erop hoorde ik ervan, er was iemand die goed was in het vertelen van grote verhalen. Deze verhalen zouden aan elkaar worden gerijgt met: “en”. Het maakte niet uit hoe ze eruit zag. Blond, bruin, zwart /of rood. De verhalen waren het zelfde. Hoofdonderwerp? Zijn liefdesleven. Je zult niet merken aan hem dat hij discrimineert. Jong of oud, wijs of dom. Hij deed het bij iedereen. Toen we er op gingen letten zagen we het overal. Wat wel opviel was dat het vaak de meisjes waren die ongeveer vijftien waren of eruit zagen als vijftien. Met deze gegevens had ik al gauw een liedje gevonden: Nick en Simon – Te jong. Een belangrijk gegeven was het refrein.

Jij leert net de liefde kennen
Ik had al vader kunnen zijn
Dit kan best mooi beginnen
Maar het eindigt toch in pijn
Jij bent 15 lentes jong
En ik de 20 al voorbij
Je bent te jong voor mij
Veel te jong voor mij

Geprobeerd hebben we het om het uit te leggen, we hebben gevraagd of het hard in de kantine gedraaid kon worden, we hebben er praktisch alles aan gedaan om het hem en vele anderen duidelijk te maken. We staken de strijd. Mijn weblog is de laatste strohalm die wij, die het zien, krampachtig vastklampen. Hopen dat dit werkt.

Inmiddels zijn er een aantal mensen slachtoffer geworden. Het mooiste stukje was toen we Nicoline en ik het liedje aan hem lieten horen. Hij zij dat hij het wel begreep. Wij hadden goede hoop. Toen hij het gehoord had en zijn oordeel had geveld liep hij terug naar het meisje van 15 a 16. Ok, ze zat in bikini. Maar ik zag aan haar lichaamstaal dat ze het niet zo interessant vond. Dat gebeurde hem vaker want ‘s avonds wanneer we naar het bos gaan observeer ik. Vel ik oordeel en vertel ik onontbonden mijn mening over alles en iedereen. Ik discrimineer niet want ik doe het bij iedereen. Wijs of dom, jong of oud.

Op een gegeven moment komt er een meisje naar mij toe. Ik vroeg, ging het over zijn liefdesleven?. Met wanhoop in haar ogen zei ze. Jaaah! Waarom heb je me niet gered? Ook anderen hebben zich beproefd met zijn liefdesleven. Ik hoor vaak de verhalen achteraf, waar het exact over gaat weet ik niet. Maar heel leuk word het niet gevonden. Grappig is het wel, we hebben er lol om. We kunnen er elke keer over praten en we geven elkaar seintjes wanneer hij bezig is. Sms’jes krijg ik als, “Hij heeft geen succes bij de vrouwen dus hij probeert het bij de mannen”.

Dus mijn advies is tweedelig. Doe het niet! Maar ga vol overgave door. Want het werkt niet en het is zo grappig.

Sinds een aantal jaren schrijf ik stukjes. Stukjes werden verhaaltjes van gebeurtenissen die ik in mijn leven mee maakte. Verhaaltjes werden vervolgens blogs en Gertjan werd ineens Blogger. Blogger klinkt alsof ik een vies oud mannetje ben die zijn dagen vult met fantasieën. Niets is minder waar want bloggers werden veel sneller in de maatschappij geaccepteerd dan ieder ander. Bloggers behoorden niet tot een cult. Nee, bloggen kon gewoon naast alle het andere waar je bij hoorde. Mijn persoonlijk geschreven dagboekje werd een blog en ineens mag iedereen het lezen.

Mijn blog word gelezen door mensen om mij heen, zo hoor ik zo nu en dan dat mijn blog gelezen word door mensen van mijn werk. Een vrouwelijke collega van mij vertelde vandaag dat ze zocht naar het nummer van Bizztravel maar toen kwam ze op mijn site terecht. Een andere collega kwam via google alerts op mijn website terecht. Dit omdat ik over Beachmasters schreef. Een meisje dat ik een aantal jaren geleden leerde kennen op camping Bergzicht krabbelde me op Hyves dat ze tijdens een onderzoek voor school op mijn website terecht kwam.

Nu heeft dit ook een keerzijde, ik schreef over Anne, over onze wandeling. Er waren er een aantal die dat gelezen hadden waaronder mijn ouders, familie en het recreatieteam. Afgelopen dagen ben ik op de camping geweest. Gewoon omdat het kan, omdat het gezellig is en omdat ik verslaafd raak aan de camping. Ontwenningsverschijnselen doen zich voor wanneer ik een jaar niet ga.  Nu was het hetzelfde recreatieteam dat bang werd, want stel je voor dat zij ook genoemd zouden worden. Zou ik inbreuk maken op hun privacy? Hoe serieus moet ik aantijgingen nemen? Het ging zelfs zo ver dat er gedreigd werd met ontsluiting van de camping. Nu dan, zal ik dan maar stoppen met bloggen? Straks durft niemand meer met me om te gaan omdat ik blog. Word ik kluizenaar?

