Momenteel zit ik in de trein, ik wacht tot deze vertrekt uit Groningen. Omdat het niet mooi weer is neem niet de eerst vertrekkende maar de tweede trein die vanuit Groningen vertrekt richting Assen. De eerste trein komt namelijk pas twee minuten voor vertrek binnen op station Groningen terwijl deze trein ruim een half uur voor vertrek aan komt. Ik wacht dus liever droog en warm dan buiten in de kou en regen.

Dinsdag (op de verjaardag (35 geworden) van mij zus) werd mij ineens gevraagd of Dennis mijn oudste neefje (9) kon komen logeren in Groningen. Direct zei ik ja! Want wat is er leuker dan dat je eerste neefje komt logeren? Gisteren was het zo ver, ik haalde mijn neefje op. Ik met de bus naar de trein en naar Assen. Dennis opgepikt, de trein weer in, de bus in en naar de supermarkt. Als ware het een grote snoepwinkel liet ik Dennis kiezen, wat wil je vanavond eten, aardappelschijfjes of blokjes?, Wat voor groente wil je eten? Het werden doperwtjes met worteltjes. Wat voor vlees, wat voor chips, wat voor drinken, wat voor beleg voor morgenvroeg, wil je een kindersurprise?

Als ik mijn zus mag geloven dan vind Dennis mij de leukste oom! Ik ben de oom van de Apple superlaptop waar je alle spelletjes op kan doen en ik ben de oom van de Iphone. Ik ben de oom die alles weet van computers, waarvan alles mag en die mama ook zo wel eens voor gek zet. Mij was er alles aan gelegen om deze positie in deze twee dagen en nacht te verzekeren. En dat is gelukt, denk ik :p.

Toen we gisteren Alvin and the Chipmonks gingen kijken ging de eerste zak chips open, Niet de Doritos (want dat was de lekkerste die bewaarde we voor het laatst aldus Dennis) Het werd eerst wokkels, de Sissi vloeide rijkelijk bij het eerste uur van de film. Toen de film was afgelopen en ik Trackmania Nations opstartte had hij geen oog meer voor de chips of Sissi. Nee, het racespel was het alle belangrijkste. Tijdens het eten koken maakte we concrete plannen voor vandaag. We kwamen overeen dat we naar het stripmuseum gingen en daarna naar de Mc Donalds, maar eerst moest er met het bord op schoot voetbal gekeken worden. De bekerfinale was en Dennis had een weddenschap met Rick (zijn broertje). Rick dacht dat Ajax won (net als ik), maar Dennis dacht dat Feyenoord de klus alsnog zou klaren. Er werd één euro verwed. Dennis reactie na de wedstrijd was: “Ik heb verloren, ik heb een euro verloren”. Om hem op te vrolijken ging de tweede film van start, Up startte en wij keken hoe de oude man niet naar Shady Oaks wilde en daarom maar met huis vliegend door met helium gevulde ballonnen zijn heil zocht in Paradise Falls. We vonden de film beide net als Alvin, vet! Na de film was het bedtijd. Het was immers al tien uur geweest. Ik maakte het bed klaar, deed een lamp aan waardoor de kamer ineens rood verlichte en Dennis ging slapen.

Een paar uur later ging ik ook naar bed, niet wetende dat ik om half drie wakker zou worden van de televisie. Dennis was wakker en dacht dat het ochtend was. Toen ik hem ervan overtuigde dat het nog midden in de nacht was en ik liever wel nog een paar uur wilde slapen, ging de televisie uit. Ik hoorde zijn hoofd nog heen en weer wiebelen. Links, rechts, links.. ik sliep alweer. De volgende ochtend om kwart voor acht zei ik tegen Dennis dat hij de televisie wel weer aan mocht. Slapen was voor hem en daardoor ook voor mij klaar.

Om kwart over tien stonden we in het stripmuseum. Dennis kreeg een speurtocht mee en samen gingen we op pad. We leerden cartoon tekenen, maakten foto’s van onszelf in de lachspiegel en baanden ons weg door het doolhof, we kwamen Suske en Wiske tegen en schrokken van een grote aap. Via Donald Duck en Oliver Bommel zagen we ook nog tekeningen van Jan-Peter Balkenende, Willem en Maxima en de Koningin zelf. We kraakten tenslotte nog de kluis van Dagobert Duck en hadden daarmee de speurtocht-puzzel opgelost.

