Nog een paar dagen dan is het vakantie, of beter gezegd, “collegevrije weken”. Gisteren nam ik, met het oog op Koninginnedag, het initiatief om mijn Groningse vriendengroep te mailen:

“Deze week is het weer zover, de oranje kleren mogen weer uit de kast.
De koningin moet gevierd worden. Dit jaar hopen we het zonder noemenswaardige incidenten in Apeldoorn te doen.
Met koninginnedag willen we met ons allen op de grote markt gaan rondhangen (in passende feestkledij) als ware we echte Alto’s zijn.

Vraag is echter. Wie is voornemens om aanstaande donderdag (avond) zich in de gezelligheid in de stad te mengen?”

Ik heb zin in Koninginnedag. Het is altijd een groot feest! Nog elk jaar kom ik bekenden tegen en dat is tot noch toe altijd een fijn weerzien.

Weten jullie dat ik nog schreef over onze onderbuurman? (wie het niet meer weet mag zich schamen) Hij diegene waarover ik misschien wel het meest schrijf om mijn ongenoegen te uiten. Maandagmiddag, het was kwart voor zes (17.45uur). Ik keek naar the Mentalist en hoor de deurbel gaan. Zoals ik altijd doe doe ik de deur open. Daar stond een jongeman en een jonge vrouw. Dienaars van de wet, Agenten. Als ik klompen aan had gehad waren ze beide gebroken. Onschuldig vroegen ze of we een feestje hadden. Met een pruillip en ongeloof in mijn ogen vertelde ik dat ik dat we geen feestje hadden, dat ik aan het film kijken was en dat mijn huisgenoot aan het transcriberen was. Nadat ik uitgelegd had dat transciberen het zelfde is als verbatim schrijven en toen ik uitgelegd dat dat allebei ongeveer het zelfde betekend als het letterlijk opschrijven van zinnen die gesproken werden tijdens het interview. Vertelde ik dat ik moe werd van het feit dat onze onderbuurman meent dat hij bijna bij elke voetstap die hij van ons hoort moet bellen met de politie. De agenten gingen weg met de belofte dit door te geven aan Yvonne, onze wijkagent als het gaat om overlast. Toen ik mijn huisgenoot en hoofdhuurder Tineke dit vertelde wilde ze bijna zelf de politie bellen omdat de onderbuurman zo vaak de politie belt. Dat we daar ontzettend zat van zijn.

Omdat dit voorval er was en ik daar sacherijnig van was geworden heb ik niet hardgelopen. Naja ik had ook nog enorme spierpijn van zaterdag hardlopen dus ik besloot vandaag na stage te gaan hardlopen. Het gaat dus echt gebeuren! Eva gaat me helpen met haar Start To Run programma! Het enige wat ik nu als voorbereiding doe is het luisteren naar liedjes met als titel Eva.

Het lijkt niet op te houden; waar ik het over heb? Onze fantastische onderbuurman “natuurlijk”! De politie legde het afgelopen maandagavond zo uit: “Het is natuurlijk moeilijk om deze twee bevolkingsgroepen bij elkaar te stoppen. Enerzijds heb je de studenten die een vrij onregelmatige levensritme hebben, daarnaast heb je in deze flat ouderen, die juist wel een heel regelmatig levensritme hebben.”

Afgelopen maandag belden er twee agenten aan. Ik liet ze netjes binnen. Ze vertelden dat ze bericht hadden ontvangen van geluidsoverlast uit deze woning. Ik stond perplex. Maandagavond rond 21.15 geluidsoverlast? Ik zelf was pas om acht uur thuis. Hoe kon ik dan samen met Karin binnen een uur zoveel overlast veroorzaken dat de onderbuurman uit nood de politie belt?

Ik legde uit dat ik de situatie niet begreep en ook niet goed wist wat hiermee te doen. Wij willen deze mooie plek in een van de betere flats van Vinkhuizen niet kwijt. Wij hebben al eens eerder bij de woningstichting aangegeven dat deze man te pas en te onpas kwam klagen. Realiteit was dat meneer agent er wel stond. Het gesprek wat we hadden was goed. Ik voelde me enigszins begrepen. Aan de andere kant zat onze onderbuurman, hij was in tranen vertelden de agenten. Oke, mijn muziek heeft wel even (vijftien minuten) hard aangestaan, maar niet zo hard dat mijn buurvrouw of mijn huisgenoot er over kwam klagen.

