Hoewel ik regelmatig het voornemen heb om vaak en vaker te schrijven met een dag ertussen merk ik dat dit voornemen nog vaker niet gehaald word. Dit is een teleurstelling. En met het oog op het nieuwe jaar 2010 heb ik om de teleurstelling voor het nieuwe jaar te voorkomen heb ik besloten om geen goede voornemens voor het nieuwe jaar te verzinnen. Want (a) je doet heel erg je best om goede voornemens te bedenken en dat kost veel tijd, (b) Ik houd mijn goede voornemens toch niet en (c) ik kan toch niets verzinnen.

Op dit moment staat het glazenhuis in Groningen. Dat is op zich al een zeer leuk gegeven. Leuker voor mij is dat ik als inwoner van Groningen dat, zonder al te veel moeite, kan zien, horen en de kou voelen. Nu voel ik me haast verplicht als Groninger een stukje te schrijven over het Glazenhuis. Want het is echt bijzonder om een zes dagen lang niet te eten en wat ik gezien heb weinig hebben geslapen.

Daar kan ik een bruggetje brengen naar het onderwerp weinig slapen. Dat brengt me eigenlijk ook weer visa versa terug naar het glazenhuis. Want daar begon het geouwehoer van het weinige geslaap namelijk. Direct uit mijn werk ging ik vrijdagavond naar de Grote Markt. Even later arriveerden andere genodigden met warm makende drankjes. Jagermeister was de eerste stroperige substantie die ons verwarmde. Waarna bij gebrek aan Jagermeister, later rond een uur of tien Berenburg werd toegevoegd. We hadden teveel vrienden of te weinig drank. Toen ik om half twee thuis aankwam was dat niet omdat ik laat was vertrokken, maar meer om mijn fietskwaliteiten en honger naar het maken van engeltjes in de berm. De volgende ochtend begon mijn wekker rond half negen vervelend te worden door af te gaan. Tijd om te gaan werken. Gelukkig waren mijn collega’s ook brak.

Zaterdagmiddag ging ik direct uit mijn werk naar Assen. Annelief en Mieke kwamen naar Assen om een rondje mee te vliegen met Stef de stuntpiloot. Dat moest uitgebreid gevierd worden. Bij LTC was daarom en ter promotie van de plaatselijke vuurwerkhandel een vuurwerkshow. Daar stonden we door enige douchevertraging van sommige iets na achten te genieten van ons eerste biertje van de dag. Het tempo van de vorige avond wist ik moeiteloos omhoog te schroeven. Het was erg gezellig bij LTC maar omdat de dames eigenlijk speciaal voor Stef kwamen moesten we maar naar Dommel voordat de karaoke aan ging. De karaoke kon nog wel eens voor forse vertraging zorgen. Bij Mattijn stond Stef al gauw op tafel. Ik deed drie rondjes mee, wat voor mij drie drankjes betekende. Ik was er wel klaar mee. Ik dronk nog even rustig een biertje met de andere gasten die niet meededen. Omdat ik de volgende ochtend pas om 8.45 naar de kerk moest gingen we ook nog uit. Althans men vond dat wel kon. Door de druk van de groep zwichtte ik diep. Ik zag die avond Dommel voor het eerst optreden, stond twee keer voor de muntjesautomaat, zag Annelief een colletje beklimmen, Mieke moe worden, Hilleke dansen als een malle, Sanne lekker mee doen maar dan zonder het drankjes drinken. Ik zag mezelf om half zes in bed liggen en werd niet veel later wakker.

De kerkdienst s’ ochtends was denk ik wel goed. Daarna ging ik thee drinken bij Dommel en zijn logees. Omdat het nog vroeg was besloot ik zo hard te kloppen op de deur dat ik zeker wist dat iedereen wakker was. Nadat ik iedereen had wakker gemaakt, besloot ik maar te praten tegen iedereen opdat iedereen ook wakker bleef. Tijd voor een ontbijtje want om half een gingen we eten bij mijn ouders. Sanne sloot ondertussen ook aan en de dag werd erg gezellig. Ik ging in de middag weg omdat ik met Johan had afgesproken. Met hem ging ik ’s avonds eten en daarna naar Abel & Pieter, ja de namen schieten voorbij in deze blog, Abel en Pieter zijn jarig geweest. Om dat te vieren hadden ze een klein toepasselijk feestje georganiseerd. Waar een feestje is, is vaak ook een Gertjan en dit was een om niet over te slaan. Rond een uur was ik weer thuis, kapot van het weinige slapen. Ik dook op bed en zo begon de maandag.
Maandag, Tineke jarig, omdat we al voor haar vriend Geert hadden gezongen, ik blijf gewoon met namen strooien, gingen we niet voor Tineke zingen. Op de planning stond voetbal in de zaal. Dit impulsieve idee ontstond op de avond ervoor en werd nu maandag uitgevoerd. Na de voetbal was ik helemaal stuk, maar moest ik nog naar de stad omdat Tineke jarig was. Een cadeau van de Xenos was het resultaat. Samen met, ja alweer namen, Eline en Johan hadden Henk en ik een complete Martini set gevormd. Glazen, shaker, olijven en prikkertjes maakte het geheel compleet. Maar omdat een Martini set zonder Martini is als een zwembad zonder waren. Deden we dit als slagroom op de taart erbij. Vervolgens was het eten geblazen met de voetballers. Toen door de drukte het eerste kratje bier gauw leeg bleek te zijn was daar nog de altijd geweldige bierkoerier. Fantastisch initiatief van een man die kratten bier gekoeld bij je thuis bezorgt. Kosten? Vijftien euro per kratje Heineken + de toeslag van de statiegeld. Maar als je zelf een leeg kratje hebt kun je die inleveren dan betaal je geen statiegeld.

