Nu is het ineens vrijdag avond. Op de agenda stond helemaal niets. Best lekker natuurlijk. Impulsief, als ik ben, besloot ik vanmiddag, nadat ik vrij was van me werk, tijdens het boodschappen doen willekeurig mensen uit te nodigen om te komen eten. Nu is het niet zo dat ik willekeurig mannen en vrouwen in de supermarkt aansprak om te vragen of zij alstublieft bij mij wilden komen eten. Dat deed ik niet. Al lijkt het me best een interessant onderzoek om te kijken hoeveel mensen daar positief op in zouden gaan. Ik belde vrienden en vriendinnen die ik vandaag wel wilde ontmoeten rond het eten. Ik had de boodschapjes in het mandje, rekende af, ging nog even langs de Gall en Gall.

Inmiddels had ik meerdere pogingen tot uitnodigen gepoogd. De uiteindelijke score, was een uit vier. Klinkt weinig, is ook niet veel. Maar het gaat immers niet om de kwantiteit, maar om de kwaliteit. Anne-Maartje kwam, ik kookte Nasi Ramas (tip voor ieder die van lekker eten houd), we aten en dronken. Het was erg gezellig.

Tot zover vandaag, ik heb meer mee gemaakt. Iets waar ik enorm trots op ben is wat me woensdag overkwam. Woensdags loop ik stage bij de Vijverstee in Assen. Dit is een instelling, waar plaats is voor zestien verstandelijk gehandicapte ouderen.  Dit keer ging ik samen met drie bewoners, Evelien en een begeleidster naar de Tuinland in Assen. Maar het voorval waar ik trots op ben gaat over me shirt.

Ik zat in de trein, ik had een Mens Health gekocht om te lezen, het was warm dus ik deed me jas open, sjaal af, goed zitten. Ik was klaar voor de trein reis. Er bleek nog niets aan de hand te zijn, zo deed ik het vaker, normaal gesproken zou ik de trein uit stappen in Assen en op fiets naar het stage gaan. Dit keer net even anders, het begin ging evenals ik gewend was. Maar toen ik mijn jas dicht deed om weer uit te stappen wuifde een mede mannelijke treinreiziger of ik mijn koptelefoon af wilde doen. Ik ben niet moeders moeilijkste, dus deed mijn koptelefoon af. Hij sprak over mijn shirt: “Waar heb je dat shirt gekocht?”, ik legde uit dat ik het shirt zelf ontworpen had en vertelde hem waar ik het laten drukken. Shirt a la minute aan de vismarkt. Hij was helemaal idolaat van mijn ontwerp en mijn tekst. Uiterst geïnteresseerd vroeg hij nog of ik ook dyslectisch ben. Ik antwoordde instemmend en hij legde uit dat hij ook dyslectisch was. Ik deed me jas dicht, stapte de trein uit en fietste naar me stage. Met een enorme smile op mijn gezicht. Trots als een pauw vertelde ik via Twitter en op stage wat me overkomen was.

Al een aantal dagen probeer ik een stukje tekst op het net te toveren. Elke keer echter dat ik het probeerde ging het mis. Ik moest weg, kreeg telefoon of er kwam iets anders tussen. Eergisteren had ik best een mooi stukje ingesteld. Maar toen dacht het programma Pages; doe het zelf maar. Ik was alles kwijt en ik kon wel weer opnieuw beginnen. Twee dezelfde stukjes tekst schrijven is niets aan en daarom besloot ik het niet te doen.

Vanmorgen probeerde ik het weer, ik had college systeemhulpverlening. Dat is hulpverlening voor gezinnen of echtparen. Maar de nogal moederlijke docente gaf in de les direct aan een aantal regels in te willen voeren. De laptops mochten alleen open tijdens het begin van de college. De studiehandleidingen moeten op papier mee gebracht worden. Het huiswerk moet op papier ingeleverd te worden. Als een iemand praat dan moet de rest stil zijn. Toen gebeurde er iets in mij wat ik het beste kan omschrijven als een deur die gesloten werd. De spreekwoordelijke deur in mij, die tot dat moment altijd open had gestaan, ging dicht. Alles in mij schreeuwde dat de deur dicht moest. Ik vind het verschrikkelijk als een docente zich moederlijk gedraagt naar de leerlingen toe. Ik moet maar zien hoe dat in de toekomst zich gaat vormen. Ik zal me zo veel mogelijk proberen aan te passen. Ik dwaal af, terug naar het onderwerp. Voordat ik überhaupt iets op papier had staan kon ik me laptop dus dichtdoen.

