Het PVT 2010 is weer ten einde, ik heb fantastische dagen gehad. Ik heb geschreven alsof mijn leven er van af hing. Ik heb feedback ontvangen en gegeven, zelfspot geschreven, we hebben een geweldige cohesie gehad. We hebben de meest fouten grappen gemaakt, we hebben bepaalde spelers in het zonlicht gezet, We hebben teams bekennen en beschreven, We hebben ons helemaal suf gewerkt om iedere dag een NetNieuws af te krijgen. Maar bovenal hebben we allemaal gigantisch veel plezier gehad.

Nu ben ik terug op de plek waar ik al jaren schrijf. Gertjanjanssen.nl, een plek waar ik toch op een andere manier schrijf, tijdens het PVT moest ik rekening houden met allerlei mensen, woorden als “klootzak” (lees: bowlingbaltas) mochten niet beschreven worden. Maar hier kan ik vrijuit schrijven, op mijn eigen manier. Ook leuk.

Maar toch heb ik de afgelopen dagen regelmatig met heimwee teruggedacht aan PVT. Herinneringen kun je, naar mijn idee, niet beter ophalen dan door het zien van beelden. Dat kan ook, want een, meer dan fantastische, eindfilm is inmiddels online te bekijken: www.pvt-film.nl. In de film is voor een buitenstaander goed te zien waar het PVT om gaat en wat er voor nodig om het PVT zo’n succes te maken. PVT is namelijk eigenlijk alleen maar groot binnen de gereformeerde kringen. Elke keer als ik de film zie krijg ik weer kippenvel op mijn armen en gaan mijn gedachten terug naar de momenten dat ik nog samen met mijn redacteuren zat te schrijven in een kleedkamer.

Voor mij was het PVT een stuk rustiger dan voorgaande jaren. Voorgaande jaren was eindredacteur. Ik schreef stukken, liet de stukken tekstueel en qua spelling controleren en zette dan de stukken, die door, de redacteuren en mij, werden geschreven. Ik was verantwoordelijk voor het uiteindelijk resultaat. Vorig jaar kwam daarbij het hoofdredacteur bij. Ik werd hoofd- en eindredacteur. Ik moest schrijven, controleren op inhoud en waarover geschreven werd, zelf schrijven en de boel met Indesign voor elkaar maken. Enfin ik had het behoorlijk druk en dat zorgde voor de nodige stress.

Dit jaar besloot ik het anders te doen. Ik was immers de “baas”. Ik deed het beter. Althans ik hoor uit verschillende hoeken dat het NetNieuws (alle vier) er goed uit zag(en). Een van mijn schrijvers van vorig jaar werd eindredacteur (waarvoor dank Bert), hij heeft het zwaar gehad in zijn eerste jaar als eindredacteur. Annalien heeft als nieuweling een belangrijke taak, toegewezen gekregen, namelijk spellingsnazi. Ze controleerde alle stukken en wist dan als enige ook tijdens het PVT waar het NetNieuws over het ging.

Naast de belangrijke taak om een NetNieuws in elkaar te zetten elke dag hebben we als groep elkaar gevonden als nieuwe vrienden. Ik heb een stel nieuwe vrienden erbij gekregen en ben daar erg heel erg blij mee.! Samen drie andere schrijvers (Anne, Joanke en Marleen) logeerde ik bij mijn ouders, bij mijn ouders logeerden in totaal zeven personen. Mijn zusje Margreet, Anne & Anne, zij speelden mee als speler. Ook thuis was het gezellig, me ouders nachtbrakers als ze zijn wachten met gemak tot een uur of drie tot de laatste thuis kwamen. En omdat ze toch wakker waren ging de frituurpan voor de derde keer die avond nog even aan. Prachtig dat zij ook zo gek waren om dit te doen. Net als Anne die als 15jarig gewoon weer haar bed uit kwam als ze hoorde dat het gezellig was. Het waren slopende dagen. Maar heel heel heel gezellig!