Om dit verhaal af te sluiten nog even terug naar het Glazen Huis. Want daar wilde we nog heen gaan als afsluiter van de maandag avond. Alleen omdat we allemaal erg moe waren hebben we besloten om dit niet te doen. Tenslotte lag ik gisteren dan tussen twee en drie ergens in bed. Om vanmorgen weer te gaan werken om negen uur.

Vanavond nog even met Christiaan kijken bij de gratis dierentuin op de grote markt met als naam: Het Glazen Huis. Gewoon omdat het kan.

Het leven van een student gaat niet over rozen. We hebben dan ook het levensritme aan de parelstraat drastisch veranderd. Dat betekend dat we nu al weken lang de nachtelijke rust die onze mede flatbewoners blijkbaar wel hebben verstoren door potjes voetbal op de playstation, gewoon voetbal in onze hal of wijnavonden die wij plannen. Omdat Roomie Henk en ik beide een Dolby Surround set hebben kunnen de muziekjes vaak hard. Dat doen we ook met enige regelmaat. Wat betekend dat mijn bass vrij had staat en dat daarom de onderbuurman langskomt om te vertellen dat hij zijn tv niet meer hoort.

Zo gebeurde het vandaag dat de afwasdate van Henk en mij wreed verstoord werd door een man die ik niet kende. Hij woonde onder ons zij hij. Samen met zijn vrouw hoort hij elke nacht hoe laat wij naar bed gaan. Hij had geen last van de muziek zei hij maar hij vond het wel vervelend dat hij telkens ons hoorde. Hij begreep wel dat we het gezellig vinden en dat die gezelligheid (helaas) geen tijd kent. Maar of het wat minder vaak kon, want nu was het wel elke week raak. Omdat hij een lichte slaper was werd hij er van wakker. We beloofden dat we ons best zouden doen om het volume omlaag te houden. Ik zit niet te wachten op een klacht via de woningstichting. Zaterdag staat de volgende wijnavond gepland en volgende week komen de bovenburen ook nog een keer langs.

Gisteren hadden we ook een wijnavond. Uitgenodigden Jos Eline Johan kwamen langs met ieder hun eigen wijntje. Gezellige avond was het. Het tempo zat er goed in. Ik kan me nog goed herinneren dat we begonnen over, nee ik ben het toch kwijt. Verschillende onderwerpen kwamen aan bod. Hoe het ook kwam met het aantal glazen wijn werd het ook serieuzer. Vier mannen, twee vrouwen. die serieus spraken over seks en wat er allemaal bij hoort. Dat het nog kan.Toen mijn wijn op was, gingen we even naar de gallerij, want er was nogal wat geluid boven ons. Wat bleek, onze bovenburen hadden een feestje.

Ik als held op sokken, trok mijn wilde schoenen aan en ging met een glas in de hand naar boven. Ik had al eens gezegd dat ik wilde kennis maken met de bovenburen maar ik heb me ook wel eens voorgenomen te gaan hardlopen. Dat deed ik niet, dit deed ik ook lange tijd niet. Maar nu zette ik al mijn verlegenheid opzij en stapte in de lift. Daar stond ik dan, voor de deur, aanbellen, koudje vatten, binnen mogen komen en het was meteen gezellig! Nu hebben we gelijk afgesproken om een keer bij ons een wijnavond te doen. Echter weten we niet meer wanneer het was. Met ons drieën denken aan dinsdag woensdag of donderdag.

Toen we binnen waren kwamen al gauw onze andere gasten ook naar binnen. Koos was jarig en dat moest gevierd worden, wijnglazen en flessen in de hand. Ik had inmiddels een gesprek aangeknoopt met de vrouw des huizes. Al gauw ging het over kerken en omdat we daar al eerder over gehad hadden was ik al ingewerkt dus de tijd vloog weer voorbij. Even daarvoor stond ik met grote ogen te kijken hoe een heldhaftige jongen zijn haar eraf liet halen. Met twee personen waren ze bezig, een met een schaar en een ander met iets wat op een baardtrimmer leek. Ik merkte adequaat op, wat nog best knap was na twee flessen wijn,  dat ik nog een tondeuse had. Ik ging hem ophalen, maar nam niet de moeite een opzetstukje mee te nemen. Hij had dus eigenlijk geen haar meer over. Verder dan een millieter kwam het niet. Het enige wat eigenlijk miste was een scheermesje. Zo dadelijk foto’s van deze hachelijke gebeurtenis. Maar de beste jongen heeft wel een 60 euro gekregen.

