Graag zou ik twee dingen met jullie willen delen deze middag. Het is niet vaak dat ik een boekje open doe over wat ik denk, vind of merk vanuit mij zelf. Af en toe schemert er iets van mijn ware aard door mijn verhalen heen. Kim merkte het al op in mijn blog over de val van het kabinet. Ze wist niet dat ik een christelijke achtergrond heb en dat ik tegen euthanasie en abortus ben. Nu doe ik het eens anders, ik wil wat vertellen over mijn dyslexie, maar eerst even een lekker luchtig verhaal over afgelopen zaterdag.

Afgelopen zaterdag werd in het sportcentrum van Leek (een dorp nabij Groningen), een voetbaltoernooi gehouden. Het voetbaltoernooi werd georganiseerd door Johan, Albert en mij. Althans ik zit in de organisatie maar doe alleen de technische kant van het toernooi. Ik zorg dat de website (www.leeksterzvt.nl) blijf lopen, ik pas deze jaarlijks aan. Zorg dat de team zich online kunnen inschrijven en dergelijke. Kortom ik zat in de organisatie en dat brengt leuke privileges met zich mee. Ik was daarom, maar vooral om de gezelligheid naar Leek afgereisd. Wat voor mij betekende dat ik opgehaald werd van mijn huis. De enige moeite die ik had was het inpakken, voor de rest ging het mij gemakkelijk af. Het toernooi was mooi, het was een weerzien met vrienden die ik eigenlijk te weinig zie. Vrienden die, hoe hard je het probeert tegen te houden, toch allemaal hun eigen nieuwe weg vinden. Vrienden waartegen je zegt: “We moeten gauw afspreken. Ik heb over drie week wel een gaatje vrij, en jij?”. Vrienden waar je tegelijkertijd elk moment op de stoep mag staan omdat je ze nodig hebt. Goede vrienden dus.

Het toernooi was naast een weerzien een groot succes, zonder veel problemen verliep het toernooi voorspoedig, de finale begon maar tien minuten later dan gepland. Als toernooicommissie en organisatie waren we erg tevreden. Vrienden van mij, het team dat alleen maar bestond uit vrienden van mij, verloren pas in de halve finale, toch wonen ze de wedstrijd om de derde en vierde plek. Na het toernooi was er voor iedereen bitterballen en een sapje op eigen kosten. De sapjes waren een van de privileges die ik had. Ik had acht munten gekregen die gauw omgerekend zorgden voor acht biertjes. Maar omdat ik graag deel zijn dit er minder geworden. Na dit toernooi werden we door onze Bob, Abel opgehaald en naar de shoarmatent gebracht. De Mazzel, zoals de shoarmatent heet, is al sinds jaar en dag voor mij als een mekka voor islamieten is. De Mazzel is een voor mij een soort bedevaartsoord. Het eten was lekker en ik at veel. Daarna gingen we nog een paar biertjes drinken waarna ik bij logeeradres Hooghuis de avond slapend afsloot.

Over het volgende had ik vandaag een gesprek met mijn SLB’er, zeg maar de meneer of mevrouw die normaalgesproken net doet of hij of zij interessant vind hoe het met jou studie voortgang gaat. Hier is het bij mij anders. De man die mijn SLB’er is, daarvan heb ik het gevoel dat hij daadwerkelijk iets wil mee geven aan mij. Dat hij goed luistert naar mijn problemen en meedenkt. Ik ben dyslectisch, dat is leuk aan de ene kant omdat ik nu op een gemakkelijke manier zelfspot kan drijven door shirts te maken met de tekst, “dyslexie is coel en seksie” of eerder “fcuk lysdectie ik dis lectie. Leuk aspect, doe ik graag. Voor de mensen die niet merken aan mijn manier van schrijven dat ik dyslectisch ben, lees dan mijn eerste blogs terug, dan zie je het zeer zeker wel of laat jezelf testen.

Aan de andere kant begint mijn dyslexie mij behoorlijk te frustreren, ik zal uitleggen waarom: Ik heb moeite met leren, tentamens, ik heb ze de afgelopen twee jaar op verschillende manieren geprobeerd te leren, uit het boek, van een samenvatting, zelf een samenvatting schrijven, niet leren en maanden van te voren beginnen met leren. Resultaat is bijna altijd een hertentamen en dan soms nog een hertentamen van het hertentamen en het resulteert eigenlijk altijd in een 5,7 of 5,9. Hoger dan een 6,5 zul je mij op een schriftelijk tentamen niet zien scoren. Mondelinge tentamens of verslagen, daar scoor ik ook zevens en achten op. Maar blijkbaar lukt het me niet om een tentamen goed te maken.

Mijn P tentamen was een tentamen voor zes punten. Best veel punten zou je zeggen, maar ik had goed geleerd en was er van overtuigd na het maken van het tentamen dat ik een zeven zou hebben. Normaal zeg ik altijd een vijf want ik weet dat ik niet een held ben in tentamens. Maar dit keer dus een zeven, zo’n goed gevoel had ik er over. Niets was minder waar, want ik had een 5,7. Ik baalde niet, want ik had me felbegeerde P. Toch ben ik vandaag naar mijn SLB’er gegaan om mijn frustraties uit te spreken. Hij rade mij aan professioneel hulp te zoeken. Mensen die mij kunnen helpen om een juiste manier van leren te gebruiken. Dit doen ze door testen af te nemen waardoor ze exact kunnen zien waar en wat mijn beperkingen zijn. Ik zou zelfs mogelijkerwijs een psychologische test bij het GGZ moeten doen om zo een vergoeding van de verzekering te kunnen krijgen. Ik ben inmiddels aan het onderzoek en onderzoeksinstituten aan het mailen voor informatie. Word vervolgt dus.

Weet jij misschien een instelling of heb je tips voor mensen met Dyslexie als ik?

Daar is die dan eindelijk, maandenlang was ik al voornemens om een nieuwe design te maken. Iets voor in de winter. Nu het weer alleen maar meer zomers word heb ik me lay-out af. Het lukt allemaal ineens. Photoshop deed aardig en werkte mee en het coderen ging ook nog goed.

De oplettende kijker heeft gemerkt dat nog niet alles werkt!. Scherp van je, maar nu heb ik morgen ook nog wat te doen. De mobiel pagina werkt nog niet, en ik zal vast nog een aantal dingen vergeten zijn. Dus dat komt nog ik heb toch nog vakantie!

Het weekend is nu voorbij en dat is jammer. Maar ik heb me stierlijk vermaakt! Het was gezellig, de voetbalclub heeft ondanks gelijkspel toch een periode waardoor het eerste elftal mee kan strijden voor een plek in de eerste klasse. Ruben was vrijdag jarig, hij had daarom besloten om een feestje te geven wat natuurlijk een goed initiatief was. Het was helemaal gezellig! Rubens moeder is van Molukse afkomst en dat betekende genoeg te eten. Ze had 160 loempia’s gemaakt speciaal voor de verjaardag van Ruben. 160! Gewoon 160 stuks! en lekker! Deze foto is trouwens van ons cadeau. (klik op de foto voor een het goede formaat)