Via de super grote (om in Dennis woorden te spreken) Toy’s en Rush kwamen we tenslotte bij de Mc Donalds. Een Happy Meal en voor mij een BigMac Menu werd het. Na “smullen” van het middageten moesten we nog rennen om de bus te halen. Dat lukte, toen we thuis kwamen deed Dennis nog zijn best om Trackmania banen te halen, terwijl ik de was nog even deed en de deur open deed voor Anneke. Het logeerpartijtje was alweer voorbij, maar Dennis beloofde over een jaar ongeveer wel weer een keer te komen.

Een jaar…Misschien moet ik volgende keer beter mijn best doen, dan komt hij misschien sneller logeren.

Met dat school is begonnen is het studentenleven ook begonnen. In mijn vorige weblog heb ik daar al het een en ander over verteld. Een leuk voedselpakket lijkt het studenten voor mijn in te luiden. Over mij word wel eens gezegd dat ik een te groot sociaal netwerk heb. Ik denk zelf dat verschillende scholen uit verschillende steden, kerklidmaatschap en de voetbalvereniging hier de reden van zijn. Ik heb op vijf scholen gezeten in de loop der jaren. Ik ben lid van de kerk en van een voetbalvereniging en ik ken veel verschillende mensen. Ik kan mensen goed en minder goed. Net al elk ieder ander mens dat doet. Daarin zijn wij niet verschillend.

Vorige week dinsdag kreeg ik het voedselpakket. Hierin zaten onder anderen een banaan, sinasappel, twee sneetjes witbrood, toffee, Muesli reep, tum tums, leverpastei, blikje cola, servetje en ander snoepgoed. Natuurlijk helemaal lief! Zoals ik al eerder schreef leek dit gebeuren ook mijn studentenleven in te luiden. Want bij een studentenleven horen feestjes. En feestjes is iets waarin ik goed ben. Creatieve cadeaus verzinnen, gezellig zijn met vrienden en vriendinnen. Nieuwe mensen ontmoeten en het sociale netwerk verbreden en vergroten.

Zo begon mijn weekend ook. Vrijdagavond had ik vanaf 18uur een personeelsfeestje van Bizztravel. Ik werk en net twee maanden en ik mag gelijk komen. Alhoewel ik eerst niet op de lijst stond en ik mijn collega Jen al beschuldigde van het feit dat ze mij niet mocht en daarom mij niet op de lijst had gezet, mocht ik toch mee. We moesten ons melden bij eurokarting in Groningen. Op de uitnodiging stond geschreven dat we in stretch kleding moesten komen. Ik nam daarom maar iets wat er op leek in een tas mee. Echter in de bus kwamen er drie collega´s binnenlopen. Wie het nummer call on me kent van Eric Prydz en ook de clip heeft gezien kan zich goed een voorstelling maken hoe ze eruit moeten hebben gezien. Inclusief haarbandje, felgekleurde sokken en een panty, een oud jasje van Adidas (dat dan weer wel) 1994 stijl. Ik kwam niet meer bij. Ze namen het stretch erg serieus en wisten bij voorhand dat ze de show gingen stelen. En dat deden ze met volle overtuiging.

We gingen eerst barbecueën er waren mensen die het vlees braadde en wij mochten het op eten. Ik vond het gelijk al een fantastische arbeidsdeling. Het eten smaakte dan ook heerlijk. Twee koeien en een varken verder was ik dan ook al vol. Bij de drankjes liep dit iets anders, dat vloeide rijkelijk door. Na de gezellige en volmakende barbecue was het tijd geworden voor de echte activiteit. Twee uren lang onze kwaliteiten en kunsten laten zien op de bowlingbaan. Ik maakte kennis het disco bowlen, een tak van sport die onder genot van een lekkere beat, wat toepasselijke sfeerverlichting en de nodige zoetsappige vloeibare versnaperingen gespeeld diende te worden. In alle randzaken steelde ik dan ook graag de show. Maar hoe graag ik ook wilde, het lukte mij niet. Ik zal over het bowlen ook maar net zo eerlijk zijn. Als ik in twee rondes meer dan 120 heb gegooid dan was het ook maar net. Nee, ik ging allerminst goed. Maar, jawel toch ging ik als winnaar naar huis. We speelden namelijk als team tegen alle andere teams. En het team met de meeste punten, hoe logisch ook, won de prijs. En daarom liep ik met een shirt, met daarop de tekst: Bowling King Bizztravel 2009, onder de arm naar huis.