Al deze gezelligheid, die wij eigenlijk al meer dan een maand hebben, heeft ook een keerzijde. Je komt helemaal niet toe aan je slaap. Het is verschrikkelijk, gisteren ook, ik heb maar zes uurtjes geslapen. Van zes tot twaalf in de ochtend. Dat is toch niet normaal op een woensdag? Vanaf vorige week woensdag ben ik in elk geval nog niet voor half twee op bed gekomen. Ik heb daarom last van Gronings slaapgebrek.

Afgepeigerd, hangend op de bank zal ik een poging wagen om het een en ander op schrift te stellen. Afgepeigerd ben ik omdat ik afgelopen weekend besloot dat het leuk zou zijn om twee nachten achter midden in de nacht te gaan slapen (net als het Napoleon leuk leek om Rusland in te vallen). Ik had namelijk twee verjaardagen die ik niet wilde missen. Dat betekende dus slaap vanaf drie uur in de nacht. De wetenschap verteld mij dat een persoon van mijn leeftijd gemiddeld negen uur slaap nodig heeft.  Snel verder beredenerend wist ik bij voorbaat dat ik dat niet zo redden.

Zondag moest ik er al om zeven uur uit. Ik had mijn zondagse kerkdate Alie toegezegd mee te gaan naar de belijdenisdienst van J-A. Bennie (die aan de beterende hand is) is vrienden met hem maar kan zelf geen auto rijden. Daarom gingen Alie en ik hem ophalen. Dat was ook de reden dat ik er midden in de nacht uit. Want wanneer ik in Groningen ben, is het vreemd, maar duurt de nacht van vier uur tot elf uur. Wanneer we (weer) gaan rekenen dan is zeven uur ‘midden in de nacht’. Eens?

Vandaag, eerste schooldag (altijd lastig). Half negen had ik een zeer interessante hoorcollege van de grondlegger van de multimethodische hulpverlening, Dhr. de Munnik. Dat was echt interessant! Ik heb nog een mooie quote getwitterd: “In het leven moet je het wel zelf doen. Maar niet alleen!”. Het zou mijn levensmotto kunnen zijn. Na nog twee leerzame colleges was het om twee uur tijd om naar huis te gaan. Moe, leeg en flauw van de dag was ik het al zat. Mijn bed begon al zacht te fluisteren dat het tijd was om te gaan slapen. Maar ik ben een man en wil niet gauw toegeven aan mijn slaapgebrek.

En om dat te bewijzen ging ik vanavond ineens hardlopen. Je kent het wel: schoenen aan, sportbroekje, ondershirt en een shirt van het Nederlands elftal om al het witte toch met wat oranje af te kleden. Maar omdat mijn conditie sinds het stoppen met sporten elke week een nieuw historisch diepte punt bereikt, ging het voor geen meter. Oke, ik liep ongeveer tien minuten hard omdat toen mijn hart zo hard ging dat ik dacht. Nou, dat mag wel even wat minder. En zo ging het ongeveer een uur door. Ondertussen genoot ik van het uitzicht. Want met de negatieve kanten die het wonen in vinkhuizen met zich mee brengt. Is er ook een voordeel. Een waar ik van houd! Het duurt niet lang voordat je staat te kijken uitgestrekte weilanden en bomenrijen. Het is maar 10 minutjes rennen en het lijkt alsof je in de middle of no-where bent. Zittend op een wipwap sloot ik me ogen en genoot ik van alle natuurlijke geluiden. Zingende vogels, kwakende kikkers en krekels en alle andere dieren. Met mijn ogen open keek ik (logisch eigenlijk) naar de horizon waar ik de oranje zon langzaam zag dalen. Een schitterende gloed vulde de kraakheldere hemel. En stil, heel stil genoot ik. Heel stil genoot ik tot ik het koud kreeg.

Nog even kort over mijn vorige blog en eerder geschreven blogs. Ik keek zondag de film Passengers. Rare film hoor, raar einde hoor. Inmiddels heb ik de film al anderhalf keer gezien maar kan ik het nog niet logisch beredeneren. Tijdens de film werd ik op gegeven moment bevangen door het volgende: De personage Eric zei: (en ik heb het voor het gemak maar vertaald) “zie je mijn control tower, hier? printer fax breedband internet, computers email telefoon mobiel, multimessengers. Het is allemaal flut…. Middelen om mensen van elkaar weg te houden.”

En toen dacht ik. Dat is zoo waar.