Bekijk nu even de film om ook een beetje PVT gevoel terug te krijgen, of een beeld te hebben van wat het inhoud. Ik ben ook zichtbaar, wie weet herken je me wel!

Al een aantal dagen probeer ik een stukje tekst op het net te toveren. Elke keer echter dat ik het probeerde ging het mis. Ik moest weg, kreeg telefoon of er kwam iets anders tussen. Eergisteren had ik best een mooi stukje ingesteld. Maar toen dacht het programma Pages; doe het zelf maar. Ik was alles kwijt en ik kon wel weer opnieuw beginnen. Twee dezelfde stukjes tekst schrijven is niets aan en daarom besloot ik het niet te doen.

Vanmorgen probeerde ik het weer, ik had college systeemhulpverlening. Dat is hulpverlening voor gezinnen of echtparen. Maar de nogal moederlijke docente gaf in de les direct aan een aantal regels in te willen voeren. De laptops mochten alleen open tijdens het begin van de college. De studiehandleidingen moeten op papier mee gebracht worden. Het huiswerk moet op papier ingeleverd te worden. Als een iemand praat dan moet de rest stil zijn. Toen gebeurde er iets in mij wat ik het beste kan omschrijven als een deur die gesloten werd. De spreekwoordelijke deur in mij, die tot dat moment altijd open had gestaan, ging dicht. Alles in mij schreeuwde dat de deur dicht moest. Ik vind het verschrikkelijk als een docente zich moederlijk gedraagt naar de leerlingen toe. Ik moet maar zien hoe dat in de toekomst zich gaat vormen. Ik zal me zo veel mogelijk proberen aan te passen. Ik dwaal af, terug naar het onderwerp. Voordat ik überhaupt iets op papier had staan kon ik me laptop dus dichtdoen.

Vanmiddag kwam k vroeg aan op mijn werk, ik dacht: gauw nog even iets schrijven. Maar voordat ik überhaupt een alinea kon schrijven kwam mijn leidinggevende met het gegeven dat ik mijn beschikbaarheid nog niet had doorgegeven voor Maart en April. Kortom ik kon het blogschrijven wel weer vergeten.

Daarnaast ben ik nog druk met PVT. Dat is zo goed als afgerond, er rest mij alleen nog een aantal ideeën voor de lay-out van het blad te implementeren, nicknames voor nieuwe schrijvers bedenken (vijf stuks), en proefdrukken.

Maar dan nu heb ik de tijd om te schrijven, want misschien ben ik wel een van de weinig mannen, want tegelijk met dat ik voetbal kijk, schrijf ik deze teksten. Maar dan heb je de tijd, maar dan weet ik even niet wat ik moet schrijven, want eerlijk is eerlijk. In mijn hoofd ben ik alleen maar bezig met teksten voor het NetNieuws, teksten die gerelateerd zijn aan het volleybal, aan het onbeschrijfelijke gevoel, het gevoel van samenhorigheid. Ik ben 24, maar nog altijd een klein kind als het gaat om het PVT. Vier dagen zal ik in een team NetNieuwsen bouwen. Het is iets wat je echt moet mee maken.

Enfin er zijn meer dingen in het leven. Mijn stage bijvoorbeeld, ik wil er toch nog een poging wagen om er iets over te schrijven. Voor mijn stage ben ik vrijwilliger bij de Vijverstee in Assen. Ik werk met verstandelijke gehandicapten ouderen, nou zeg maar bejaarden. Die ook last hebben van ouderdom zoals veel meer ouderen dat hebben. Dementie, uitvallen van lichaamsfuncties en zorgvragend. Het verschilt per bewoner natuurlijk, maar er zitten een aantal gevallen bij . De Vijverstee is een woonvoorziening waarin zestien appartementen zijn. Deze zijn allemaal bewoont.