Vanmiddag kwam k vroeg aan op mijn werk, ik dacht: gauw nog even iets schrijven. Maar voordat ik überhaupt een alinea kon schrijven kwam mijn leidinggevende met het gegeven dat ik mijn beschikbaarheid nog niet had doorgegeven voor Maart en April. Kortom ik kon het blogschrijven wel weer vergeten.

Daarnaast ben ik nog druk met PVT. Dat is zo goed als afgerond, er rest mij alleen nog een aantal ideeën voor de lay-out van het blad te implementeren, nicknames voor nieuwe schrijvers bedenken (vijf stuks), en proefdrukken.

Maar dan nu heb ik de tijd om te schrijven, want misschien ben ik wel een van de weinig mannen, want tegelijk met dat ik voetbal kijk, schrijf ik deze teksten. Maar dan heb je de tijd, maar dan weet ik even niet wat ik moet schrijven, want eerlijk is eerlijk. In mijn hoofd ben ik alleen maar bezig met teksten voor het NetNieuws, teksten die gerelateerd zijn aan het volleybal, aan het onbeschrijfelijke gevoel, het gevoel van samenhorigheid. Ik ben 24, maar nog altijd een klein kind als het gaat om het PVT. Vier dagen zal ik in een team NetNieuwsen bouwen. Het is iets wat je echt moet mee maken.

Enfin er zijn meer dingen in het leven. Mijn stage bijvoorbeeld, ik wil er toch nog een poging wagen om er iets over te schrijven. Voor mijn stage ben ik vrijwilliger bij de Vijverstee in Assen. Ik werk met verstandelijke gehandicapten ouderen, nou zeg maar bejaarden. Die ook last hebben van ouderdom zoals veel meer ouderen dat hebben. Dementie, uitvallen van lichaamsfuncties en zorgvragend. Het verschilt per bewoner natuurlijk, maar er zitten een aantal gevallen bij . De Vijverstee is een woonvoorziening waarin zestien appartementen zijn. Deze zijn allemaal bewoont.

In het verleden hebben we al eens cake gebakken, gebingo’d, gerummikubt, gewinkeld, naar de apotheek gegaan en lampionnetjes gemaakt. Best wel basale dingen die voor mij niet moeilijk, maar vanzelfsprekend gaan en zijn. Waar ik enorm van geniet en van leer is het is het plezier in alles wat men doet. Alle kleine dingen zijn mooi en word volledig beleefd. Hoeveel plezier een bewoner kan hebben aan een compliment die je geeft over dat ze goed roert in het beslag van de cake. Daar kunnen wij als mensen en kan ik als mens van leren. Van nature wil ik groter, meer, beter en ik heb telkens weer iets te wensen. Wanneer ik zie dat het ook anders kan, zoals het kan als deze bewoners laten zien, dan wordt ik met beide benen op de grond gezet en even weer wakker geschud. Dat geeft me veel voldoening. Ik leer daar van om ook te genieten van de kleine dingen van het leven. Ik ga dit jaar hopelijk nog wekelijks werken met deze mensen, want het geeft me energie. Morgen ga ik in elk geval weer heen. Een bewoonster is jarig, dus ik denk dat we dit keer gaan feestmutsen maken.

Zo zie je maar, de aanhouder wint.

Geachte lezers, vandaag wil ik het met jullie eens hebben over vrijwilligerswerk. Je kent het wel. Vrijwilligerswerk is werk wat je vrijwillig doet, zonder daarvoor betaald te krijgen. Goed inactief, maar wie heeft daar nu nog tijd voor? De koningin sprak tijdens de troonrede over onze maatschappij alsof we niet meer omkeken naar onze buren. Een helpende hand voor de buurvrouw is er niet meer bij. In plaats daarvan stort het merendeel van de inwoners van Nederland een x bedrag op een willekeurige giro rekening. Voor Haiti hebben we als Nederlanders dan binnen kort tijdsbestek meer dan veertig miljoen euro opgehaald. Daar ben ik dan trots op. Ik vind het geweldig dat Nederland, in crisistijd, toch zoveel rijkdom heeft om een land in nood te helpen. Toch ben ik het deels een met Beatrix, want wat zijn we als Nederlanders de afgelopen decennia individueler geworden. Ik ben er een uitstekend voorbeeld van zelfs, momenteel zit ik in de trein, laptop op schoot, enorme koptelefoon op en het lijkt net alsof ik chagrijnig ben omdat ik geconcentreerd aan het typen ben. Ik durf te wedden dat niemand een woord met mij zal wisselen. Ok, misschien de conducteur omdat ik niet oplet of hij wel langs kom. Maar als het zou kunnen zou hij ook niet eens goedemorgen zeggen. Alleen maar omdat ik zo’n gesloten houding heb. Ik ben in mijzelf gekeerd, ik ben individualistisch.