Alhoewel, naar huis lopen was er voorlopig nog even niet bij. Want, zo leerde ik, bij een Bizztravel personeelsfeestje moet je altijd nog nadrinken in de stad. Zelfs wanneer je als enige gast van het personeelsfeestje de volgende dag om tien uur weer mensen te woord moet staan aan de telefoon, voor Bizztravel.  De “Bizztravel, goedemorgen, bedankt voor het wachten, u spreekt met Gertjan Janssen” mag mocht dan nog wel wat schor klinken maar ik zat er wel.

Zaterdagavond had ik een verjaardagspartijtje in Zwolle. Daarom vanuit mijn werk direct naar Assen. Ik zou bij mijn ouders gaan eten en daarna naar Zwolle met de trein. Toen ik onderweg op fiets van het station Assen naar huis fietste wist ik nog niet dat er op dat zelfde moment bij mijn ouders een kleine familiereünie gaande was. Ik telde vier auto’s extra. Wat betekende dat drie van mijn vier zussen er waren, twee met kinderen. Er speelden acht kinderen in de achtertuin en in de keuken zaten zeven volwassenen. Kortom een warm welkom voor thuis. Ik moest snel want ik zou anderhalf uur na aankomst alweer onderweg gaan naar Zwolle, tijd voor een genotsdouche zat er daarom niet in.

Aan het feestje van Klariska van vorig jaar hebben Dommel en ik wisselende gevoelens. Het is zelfs zo beschamend dat ik het vorig jaar niet geblogt heb. Kort samengevat is het ongeveer zo gegaan:

LTC had de eerste wedstrijd van het seizoen, het was uit in Nijland. Omdat het ver reizen was besloot LTC een bus mee te sturen voor spelers en supporters. We kwamen daar te vroeg, het was mooi weer, we dronken een biertje en een gehakt bal. We dronken zo een paar door en na de wedstrijd bleven we het zelfde doen. Met de wetenschap dat we om zeven uur ’s avonds opgehaald zouden worden besloten we ook bij LTC nog wat te gaan drinken. Thuisgekomen hadden we geen tijd om te douchen of te eten want de taxi stond al klaar. Naar Zwolle gebakje eten en daarna lekker een pilsje drinken. Op een gegeven moment was het genoeg en mochten (lees: moesten) we op bed. Dommel  pakte het biertje van mevrouw Groen af en dat was de druppel.

Je begrijpt, we waren wat huiverig. Gelukkig moest ik werken dus kon ik niet drinken. Ik heb langer haar gekregen dan vorig jaar, alleen maar omdat ik het liet groeien, nam een bril. En het resultaat was dat ik mij zelfs moest voorstellen. Haar ouders vroegen me: Ben je hier wel eens eerder geweest? Ik zei tactisch, nee, ik ben dit jaar voor het eerst. Toen ik mij voorstelde herkende ze mijn naam. Maar het leek ons allemaal vergeven. Ons biertje werd niet afgepakt en we hebben ons een stuk beter gedragen.

En nu net heb ik de telefoon neergelegd, me moeder belde en vertelde dat mijn oom gevallen is van een huis. De ambulance broeders hebben hem helaas niet meer kunnen helpen. Hij is vandaag overleden. Dus heel veel zin had ik ineens niet meer om deze blog verder af te schrijven.

Dat was mij het Hemelvaartsweekend wel.  Zoals ik in mijn vorige blog uitlegde was ik het afgelopen weekend reizend evangelie. Ik ging van hier naar daar en van daar naar hier. Vrijdag ging ik kano’en en dat was leuk! Het weer was niet zo geslaagd en wij waren de diepst liggende boot. Waardoor wij ook de minst snelle boot waren, maar plezier was er, zeker weten! ‘s avonds was er het thema feest waar ik voor uitgenodigd was. Het thema was Hawai. En dat was ook gezellig! Ik ontmoete weer al mijn vriendjes uit Leek. Vorige week vrijdag waren ze ook al op de verjaardag van Johan maar niet iedereen die er afgelopen vrijdag was. Dus dat was wel weer een leuk weerzien.  De muziek verpestte voor mij alleen de avond. De DJ had waarschijnlijk niet door dat op een thema feest in dit geval hawai er ook bijpassende muziek gedraaid moest worden. Maar de DJ besloot om de muziekstijl van hem en zijn vrienden te draaien. Met het gevolg dat ik  driekwart van de avond verplicht luisterde naar Hardcore en Terror. En dat op een hawai feest.  Wat wel enorm leuk was is het telefoontje dat ik kreeg van mijn moeder.