Dinsdag middag heb ik de telefoon gepakt, ik belde naar meldpunt overlast Groningen. Ik vertelde het verhaal dat de agenten aangebeld hadden maandagavond. Ik vertelde haar over onze onderbuurman, over zijn klagen, over wat ik dacht over ons geluidsoverlast, het verleden en over de situatie met de onderbuurman. Over de onderbuurman heb ik in vorig jaar (eind 2009) meerdere malen geschreven.  De wijkagent beloofde de situatie te onderzoeken, met de woningstichting te bellen en tenslotte mij hiervan te verwittigen. Ik ben erg benieuwd naar haar verhaal en hoop dat ze terug belt. Want eerlijk gezegd vind ik het belachelijk dat er maandagavond agenten voor de deur stonden.

Want als iedereen voor iets dergelijks als dit de politie belt heeft de politie geen tijd meer om echte boeven te vangen. En dat is nu juist net datgene wat deze twee agenten het liefste doen. Althans dat vertrouwde de, uiterst aardige, agent mij toe. Daarnaast heeft hij mij ook tips gegeven voor school. Ik was maandagavond namelijk bezig een plan van aanpak te schrijven voor een wijk met verschillende culturen en problemen. Het bezoek van deze agenten heeft naast een negatieve uitwerking ook nog een positieve uitwerking gehad.

Onze onderbuurman mag vandaag weer onderwerp van’t bloggen zijn. Waarom? Want volgens mij is er nog nooit iemand zo vaak onderwerp geweest van het schrijven dan hij.

Ik zal uitleggen waarom. De man blijft ons verrassen. In mijn eerste blog over hem ging het over vooroordelen. We hadden volgens een mevrouw die ik sprak bij de lift een nieuwe onderbuurman die drugdealer was. Dat is best schrikken, want met dit gegeven en de rumoeren die wij hoorden dachten we dat er een mogelijkheid kon zijn dat deze man drugdealer was. Huisgenoot Henk had ook al eens met hem in de lift gestaan. Henk zei: “hij stonk naar alcohol en het was pas negen uur ’s ochtends”. Het vermoeden bleef bestaan.

De tweede blog over de onderbuurman was om te vertellen dat onze vooroordelen niet juist waren. Hij belde namelijk op een zondagmiddag aan om te vragen of ik hem wilde helpen met de muziek. Hij hoorde namelijk onze muziek wel eens en dacht daarom dat ik wel kon helpen. Zo gezegd zo gedaan, ik ben toen met de man mee geweest en heb hem geholpen. Onze vooroordelen waren weg. Het was gewoon een man die niet goed voor zichzelf kon zorgen en hulp nodig had bij het huishouden. De hoeveelheid pakjes shag getuigde er alleen van dat hij veel rookte.

In een derde blog ging het ook over onze onderbuurman. We maakten te veel lawaai en hij kwam daarover klagen. Dat was in de periode dat we nog al een wijnavond hadden en het kon toen mogelijk zijn dat we inderdaad wat geluid veroorzaakte.

Maar nu kwam hij gisteren ook aan de deur. Tineke en ik waren thuis en er werd opeens aangebeld. Aan het geluid hoorde we dat het om onze voordeur ging. Door het glas heen zagen we hem alweer staan. We dachten bijna simultaan “wat heeft hij nu weer”. Tineke weigerde de deur open te doen omdat hij ook al eens was gekomen toen Tineke alleen thuis was. Hij wilde perse naar binnen. Maar Tineke werd daar een beetje bang van. Daarom ging ik maar naar de deur. Het verhaal was dat we de avond en nacht ervoor met deuren hadden geslagen, geschreeuwd hadden en de muziek aan hadden, stampten en andere geluiden maakte waardoor hij niet kon slapen.

Best vreemd vonden we dat omdat Henk en ik aan het vergaderen over hoe we de oudejaarsavond zouden gaan inplannen. En dit deden we niet bij ons thuis. Nu hebben hier gepast op gereageerd door een brief te sturen naar de woningstichting en te bellen naar meldpunt overlast. Want wanneer er nu gebeld word omdat wij teveel lawaai hebben worden onze gegevens en onze melding daarin bekeken. En dat kan een klacht schelen.

Nu iets anders: Ik heb sneeuwvrij en ik ga daarom straks een sneeuwpop maken!!
Foto’s volgen.