In het verleden hebben we al eens cake gebakken, gebingo’d, gerummikubt, gewinkeld, naar de apotheek gegaan en lampionnetjes gemaakt. Best wel basale dingen die voor mij niet moeilijk, maar vanzelfsprekend gaan en zijn. Waar ik enorm van geniet en van leer is het is het plezier in alles wat men doet. Alle kleine dingen zijn mooi en word volledig beleefd. Hoeveel plezier een bewoner kan hebben aan een compliment die je geeft over dat ze goed roert in het beslag van de cake. Daar kunnen wij als mensen en kan ik als mens van leren. Van nature wil ik groter, meer, beter en ik heb telkens weer iets te wensen. Wanneer ik zie dat het ook anders kan, zoals het kan als deze bewoners laten zien, dan wordt ik met beide benen op de grond gezet en even weer wakker geschud. Dat geeft me veel voldoening. Ik leer daar van om ook te genieten van de kleine dingen van het leven. Ik ga dit jaar hopelijk nog wekelijks werken met deze mensen, want het geeft me energie. Morgen ga ik in elk geval weer heen. Een bewoonster is jarig, dus ik denk dat we dit keer gaan feestmutsen maken.

Zo zie je maar, de aanhouder wint.

Het start over twee weken, en momenteel ben ik er elke dag een paar uur mee bezig. Voor de mensen die niet weten wat PVT is, nog even een terugblik naar voorgaande jaren (1, 2, 3, 4). Ja, ik ga al een aantal jaren mee. Maar nog steeds word ik telkens warmer wanneer PVT dichterbij komt. Voor degene die door de vorige vier berichten nog niet echt een goed beeld hebben gekregen zal ik kort vertellen wat PVT inhoudt.

PVT is een gereformeerd volleybaltoernooi waar verschillende scholen aan mee doen. Er zijn in totaal 48 teams die mee doen. Deze 48 teams zijn verdeeld over 4 categorieën, Dames A en B, Heren A en B. Alle teams doen in vier dagen hun best om winnaar te worden van het toernooi. Het toernooi word dit jaar al voor de 43ste keer georganiseerd. Het toernooi is geweldig, wat heet! Om een goed beeld te krijgen kijk dan naar de teaser van vorig jaar: Youtube

Mijn taak is nu voor het tweede jaar achtereen om als hoofdredacteur te fungeren van het NetNieuws. Wel eens gezien? Een dyslectische hoofdredacteur? Ik ben er een. Ik kan dit natuurlijk niet alleen, daarom ben ik momenteel druk bezig met het verzamelen van een goed team om mij heen. Wij maken samen dagelijks een blad met ongeveer 26 bladzijden waarin veel leuke verhalen staat over het PVT, maar ook wedstrijdverslagen en onderdelen die door de spelers, toeschouwers, coaches, trainers en dergelijke ingevuld kunnen worden.

Momenteel ben ik druk bezig met het verbeteren van de NetNieuws van vorig jaar. Daarnaast ben ik nog druk bezig met het zoeken van schrijvers/schrijfsters. Dit jaar gaat het niet zo gemakkelijk als vorig jaar, daarnaast ben ik bezig met de drukker, sponsoren, contact houden met de schrijvers, aantrekken van schrijvers, tafels regelen, contact onderhouden met het bestuur en ga zo maar door.

Ik vind het fantastisch om te doen. Dagelijks denk ik nu aan PVT, dagelijks ben ik er mee bezig. Ik heb er zin in, de spreekwoordelijke vlinders voor het PVT van 2010. Stress brengt het ook wel met zich mee, daarom wil ik dit jaar het iets rustiger aan doen, meer de controle van verschillende onderdelen geven aan mijn collega’s. Dan kan ik me meer richten op de taken van een hoofdredacteur.

Ik heb er zin in, kan niet meer wachten. En zal jullie daarom of jullie het willen of niet, op de hoogte houden. Want het spreekwoord zegt niet voor niets, waar het hart vol van is, loopt de mond van over.