Gertjan, zo sprak ze, je bent oom geworden. Bennie en Hennie hebben een kleine gekregen. Vol vreugde schreeuwde ik om Anne, ik zag hem niet maar wilde dit moment graag met hem delen want hij was ook oom geworden (hij is het broertje van Hennie). Toen ik Anne gevonden had vertelde me moeder verder. Het is een jongetje, alles is gezond hij heeft alles gekregen. Hij heet Ger I”%#$%e Stan. Ik kon het niet verstaan dus vroeg nogmaals om de naam. Na vijf keer de naam gehoord te hebben en inmiddels in the middle of nowhere buiten te staan hoorde ik de naam van de kleine goed: Hij heet Ger Ite Stan.

Na wederom een nacht bij familie Hooghuis te mogen slapen (waarvoor dank) werd ik wakker en wilde ik naar Assen. Zaterdagavond had ik een Kozijnwarmingparty (waarover later meer). Ik wilde Stan zien in het echt, dus de planning omgegooid en naar Assen gereisd. Thuisgekomen bij mijn ouders eerst hard voor school bezig geweest en toen na boodschappen te doen met Dommel naar Stan geweest. En het is echt een schatje! Deze week probeer ik nog een keer heen te gaan en dan ook een kleinigheidje mee te nemen. Wie heeft er een origineel idee voor een pasgeboren baby?

Na het kraambezoek gingen we nog even op bezoek bij LTC waar ik van harte gefeliciteerd werd door iedereen die vernomen had dat Bennie (tevens speler van het eerste elftal van LTC) vader was geworden. Die felicitaties doen het goed. Hoewel ik nu voor de achtste keer oom ben geworden is het altijd nog even spannend en gigantisch leuk. Ik ben zo trots

Hoewel ik nog veel meer te vertellen heb zal ik het proberen kort te houden. Zaterdag avond was de Kozijnwarmingparty. Een feest waar al weken over gesproken werd. Krabbels via hyves, telefoontjes een nieuwsgierige Dommel naar zijn cadeaus alles hoorde erbij. Verbaasde gezichten van mensen tegen wie ik zei dat ik een kozijnwarmingparty had en dus niet kon komen op de verjaardag van Christiaan (sorry). De reactie was vaak:  “een kozijnwarmingparty?” Waarop ik zei:  “Ja een kozijnwarming party, Dommel heeft nieuwe kozijnen gekregen en dat moest gevierd worden.”

Het was de leukste Kozijnwarmingparty die ik ooit gehad heb. Zo genoten, er zijn veel foto’s gemaakt die ik nog zal laten zien wanneer ik ze heb  gekregen van dommel. Hij kreeg van ons speciaal voor hem gemaakte heinekenflesjes van jouwheineken.nl. Het was een roze fles, (pink panter roze) met daarop in sierletters “We (L) Dommel”. Het was het allermooiste cadeau dat hij zich kon wensen. Van Hilleke kreeg Mattijn het bierspel en een bord met vijf redenen waarom bier beter is dan een vrouw. De mooiste vond Dommel wel. Misschien typerend voor Dommel: “bier heeft geen moeder”

Vervolgens zondag, vroeg uit bed. Krap aan twee en half  uur slaap gehad maar fit als een hoentje, Kerken en de verjaardag van Bert stonden op het programma. Na de kerk stressen om het eten op te krijgen voor de trein van één uur. Dat lukte en niet veel later ik stond te genieten van het mooie weer op station Groningen. Anne, Hendrik, Anje en Judith arriveerden en we gingen naar Bert. Hij was vrijdag 22 geworden en dat moesten we vieren. We deden dat in stijl en gingen naar het noorderplantsoen. Een park in de beurt waar je heerlijk kunt relaxen. En dat paste ons wel. Niet veel later gingen we gebruind lopend naar de kerk.

Anne diezelfde jongen die ook oom was geworden, nodigde me op een subtiele manier uit om met hem na de kerk nog te relaxen:

Hij: “de zon schijnt tot acht uur bij ons voor het huis”.
Ik: “dat klinkt als een uitnodiging”
Hij:  “dat klopt en dat is het ook”
Ik: “Maar dan kunnen we je bank ook wel buiten neerzetten”
Hij: “en dan de poeven ervoor”
Ik: “Voor”

En zo verstreek langszaam het weekend voor mij. Heerlijk genietend.

Maandag nam ik er gewoon bij als weekend, ik moest het project van het vorige blok opnieuw inleveren. Waardoor ik twee colleges moest missen. Daarna ging ik lekker naar de Hoornseplas. Nu dinsdag is me weekend over en ga ik met drie kwartier naar school.