In de samenvattingen van de boeken die ik moest doornemen voor mijn tentamen sociologie en ethiek kwam dit ook naar voren. De wereld is en word kleiner, omdat het contact tussen Australië en Nederland gemakkelijk gelegd is. We vliegen de wereld rond voor vakanties en veel dingen die in het verleden voor onmogelijk werd gehouden zijn nu normaal. Wie had 50 jaar geleden gedacht dat ik met een verontwikkelde typemachine een blog zou schrijven over hoe slecht het eigenlijk met onze sociale wereld is gesteld? Door de snelheid van informatie zijn we anoniemer geworden, aan de andere kant kan iedereen binnen vijf minuten weten waar ik woon, wat ik doe en hoe mijn dagelijkse leven eruit ziet. Ik heb een website, waarin ik vertel wat ik doe, waarin ik laat doorschemeren wie ik ben, ik heb Hyves daarin heb je tegenwoordig positiebepaling zodat je ook kunt zien waar ik een wie wat waar typ en ik Twitter, want blijkbaar acht ik het nodig dat iedereen weet dat ik vandaag een zogenaamde drukke dag heb. Ik doe er aan mee. Ik word anoniemer, voor de buitenwereld ben ik gesloten. Als de technologie en wetenschap doorontwikkeld zoals de conjunctuur van de afgelopen laatste decennia heeft laten zien. Wie weet is dan het beeld dat geschetst word in de film Surrogates geen fictie meer. Misschien liggen we in de toekomst wel in een relax stoel en leven we als robots op straat terwijl we zelf in een donkere kamer anoniem zijn. Maar ik vind het niet erg, want als enige in coupe 3428 zit ik wel alleen in een vierzits.

Dit is niet het enige waarom ik blij ben. Nee, er zijn meer dingen waarom ik blij ben. Waar zou de opleiding zijn die ik volg als we niet van elkaar zouden vervreemden? Waar was maatschappelijk werk nog nodig als we het, hierboven geschetste, niet hadden? Ik denk dat ik een enorm probleem had. Ik denk dat ik in dat geval opleidingsloos thuis zou zitten. Of fulltime zou werken bij Bizztravel. Dat brengt me weer bij vrijwilligerswerk, want als het merendeel niet geld zou storten voor een goed doel ergens in Haiti of ergens anders, maar vrijwilligerswerk zou doen. Dan zou het geen vrijwilligerswerk meer heten. Kortom eigenlijk vind ik het wel prima hoe het nu gaat. Ik wil namelijk straks gewoon werken voor mijn geld, als maatschappelijk werker. Want daar betaal ik nu toch ook mijn college geld voor.

Maar laten we proberen om de conjunctuur wel te doorbreken. Laten we het houden op het niveau waarop het nu is. Laten we gaan analoog hyven. Vraag een meisje of jongen niet via hyves wil je vriendjes met me zijn. Nee, loop eens in de kroeg op iemand af en zeg eens: “ik doe aan analoog hyven.Wil je me vriendje/vriendinnetje zijn?” Ik denk dat je geheid een gesprek hebt. Dan leer je iemand van dichtbij kennen.

Ik ga mijn laptop weer opruimen, mijn koptelefoon afdoen, lachend de trein rond kijken en als ik in Assen aankom mij geestelijk voorbereiden om de tussenevaluatie van mijn vrijwilligersstage. Want ik werk als vrijwilliger in de Vijverstee in Assen. Waar ik met verstandelijk gehandicapte ouderen werk. Ontzettend leuk om te doen, een doelgroep die je niet vaak tegenkomt, maar zonder dat ik het zelf door heb erg lerend.

Vrijwilligerswerk, dat zouden meer mensen moeten doen.