Nu is het ineens vrijdag avond. Op de agenda stond helemaal niets. Best lekker natuurlijk. Impulsief, als ik ben, besloot ik vanmiddag, nadat ik vrij was van me werk, tijdens het boodschappen doen willekeurig mensen uit te nodigen om te komen eten. Nu is het niet zo dat ik willekeurig mannen en vrouwen in de supermarkt aansprak om te vragen of zij alstublieft bij mij wilden komen eten. Dat deed ik niet. Al lijkt het me best een interessant onderzoek om te kijken hoeveel mensen daar positief op in zouden gaan. Ik belde vrienden en vriendinnen die ik vandaag wel wilde ontmoeten rond het eten. Ik had de boodschapjes in het mandje, rekende af, ging nog even langs de Gall en Gall.

Inmiddels had ik meerdere pogingen tot uitnodigen gepoogd. De uiteindelijke score, was een uit vier. Klinkt weinig, is ook niet veel. Maar het gaat immers niet om de kwantiteit, maar om de kwaliteit. Anne-Maartje kwam, ik kookte Nasi Ramas (tip voor ieder die van lekker eten houd), we aten en dronken. Het was erg gezellig.

Tot zover vandaag, ik heb meer mee gemaakt. Iets waar ik enorm trots op ben is wat me woensdag overkwam. Woensdags loop ik stage bij de Vijverstee in Assen. Dit is een instelling, waar plaats is voor zestien verstandelijk gehandicapte ouderen.  Dit keer ging ik samen met drie bewoners, Evelien en een begeleidster naar de Tuinland in Assen. Maar het voorval waar ik trots op ben gaat over me shirt.

Ik zat in de trein, ik had een Mens Health gekocht om te lezen, het was warm dus ik deed me jas open, sjaal af, goed zitten. Ik was klaar voor de trein reis. Er bleek nog niets aan de hand te zijn, zo deed ik het vaker, normaal gesproken zou ik de trein uit stappen in Assen en op fiets naar het stage gaan. Dit keer net even anders, het begin ging evenals ik gewend was. Maar toen ik mijn jas dicht deed om weer uit te stappen wuifde een mede mannelijke treinreiziger of ik mijn koptelefoon af wilde doen. Ik ben niet moeders moeilijkste, dus deed mijn koptelefoon af. Hij sprak over mijn shirt: “Waar heb je dat shirt gekocht?”, ik legde uit dat ik het shirt zelf ontworpen had en vertelde hem waar ik het laten drukken. Shirt a la minute aan de vismarkt. Hij was helemaal idolaat van mijn ontwerp en mijn tekst. Uiterst geïnteresseerd vroeg hij nog of ik ook dyslectisch ben. Ik antwoordde instemmend en hij legde uit dat hij ook dyslectisch was. Ik deed me jas dicht, stapte de trein uit en fietste naar me stage. Met een enorme smile op mijn gezicht. Trots als een pauw vertelde ik via Twitter en op stage wat me overkomen was.

Het openbaar vervoer moet voor alle studenten in Nederland gratis zijn op het moment dat het regent. Ongeacht of je weekend of week OV hebt kun je met slecht weer reizen. Er zitten veel voordelen aan. Studenten die een auto hebben (dat schijnt samen te kunnen gaan), laten de auto een stuk sneller gaan omdat dit benzine kost. Zo vergroten we het gat in de ozonlaag minder snel. Het is een stuk gezellig, de bussen zitten voller. Hoe meer mensen er gebruik maken van het OV hoe beter dit een reclame is voor het OV. Wanneer een schaap over de dam is volgen er meer en zo kan er een ware hype ontstaan.

Dit bedacht ik zojuist op de fiets. Gisteren had ik het eerste shirt weggebracht naar shirtalaminute in Groningen. Deze was vandaag klaar na vier uur en kon ook opgehaald worden. Omdat ik nieuwsgierig boven het slechte weer verkoos besloot ik nat te worden. Eigenlijk had ik geen keus want het regende toch al de hele dag en buienradar.nl gaf mij weinig succes om voor 21.30 vanavond droog over te komen. Ik koos eieren voor mijn geld. Geen euro kaartje maar natte kleren.

Omdat ik gisteren in mijn vernieuwde “about” stukje had geschreven dat ik overal iets positiefs in zag (Elk nadeel heeft zijn voordeel). Was op al fietsend en muziekluisterend wanhopig opzoek naar iets positiefs.  Wat is er positief aan regen? Externe factoren waren al gauw gevonden. De bloemenvelden en de akkers van de boeren. Daar is regen goed voor. Voor mijzelf is het lastiger. Ik had net gedoucht, gezichtcrème gesmeerd,  en dat alles werd er al op de heen reis afgespoeld. Mijn broek die ik had aangetrokken kon gelijk weer in de was, me schoenen staan onder de verwarming en ik heb nog natte sokken aan.

Jawel uiteindelijk iets positiefs, het shirt wat ik had laten drukken is gelukt. Het eerste exemplaar van I LOVE GJ is klaar! Gedrukt, verkocht en al. Margreet (mijn zusje) is de eerste die het aan durft!  Mijn nieuwsgierigheid was gestild. De eerste schaap is over de dam, welke schaap volgt? Wie wakkert de hype aan waarover mijn huisgenoot over droomde? Kim denkt er in elk geval stevig over na.

PS: Iedereen heel heel erg bedankt voor de geweldige reacties op me nieuwe lay-out! Dat doet veel met me