Ik besloot met harde hand terug te slaan. Spreekwoordelijk dan, want ik schrijf er gewoon over. Op de camping kwam ik woensdag, het was meteen weer gezellig en samen met het recreatieteam stonden Dommel en ik aan de bar. We dronken ons drankje en maakte de afspraak om met de taxi met ons allen naar ommen te gaan. Tijdens de Bissingh (die tijdens de bouwvak in Ommen is) is het altijd (voor Ommen’s maatstaven) druk. Hoewel het vergelijken met de TT niet eerlijk is doe ik het elk jaar graag en zeg ik dat het niets voorstelt.  We gingen, met z´n allen dansen, springen en zweten omdat het als elk jaar enorm warm is. Met natte kleding kwamen we weer buiten. Anne misschien wel geschrokken van mijn blog was minder aanwezig dan zaterdag maar de sfeer zat er goed in. Buiten beloofde de regen ons een blijvend nat pak. Vier taxibedrijven verder, besloten we te gaan lopen. Dit keer niet Anne en ik maar met twaalf personen. De keuze tussen anderhalf uur in de regen wachten op de taxi of anderhalf uur wandelen in de regenen werd het laatste. Mieke was dit keer mijn wandelpartner. Samen deden we smalltalk over alles en nog wat. Speciaal voor de gelegenheid had Mieke lage open schoenen aangedaan zo zwart van kleur als haar schoenen waren was haar stemming niet. Hoewel het ´s nachts was. Was het weer stralend en werden we kletsnat. De pret mocht er echter niet onder lijden. Toen ik haar een klein zetje gaf kon het niet anders dan dat ze natte voeten kreeg. Het water stroomde over haar schoenen naar binnen. De last van een blaar en zere voeten werd al gauw op mijn conto bijgeschreven. Het was mijn schuld.

Mieke leed er wel onder zo bleek donderdag. Dat haar wraak zoet zou zijn wist ik toen nog niet. Al gauw bleek dat ze het op ons gemunt had. De vraag was of we (Dommel en ik) mee wilden doen met het spel: ik hou van holland, spelmakers Linda, Jeroen en Beau. Mieke transformeerde in Linda maar vergat een pruik waardoor Linda zwart kort haar had. Natuurlijk wilden Dommel, Harry, Jaq, Robert en ik dit dolgraag. We wisten zoveel van Holland. Dat Linda het anders in haar hoofd had wisten we echter niet.

Achteraf gezien hadden we het wel door. Een duw was genoeg voor een verloren spel met meer dan 20 punten verschil. Bij de ronde spellen kregen wij onuitspreekbare woorden met meer dan 5 lettergrepen en moest het andere team woorden spellen als sinasappel. Bij de vragen kregen wij vragen als welk Nederlandse team won als eerste de Europacup. Nu zijn er heel veel verschillende geweest. Maar Linda wist niet welke het was. Dus we gokte fout. De andere groep kreeg de vraag. Onder welk nummer mag niet meer gespeeld worden bij Ajax. Eitje dat is namelijk 14 Johan Cruijff. Welke trainer is ook wel bekend onder de naam: de generaal. Alsof het retorische vragen waren.

Bij de liedjes, had Linda typisch Nederlandse liedjes uitgezocht van Clouseau, Leaf (dat niet Nederlands zingt), en andere Engelse liederen. Ik houd van Holland en Engelse liedjes. Wij begrepen er niets van. Toen ik samen met Dommel het goede antwoord gaf, gingen de punten toch naar het andere team omdat we niet samen mochten antwoorden. Linda was dit alleen vergeten te vertellen. Het laatste lied was van Guus Meeuwis. Maar ik had iets meer bedenktijd nodig om de titel te noemen omdat het een nieuwe cd was NW8. Maar ik kreeg geen bedenktijd.

Om nu een kort verhaal lang te maken, We verloren dus dik. Gewoon omdat het niet mogelijk was om te winnen. En tot op de dag van vandaag zal Mieke Alias Linda volhouden dat het niet express was. Ik zeg niet dat het onredelijk was of oneerlijk. Ik denk het alleen.

Maar Mieke, Ik wandel graag nog een keer met je mee door de regen en ik doe de volgende keer graag mee tijdens een nieuwe Soos. Want ik geloof best dat je het allemaal goed bedoelde.
Maandag avond of dinsdag ga ik weer naar de camping… gegarandeerd een nieuwe blog.